Освен тоа двете полусестри и задаваа и секакви јадови, се подбиваа со неа истураа грашок и леќа во песок , а нејзе и велеа да ги истреби. Кога навечер ќе седнеше, премалена од работа, таа ќе мораше да легне покрај огништето во пепелта, зошто за неа немаше постела. Бидејќи секогаш беше прашлива и извалкана ја нарекоа Пепелашка. Еден ден татко и се подготви и отиде на панаѓур. Ги праша дветепаштерки што сакаат да им донесе.

 Еден ден кралот приреди свеченост и на неа беа поканети сите најубави девојки во кралството: неговиот син требеше да одбере свршеница.

Еј, вие питоми гулабици, вие грлици и питоми птици под небото, елате и помогнете ми во требењето:

Дорите во тенџерето,

лошите во желудничето!

Тогаш низ кунскиот прозорец долетаа две бели гулабици, потоа грлиците и напосле долетаа сите птици од под небото, па се собраа околу пепелта. Гулабиците нишкаа со главите и колваа:колв,колв, колв.Тогаш започнаа и другите: колв, колв, колв и сите добри зрнца ги истребија во чинијата.Не помина ни цел час, а тие беа готови и си летнаа. Девојката и е однесе чинијата на маштеата, радувајќи се дека може да оди на свадаба. Но маштеата не дозволи:

-Не, Пепелашке, ти немаш фустан и не знаеш да играш, со тебе само ќе се подбиваат.

Кога девојката започна да плаче, маштеата рече:

-Ако од пепелта ми истребиш две полни чинии со леќа за еден час, тогаш ќе можеш да одиш.-А во себе си помисли:„Тоа нема да може никако“.

Кога маштеата истури две чинии леќа во пепелта, излезе девојката низ задната врата во градината и повика:

-Еј, вие питоми гулабици, вие грлици и питоми птици под небото, елате и помогнете ми во требењето:

Добрите во тенџерето,

                             лошите во желудничето!

Тогаш низ прозорец долетаа две бели гулабици, потоа грлиците и најпосле долетаа сите птици од под небото, па се собраа околу пепелта. Гулабиците нишкаа со главите и колваа:колв, колв, колв.Тогаш започнаа и другите: колв, колв, колв и сите добри зрнца ги истребија во чинијата. Не помина ни цел час, а тие беа готови и си летнаа. Девојката и е однесе чинијата на маштеата, радувајќи се дека може да оди на свадаба. Но маштеата не дозволи:-Ништо не ти помага. Ти не можеш со нас, зошто немаш фустани и не знаеш да играш.Ние ќе мораме зарди тебе да се страмиме.-Таа и го сврти грбот и побрза на свадбата со своите гиздави ќерки. Кога дома не остана повеќе никој,

Пепелашка, појде на гробот од својата мајка, под лесковото дрво, и викна:

Мило дрвце, гранки треси: Злато, сребро ти донеси!

Тогаш птицата и фрли златни и србрени алишта и со свила извезени чевли. Пепелашка веднаш ги облече алиштата и ги обу чевлите и тргна на свадба. Нејзините полусестри и маштеата не ја познаа,туку помислија дека тоа е некоја кралска ќерка-толку убава беше Пепелашка, облечене во злато и сребро. Тие и не помислуваа на Пепелашка, уверени дека таа седи дома, сета извалкана, и ја треби леќата. Кралскиот син и пријде и ја зеде за рака и почна да игра, и тоа само со неа. Тој воопшто не ја испушташе од раце, а кога некој ќе дојдеше понеа, му велеше:Ова е мојата танчерка.

Пепелашка танцуваше до ноќ, а тогаш си отиде дома. Кралскиот син сакаше да знае чија е таа девојка, толку убава, па и рече:

-Сакам да те придружам. Меѓутоа, таа му избега и се скри во гулабарникот.Кралскиот син ја чекаше додека не дојде татко му. Нему му рече дека во гулабарникот влегла една девојка непозната. Стариот помислил дека Може да биде Пепелашка, па кога му донесе секира и казма го урна гулабарникот, но никого не најде.Тие влегоа в куќи и таму ја најдоа Пепелашка, облечене во својот извалкан фустан како лежи во пепелта крај огништето.

Всушност Пепелашка брзо скокнала од гулабарникот и зад него отишла кај лесковото дрвце,таму се соблекла и на гробот ги оставила убавите алишта, кои птиците пак ги однесле, па во својот сив фустан пак си седнала во пепелта. Кога идниот ден свеченоста продолжила и родителите со девојките заминаа, Пепелашка пак отишла кај лесковото дрво  и му рекла:

Птицата и фрли уште поубави алишта од поранешните, па кога со нив појде на свадбата сите се зачудија за нејзината убавина. Кралскиот син ја чекаше се дури не дојде, ја зеде за рака и пак играше само со неа. Кога некој друг ќе посакаше да игра со неа, тој му велеше:

Оваа е мојата танчерка.

Приквечер Пепелашка се подготви да си оди дома, а кралскиот син тргна по неа за да види во која куќа ќе влезе. Но, таа му избега зад куќата во градината каде што на едно големо  стебло висеа прекрасни круши. Пепелашка како верверица се качи меѓу гранките, па кралскиот син не знаеше каде му избега. Тој почека дури не дојде татко му, па му рече:

-Непознатата девојка исчезна, ми се чини дека се качи на крушава. Таткото помисли дека тоа може да биде Пепелашка, па побара секира да ја пресече крушата но никого не најде. Всушност, таа и на другата страна слезе на крушата, и ги предаде убавите алишта на птицата на лесковото дрво и пак си си го облече својот син фустан.