Πριν χρόνια τα παιχνίδια ήταν οι αιτίες να μαζεύονται τα παιδιά στις αλάνες γεμίζοντας τις γειτονιές με φωνούλες μέχρι αργά το βράδυ...Η ευρηματικότητα, η κίνηση, το γέλιο, η φαντασία ήταν οι βασικοί κανόνες των παιχνιδιών.

Τα παιχνίδια αυτά σήμερα, δυστυχώς έχουν ξεχαστεί και τη θέση τους έχουν πάρει τα ψηφιακά παιχνίδια στον υπολογιστή και το τάμπλετ.

Οι μαθητές της Γ' τάξης περιγράφουν ένα πλήθος παραδοσιακών παιχνιδιών που αγαπήθηκαν και διατηρήθηκαν μέσα στο χρόνο....

Επιμέλεια:

Παπαδήμου Μενέλια, Δασκάλα Γ' τάξης

Δ.Σ. Αστυπάλαιας

Preview audio:

storyj.mp/ahmk5isvwmpm

Και το παιχνίδι ξεκινά....

Α μπε μπα μπλομ του κι θε μπλομ

μπλιμ μπλομ

Μάνος Σταυλάς

παρουσιάζει:

H AMΠΑΡΙΖΑ

Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η κάθε ομάδα ορίζει ένα δέντρο ή μια κολόνα για μάνα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να προστατεύει η κάθε ομάδα τη μάνα της. Ένα από τα παιδιά της ομάδας βγαίνει στο χώρο ανάμεσα από τις μάνες και παράλληλα βγαίνει και από την άλλη ομάδα ένα παιδί. Συναντιούνται και προσπαθούν να αγγίξουν ο ένας τον άλλο. Όποιος προλάβει να χτυπήσει τον άλλο, τον αιχμαλωτίζει και τον οδηγεί στη μάνα του. Παίζουν με τον ίδιο τρόπο, μέχρι να φτάσουν στον τελευταίο παίκτη. Ο τελευταίος που μένει, προσπαθεί να προστατεύσει τη μάνα. Από την άλλη ομάδα μπορούν να του επιτεθούν δύο αντίπαλοι, όχι περισσότεροι. Μπορεί να προσπαθήσει να ελευθερώσει τους αιχμάλωτους συμπαίκτες του για να τον βοηθήσουν, με ένα άγγιγμα. Τότε αυτοί φωνάζουν: "Παίρνω αμπάριζα και βγαίνω και κανένα δεν το λέω."

Δήμητρα Σκαρτάδου παρουσιάζει:

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ

Παιζόταν από δυο άτομα. Το πρώτο παιδί που άρχιζε, έριχνε μια στρογγυλή πέτρα στην αρχή του σχεδίου. Έπρεπε στηριγμένο στο ένα πόδι να σπρώξει μ' αυτό την πέτρα ώστε να βγει έξω από το σχέδιο στην αρχή. Στη συνέχεια έριχνε την πέτρα στο δεύτερο τετράγωνο κι έμπαινε με το ένα πόδι στο σχέδιο και τετράγωνο -τετράγωνο έφτανε σ' εκείνο που βρισκόταν η πέτρα. Αυτή η διαδικασία συνεχιζόταν μέχρι και το πέμπτο τετράγωνο. Δεν έπρεπε ούτε η πέτρα ούτε το πόδι να ακουμπήσει στις γραμμές του σχεδίου. Αν ακουμπούσε έβγαινε από το παιχνίδι και ξεκινούσε το άλλο παιδί. Επίσης έχανε το παιδί του οποίου η πέτρα δε θα πήγαινε στο τετράγωνο που ήταν η σειρά του. Αν για παράδειγμα έπρεπε να ρίξει την πέτρα του στο 4ο τετράγωνο κι αυτή όπως την πετούσε πήγαινε στο 5ο τότε το παιδί αυτό έχανε και συνέχιζε το άλλο παιδί.

Λίντα Χαραλάμπη παρουσιάζει:

ΟΙ ΨΕΙΡΕΣ

Οι ψείρες είναι ένα παιχνίδι πολύ ωραίο που το παίζουν πολλά παιδιά.

Ένας κρατάει τη μπάλα, την πετάει ψηλά και λέει: "Να την πιάσει ο .............", λέγοντας το όνομα κάποιου παιδιού που παίζει. Το παιδί αυτό πρέπει να πιάσει τη μπάλα και να πει αμέσως: "Ένα, δύο, τρία, στοπ!" Αμέσως πρέπει να σταματήσουν όλοι. Αυτός που έχει τη μπάλα κάνει τρία βήματα για να πλησιάσει αυτόν που θέλει να κανέψει (πετύχει). Αν δεν τον κανέψει, τότε παίρνει μια ψείρα (πόντο). Αν τον κανέψει όμως παίρνει την ψείρα ο άλλος. Όποιος συμπληρώσει 5 ψείρες, τότε οι άλλοι του βγάζουνε ψευδώνυμο και τον φωνάζουν με αυτό σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια του παιχνιδιού.

Γιάννης Μεταξωτός παρουσιάζει:

ΟΙ ΜΠΙΛΙΕΣ

Υπάρχουν δύο τρόποι παιξίματος.

1ος τρόπος

Στήνουν όλες τις μπίλιες στη σειρά. Για να παίξει πρώτος κάποιος βγαίνει με κλήρωση. Μετά την κλήρωση αρχίζουν και χτυπούν με τη σειρά σε απόσταση περίπου πέντε μέτρων με τη μάνα (μεγάλη μπίλια). Όποιος βγάλει απ' τη σειρά τις περισσότερες μπίλιες, κερδίζει.

2ος τρόπος

Σκάβουμε μια λακούβα. Ο καθένας κρατάει τη δική του μπίλια και ρίχνουμε όλοι στη λακούβα. Όποιος τη φθάσει πιο κοντά παίζει πρώτος. Ο καθένας ρίχνει από τρεις φορές. Όποιος δε βάζει τη μπίλια του στη λακούβα βγαίνει από το παιχνίδι. Κερδίζει όποιος ρίξει τις μπίλιες του περισσότερες φορές στη λακούβα.

Ευθύμης Καλής παρουσιάζει:

ΤΑ ΜΗΛΑ

Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Μετά κάνουν "πέτρα-ψαλίδι-χαρτί" για να δουν ποια από τις δύο ομάδες θα είναι μέσα. Τα παιδιά που είναι μέσα πρέπει να τρέχουν εδώ κι εκεί για να μην τους ακουμπήσει η μπάλα. Αν καείς βγαίνεις έξω. Ο σκοπός αυτού του παιχνιδιού είναι να πιάσεις όσο περισσότερα μήλα μπορείς, πιάνοντας κάθε φορά τη μπάλα. Με κάθε μήλο έχεις μια ζωή παραπάνω, δηλαδή αν καείς παίζεις δεύτερη φορά, γιατί είχες πιάσει μήλο. Ο τελευταίος που θα μείνει πρέπει να κάνει τα δωδέκατα, δηλαδή για δώδεκα συνεχή χτυπήματα να μην τον κάψουν.

Γιάννης Κουσουλίνης παρουσιάζει:

ΤΟ ΤΖΑΜΙ

Παίζουν το λιγότερο με 10 παίκτες οι οποίοι χωρίζονται σε δύο ομάδες.

Βάζουμε τα κεραμίδια μέσα σε ένα μικρό κύκλο το ένα πάνω στο άλλο και από το σημείο εκείνο μετράμε 7 βήματα και κάνουμε μία γραμμή σε εκείνο το σημείο. Η μία ομάδα στέκετε πίσω από τη γραμμή και η άλλη πίσω από τα κεραμίδια. Η ομάδα που είναι πίσω από την γραμμή παίρνει τη μπάλα και προσπαθεί να σημαδέψει και να ρίξει τα κεραμίδια. Κάθε παίκτης έχει 3 ευκαιρίες να ρίξει τη μπάλα, σε περίπτωση που κανείς δεν πετύχει να ρίξει κάτω τα κεραμίδια αλλάζουν ρόλους. Σε περίπτωση που κάποιος ρίξει τα κεραμίδια η ομάδα του τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις και προσπαθεί να βάλει τα κεραμίδια το ένα πάνω στο άλλο όπως ήταν πρίν. Η άλλη ομάδα προσπαθεί να χτυπήσει με τη μπάλα τους αντιπάλους της έτσι ώστε να τους βγάλει από το παιχνίδι.Όποιος έχει τη μπάλα πρέπει να είναι ακίνητος. Την ώρα εκείνη μπορεί να ακινητοποιήσει έναν αντίπαλο ή να δώσει πάσα σένα συμπαίκτη του. Το παιχνίδι συνεχίζεται κατ΄ αυτόν τον τρόπο μέχρις ώτου ή η μία ομάδα να στήσει τα κεραμίδια και να πει "ΤΖΑΜΙ" ή η άλλη ομάδα να ακινητοποιήσει όλους τους αντιπάλους της.

Γιάννης Πόλος παρουσιάζει

ΤΟ ΚΟΡΟΪΔΟ

Για να παιχτεί αυτό το παιχνίδι χρειάζονται 3 παιδιά και μια μπάλα. Τα δυο παιδιά κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο και στη μέση ο τρίτος. Τα δυο παιδιά πετούν ο ένας τη μπάλα στον άλλο και ο τρίτος προσπαθεί να την πιάσει. Αν καταφέρει να την πιάσει παίρνει τη θέση του αυτός που την πέταξε.

You've previewed 17 of 27 pages.
To read more:

Benefits: