Μια φορά κι έναν καιρό,

σ' ένα μικρό, πανέμορφο χωριουδάκι,

ζούσε ένα παιχνιδιάρικο ξωτικό.

Φορούσε πάντα μια πράσινη, καθαρή στολή και όλοι τον φωνάζανε,

Του άρεσαν πολύ όλα τα λουλούδια και όλα τα δέντρα και γι' αυτό, είχε φτιάξει κοντά στο σπίτι του, έναν πολύχρωμο και μυρωδάτο ανθόκηπο, με όλων των λογιών τα χρώματα....

Γειά χαρά!

Ο Αειφορούλης νοιαζόταν για όλα τα πλάσματα του δάσους, αλλά πολύ περισσότερο για τους κατοίκους του χωριού.... και κυρίως για το Αειφόρο Σχολείο που υπήρχε στην άκρη του δάσους!

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα για τον Αειφορούλη.....όταν ξαφνικά άκουσε τιτιβίσματα

Ο ουρανός σκοτείνιασε από τη φωτιά και οι φλόγες πλησίαζαν το σχολείο. Ο Αειφορούλης φυσικά δεν κάθησε με σταυρωμένα τα χέρια. Με μια μαγική κολοτούμπα βρέθηκε.......

κοντά στους πυροσβέστες και τους ειδοποίησε εγκαίρως να έρθουν και να σώσουν το δάσος και το σχολείο. Ευτυχώς τα κατάφεραν!

Ύστερα από την περιπέτεια αυτή ο Αειφορούλης και οι μικροί μαθητές του Αειφόρου Σχολείου φύτεψαν τριγύρω πολλά μικρά δενδράκια!!!!!!!!!!

Πέρασαν χρόνια πολλά και τα μικρά δενδράκια έγιναν δάσος γύρω από το σχολείο.

Αν βρεθείτε ποτέ σ' αυτό το δάσος θα ακούσετε κι εσείς τα γέλια από τα παιχνίδια του Αειφορούλη, του μικρού ξωτικού που δεν έπαψε ποτέ να φροντίζει το χωριό , το σχολείο και τους μικρούς μαθητές του....

γιατί τα μικρά ξωτικά ζουν πάρα πολλά χρόνια!