Ήταν καλοκαίρι.Μια παρέα παιδιών, η Νάντια , ο Σταύρος, η Ζωή και ο Πέτρος, κάθε απόγευμα σκαρφίζονταν ένα σωρό αταξίες.Ο Πέτρος που ήταν ο αρχηγός της παρέας και ο πιο άτακτος , έριξε την ιδέα να πάνε βόλτα με τα ποδήλατά τους στο δάσος για να το εξερευνήσουν.Αποφάσισαν να ξεκινήσουν την επόμενη μέρα νωρίς το πρωί. Ετοιμάστηκαν και συναντήθηκαν στην πλατεία του χωριού τους.

Ξεκίνησαν με ανυπομονησία για το τι θα συναντούσαν.

Ο Σταύρος επειδή πεινούσε πολύ (αυτός μόνο στο φαγητό είχε το μυαλό του) τους είπε να σταματήσουν για να φάνε.

Βρήκαν ένα ξέφωτο , κάθισαν να κολατσίσουν και αφού τελείωσαν άρχισαν να εξερευνούν το μέρος.

Η Ζωή με τη Νάντια ξεκίνησαν πρώτες.Ακολούθησαν το πρώτο μονοπάτι που βρήκαν μπροστά τους.Από τη βιασύνη της η Νάντια σκόνταψε σε μια πέτρα.Μόλις σηκώθηκε είδε μια πινακίδα στο φράχτη ενός σπιτιού που έγραφε:

Η ζωή με τη Νάντια ξεκίνησαν πρώτες. Ακολούθησαν το πρώτο μονοπάτι που βρήκαν μπροστά τους. Από τη βιασύνη της η Νάντια σκόνταψε σε μια πέτρα. Μόλις σηκώθηκε είδε μια πινακίδα στο φράχτη ενός σπιτιού που έγραφε:

Όταν την είδε τρόμαξε κι έβγαλε μια κραυγή.Τα άλλα παιδιά την άκουσαν και ήρθαν τρέχοντας για να δουν τι είχε συμβεί.Αγνόησαν την πινακίδα και αποφάσισαν να εξερευνήσουν το σπίτι.Μπήκαν μέσα διστακτικά και φοβισμένα.Ο Σταύρος κατευθύνθηκε αμέσως στην κουζίνα γιατί τον είχε πιάσει μια λιγούρα.Οι υπόλοιποι,πήγαν προς ένα σκοτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με αποθήκη.

Μπήκαν με θάρρος και γεμάτοι περιέργεια,άρχισαν να ψάχνουν ανάμεσα σε γεμάτες κούτες χρησιμοποιώντας τους φακούς τους.

Σε μια γωνιά ο Πέτρος ανακάλυψε μια σιδερώστρα. Ήταν σκουριασμένη και έμοιαζε άχρηστη. Τα παιδιά απογοητεύτηκαν γιατί δε βρήκαν τίποτα ενδιαφέρον και ξεκίνησαν να πάνε στην κουζίνα που ήταν ο Σταύρος. Μόλις έκαναν το πρώτο βήμα άκουσαν έναν παράξενο ήχο. Γύρισαν τα κεφάλια τους και είδαν τη σιδερώστρα να κουνιέται και να τους ψιθυρίζει:

-Παιδιά,εδώ!

-Πώς, τι, πού, πότε,ποιος μιλάει;είπαν μ' ένα στόμα τα παιδιά.

-Εδώ πίσω σας, η σιδερώστρα! Δεν είμαι μια οποιαδήποτε μια συνηθισμένη σιδερώστρα. Θέλετε ν΄ακούσετε την ιστορία μου;

Τα παιδιά απάντησαν "ναι"και πήγαν να φωνάξουν τον Σταύρο απ' την κουζίνα.

Βρήκαν τον Σταύρο μπροστά απ' το ψυγείο να κοιμάται.

-Σταύρο, ξύπνα κι έλα μαζί μας. Δε θα το πιστέψεις. Βρήκαμε μια σιδερώστρα που μιλάει. Έλα ν' ακούσουμε την ιστορία της.

Ο Σταύρος γούρλωσε τα μάτια και μ' ανοιχτό το στόμα ακολούθησε τα παιδιά. Μπήκαν στην αποθήκη, κάθισαν πάνω στις κούτες και άνοιξαν τ' αυτιά τους για ν' ακούσουν την ιστορία της σιδερώστρας.

-Εγώ που λέτε παιδιά, ήμουν μια πριγκίπισσα που ζούσα σ' ένα μεγάλο παλάτι, στο βασίλειο της αγάπης και της καλοσύνης. Τη μέρα που θα παντρευόμουν , μια κακιά μάγισσα με μεταμόρφωσε σε σιδερώστρα, γιατί ζήλευε την τύχη μου και ήθελε να παντρευτεί αυτή τον πρίγκιπά μου.

Την ώρα όμως που έκανε το ξόρκι σκόνταψε και είπε λάθος τα λόγια.

Αντί να πει:

είπε:

κι έτσι έγινα σιδερώστρα που μιλάει και πετάει.