Το παραμύθι αυτό δημιουργήθηκε από τους μαθητές της Δ΄ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σουφλίου στα πλαίσια του προγράμματος Teachers4Europe.

Σχολικό έτος 2015-2016

Preview audio:

storyj.mp/achn49np2e8v

Κάποτε στην Ευρώπη ζούσαν μαζί με τους ανθρώπους και κάποια πλάσματα διαφορετικά και κάποιες φορές παράξενα. Η συνύπαρξη αυτή άλλοτε ήταν αρμονική και άλλοτε είχε πολλά προβλήματα.

Τα πλάσματα αυτά ζούσαν στα νερά των ποταμών και των λιμνών. Ήταν οι νεράιδες, οι νύμφες, η Λορελάι και ο Λόχνι, ξάδερφος των δεινοσαύρων. Οι νεράιδες, οι νύμφες και η Λορελάι ήταν αγαπημένες των ανθρώπων, αφού κατάφεραν να τους κερδίσουν με την ομορφιά τους. Δε συνέβαινε και το ίδιο με το Λόχνι όπου η άγρια όψη του φόβιζε τους ανθρώπους, χωρίς όμως να κάνει κάποιο κακό ο καημένος..

Ζούσε στα νερά της λίμνης Λοχ-Νες. Ήταν πολύ ευτυχισμένος με το περιβάλλον που ζούσε και με τους ανθρώπους που συναντούσε, η αλήθεια είναι σπάνια. Έτρωγε ψάρια από τη λίμνη και έφτιαξε τη φωλιά του από ξύλα στην όχθη. Στην ίδια λίμνη ψάρευαν και οι άνθρωποι χωρίς κανένα πρόβλημα, αφού η φύση είχε για όλους φροντίσει.

Το παράξενο πλάσμα, που το ονόμαζαν Λόχνι, έγινε γνωστό σε πολλά μέρη και πολύς κόσμος έσπευδε να το δει από κοντά. Ο Λόχνι, βέβαια, απέφευγε τις πολλές συναναστροφές γιατί φοβόταν πως θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι. Βλέπετε η όψη του δεν ήταν και πολύ συνηθισμένη. Σιγά σιγά έγινε πόλος έλξης και όλο και περισσότεροι τουρίστες έρχονταν μήπως τον δουν και να αγοράσουν ενθύμια με τον παράξενο Λόχνι.

Τα χρόνια περνούσαν και το μικρό χωριό έγινε μια πόλη με τα χρήματα που κέρδισαν οι κάτοικοί της από τον τουρισμό. Το ένα έφερε το άλλο ώσπου στην πόλη άνοιξε και το πρώτο εργοστάσιο. Μετά το δεύτερο και η πόλη όλο και μεγάλωνε ξεχνώντας το Λόχνι.

Η νέα αυτή πολιτεία που τόσο γρήγορα αναπτύχθηκε , χωρίς υποδομές, μόλυνε τα νερά της λίμνης με λύματα. Τα εργοστάσια μολύνουν ακόμη περισσότερο τη λίμνη και θέλουν να επεκτείνουν τις εγκαταστάσεις τους στο χώρο όπου έχει τη φωλιά του ο Λόχνι.

Πολλές φωνές συμπάθειας ακούστηκαν για τον φίλο του ανθρώπου και το σύμβολο της πόλης όπως τον αποκαλούσαν, που ανάγκασαν τους εργοστασιάρχες να κρατήσουν στάση αναμονής για τα σχέδιά τους. Ήξεραν πώς να κατευθύνουν την κοινή γνώμη. Υπομονή χρειαζόταν και η εκμετάλλευση της λίμνης με τον ορυκτό πλούτο που κρύβει θα είναι δική τους.

Το πρόβλημα για τους εργοστασιάρχες το έλυσε η βρομιά τους. Οι ακαθαρσίες και τα απόβλητα των εργοστασίων επιβάρυναν τόσο το νερό της λίμνης που τα ψάρια άρχισαν να πεθαίνουν. Οι ψαράδες γύριζαν με άδεια τα καλάθια τους και τα πουλιά έφυγαν αφού δεν έβρισκαν τροφή.

Τότε οι εργοστασιάρχες βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορήσουν τον Λόχνι.

_Αυτός είναι που τρώει τα ψάρια και δεν έχουν να ζήσουν οι ψαράδες μας.

_Αυτός είναι που διώχνει τα πουλιά και η πόλη μας θα είναι σαν καταραμένη.

_Αυτός είναι ο καταραμένος, πρέπει να φύγει από δω. Γι’ αυτό είναι σαν τέρας.

Αυτά και άλλα πολλά ακούγονταν από τους ανθρώπους που είχαν τη δύναμη και τα χρήματα να εξαγοράσουν τα Μέσα μαζικής επικοινωνίας και ανθρώπους χωρίς υπόληψη.

_Τέρας; Τέρας ο Λόχνι; Ψέλλισαν πολλοί άνθρωποι που όμως δεν είχαν το θάρρος να φωνάξουν για το δίκιο.

Τα ψέματα συνεχίστηκαν:

_Εμένα χθες μου επιτέθηκε το τέρας. Μου έφαγε όλα τα ψάρια και προσπάθησε να με σκοτώσει. Αυτό είναι το τέρας του Λοχ-Νες. Να φύγει, πρέπει να το διώξουμε.

Μεγάλο πλήθος ξεσηκώθηκε να τον διώξει. Πλήθος που εξαπατήθηκε και κινήθηκε εναντίον του. Ευτυχώς πάντα υπάρχουν άνθρωποι που δεν πέφτουν στην παγίδα του άδικου, γιατί ξέρουν να αγαπούν και να μη ξεχνούν. Υπάρχουν και τα παιδιά που ενδιαφέρονται για τους φίλους τους και δεν τους νοιάζει το κέρδος και όλα τα λεφτά του κόσμου. Αυτοί ήταν που έτρεξαν και ενημέρωσαν τον Λόχνι για τις άγριες διαθέσεις κάποιων κατοίκων της πόλης.

Ο Λόχνι που ήταν άρρωστος, στεναχωρήθηκε πολύ:

_Τι τους έκανα;

_Σε κατηγορούν ότι εσύ ευθύνεσαι για τη μείωση των ψαριών στη λίμνη, ότι επιτέθηκες σε έναν ψαρά και κόντεψες να τον σκοτώσεις.

_Ψέματα! Φώναξε ο Λόχνι. Ξέρετε ότι εγώ αγαπώ τους ανθρώπους. Ποτέ δε θα τους έκανα κακό. Και τα ψάρια πεθαίνουν γιατί το νερό είναι πλέον πολύ βρώμικο. Ακόμη και αυτά που έμειναν έχουν απαίσια γεύση και με πονά το στομάχι. Γι’ αυτό αρρώστησα. Καταλαβαίνω όμως πως είμαι ανεπιθύμητος και πρέπει να φύγω. Γιατί όμως; Τι τους έφταιξα; Τι θέλουν από εμένα;

_Φαίνεται πως κάτι ανακάλυψαν στο μέρος όπου ζεις. Άσε τα άλλα που λένε είναι ψέματα.

You've previewed 12 of 20 pages.
To read more:

Benefits: