Preview audio:

storyj.mp/a3vmy6gmas3

Μια φορά και ένα καιρό, ένα ξεχωριστό Φθινόπωρο, έπεσε από το δέντρο ένα μικρό, τόσο δα σποράκι. Το σποράκι αισθανόταν μόνο και φοβισμένο, δεν ήξερε τι θα του συμβεί…Είχε όμως ένα όνειρο, κάποτε να γίνει ένα ψηλό και δυνατό δέντρο σαν αυτά που το περιτριγύριζαν. Ξαφνικά, ένας δυνατός αέρας φύσηξε και μαζί με τα φύλλα των δέντρων παρέσυρε και τον μικρό μας σπόρο, σε ένα άγνωστο ταξίδι .

Μέρες ολόκληρες φυσούσε ο αέρας και ταξίδευε το σπόρο ψηλά στον ουρανό. Πέρασε θάλασσες και βουνά, πόλεις και κάμπους, ώσπου κάποια στιγμή ξέσπασε δυνατή καταιγίδα. Μαύρα σύννεφα γέμισαν του ουρανό και η βροχή παρέσυρε τον μικρό σπόρο και τον έριξε σε ένα ποτάμι . Το ποτάμι ήταν βαθύ και ορμητικό. Ο σπόρος τσαλαβουτούσε στα νερά, φώναζε βοήθεια και έψαχνε ένα μέρος να πιαστεί για να σωθεί. Τελικά το νερό τον πέταξε στην όχθη.

- Ουφ, επιτέλους, είπε ο μικρός σπόρος.

- Να κάτσω για λίγο εδώ να ξεκουραστώ και να στεγνώσω.

Ξαφνικά, ακούει πολύ κοντά ένα μικρό θόρυβο.

-Τσι, τσι, τσι!! Γυρίζει και βλέπει ένα πουλί.

- Πω, πω! Τι μεγάλο πουλί ,αυτό θα με κάνει μια χαψιά, σκέφτηκε.

- Όχι, Όχι, φώναξε, σε παρακαλώ μη με φας, θέλω να ζήσω!

-Αα! μα και εγώ θέλω να ζήσω , είπε το πουλί.

-Έχεις δίκιο καλέ μου φίλε, αλλά εγώ έχω όνειρα , θέλω να γίνω μεγάλο δέντρο να βγάλω κλαδιά και φύλλα να κάθεσαι πάνω μου να ξεκουράζεσαι.

Βοήθησε με σε παρακαλώ να βρω ένα τόπο για να φυτρώσω . Το πουλάκι σκέφτηκε για λίγο, η κοιλίτσα του γουργούριζε, αλλά επειδή αγαπούσε τα δέντρα αποφάσισε να τον βοηθήσει.

- Έλα ανέβα στην πλάτη μου να βρούμε μαζί το καλύτερο τόπο για σένα. Όλο χαρά ο σπορούλης μας ανέβηκε στην πλάτη του πουλιού και ξεκίνησαν.

Πρώτα έφτασαν σε μια μεγάλη πόλη. Τα κτίρια ήταν πολύ ψηλά, ούτε χώμα ούτε δέντρα πουθενά, μόνο τσιμέντο και αυτοκίνητα παντού. Πουθενά άδειος χώρος. Το σποράκι απογοητεύτηκε.

–Δεν έχει αυλές, που θα φυτρώσω τώρα εγώ; Πως θα μπορέσω εδώ να κάνω τα όνειρα μου αληθινά, είπε στον φίλο του.

–Θα τα καταφέρουμε μην ανησυχείς, είπε το πουλί, θα βρούμε το κατάλληλο μέρος για σένα.

Αφού πέταξαν αρκετή ώρα, βρέθηκαν πάνω από μια έρημο. Στην έρημο είχε ζέστη, ξηρασία και καθόλου νερό. Το σποράκι ήταν πολύ λυπημένο και άρχισε να κλαίει.

- Δεν θα τα καταφέρω, δεν θα μπορέσω να ζήσω εδώ και να μεγαλώσω, χωρίς νερό.

- Μην στενοχωριέσαι, του είπε το πουλί, δεν θα παρατήσουμε την προσπάθεια , άλλωστε θέλω και

εγώ το όνειρο σου να γίνει αληθινό . Θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας και κάτι θα βρούμε.

Άρχισαν να πετούν στον αέρα . Μετά από λίγη ώρα, άκουσαν φωνές παιδιών να παίζουν και να τραγουδούν. Ήταν ένα σχολείο στην εξοχή.

-Εδώ, εδώ , είναι καλά, φωνάζει το σποράκι με χαρά. Εδώ έχει ωραίο απαλό χώμα , φωτεινό ήλιο , τα συννεφάκια ρίχνουν βροχή και τα παιδιά θα με φροντίζουν και θα με προσέχουν. Εδώ μπορώ να φυτρώσω, να γίνω μεγάλο δέντρο και να παίζουν τα παιδιά στον ίσκιο μου. Είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί εδώ μπορώ να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα. Σε ευχαριστώ καλέ μου φίλε για την βοήθειά σου .

-Έχεις δίκιο, είπε το πουλί , νομίζω ότι βρήκαμε το καλύτερο μέρος .

....

Είμαι περήφανος για σένα που αγωνίστηκες για να πετύχεις το όνειρό σου, τελικά τα κατάφερες. Μην καθυστερείς όμως, τρέχα να βρεις ένα ζεστό μέρος στο χώμα για να κρυφτείς, έχεις αργήσει.

Έρχεται ο χειμώνας...

Ξαφνικά φύσηξε ένας δυνατός άνεμος. Το σποράκι κρατήθηκε σφικτά από τα πούπουλα του πουλιού για να μην παρασυρθεί από τον άνεμο. Όμως, ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός που παρέσυρε και τους δυο. Άρχισαν τότε να φωνάζουν βοήθεια και να παρακαλούν τον άνεμο να σταματήσει. Ο άνεμος ήταν πολύ θυμωμένος και δεν άκουγε τίποτα. Φυσούσε ασταμάτητα παρασέρνοντας ότι έβρισκε μπροστά του.

Το σποράκι γαντζωμένο στην πλάτη του πουλιού έβλεπε να περνούν πάνω από θάλασσες, πεδιάδες, πόλεις. Ξαφνικά φάνηκαν μπροστά τους μεγάλα βουνά και ένα μικρό χωριό.

- Εδώ είναι ωραία να ξαποστάσω είπε ο άνεμος και σταμάτησε να φυσά. Το πουλί μαζί με το σποράκι έπεσαν στο έδαφος.

- Τι κάνουμε τώρα είπε το σποράκι στο πουλί; Εδώ έχει πολύ κρύο. Θα ξεπαγιάσουμε.

- Κάτσε δίπλα μου να ζεσταθείς είπε το πουλί στο σποράκι και μόλις ξεκουραστούμε θα ξεκινήσουμε το ταξίδι μας.

Όμως και οι δυο ήταν τόσο κουρασμένοι που κοιμήθηκαν αμέσως. Όταν το πουλάκι ξύπνησε όλα γύρω του ήταν λευκά.

- Σποράκι ξύπνα να δεις.

Το σποράκι άνοιξε έκπληκτο τα μάτια του και τι να δει!!! Χιόνια παντού.

Το σποράκι πρώτη φορά έβλεπε χιόνι στη ζωή του.

Άρχισε τότε να κλαίει απελπισμένο.

-Σε παρακαλώ καλό μου πουλί, πάμε να φύγουμε από εδώ. Θα πεθάνω από το κρύο.

- Δεν μπορώ, είπε το πουλί τα φτερά μου είναι γεμάτα χιόνι και δεν μπορώ να πετάξω. Κάνε υπομονή, μην απελπίζεσαι.

Το σποράκι όμως, ήταν απαρηγόρητο και συνέχισε να κλαίει.

Ξαφνικά, ακούστηκαν φωνές παιδιών που είχαν μαζευτεί να φτιάξουν χιονάνθρωπο. Είδαν με έκπληξη το πουλάκι και το μικρό σποράκι που έτρεμαν από το κρύο.

- Πως βρεθήκατε εσείς εδώ; ρώτησαν απορημένα.

- Μας παρέσυρε ο άνεμος και τώρα θα πεθάνουμε από το κρύο.

Μην ανησυχείτε ,είπαν με μια φωνή τα παιδιά. Θα σας πάμε στην τάξη μας εκεί είναι ζεστά.

Σε λίγο το πουλί με το σποράκι βρέθηκαν σε μια ζεστή τάξη.

- Στο εξής εδώ θα μείνετε είπαν τα παιδιά. Έτσι δεν κινδυνεύετε από τον κακό άνεμο και το κρύο. Το σποράκι μόλις άκουσε αυτά τα λόγια άρχισε να κλαίει και να φωνάζει δυνατά και θυμωμένα.

-Όχι όχι δεν θέλω να μείνω εδώ. Θέλω να γίνω ένα μεγάλο δέντρο και να πάω κάπου που να έχει πολλά δέντρα, για να έχω συντροφιά.

Αυτό είναι το όνειρό μου.

Τα παιδάκια το λυπήθηκαν και αποφάσισαν να το βοηθήσουν.

- Άκου σποράκι. Μόλις λιώσουν τα χιόνια και φτιάξει ο καιρός, θα σε στείλουμε στους φίλους μας. Εκεί έχει πολλά δέντρα και θα έχεις παρέα να μεγαλώσεις. Το σποράκι συμφώνησε.

Μετά από λίγο καιρό, τα χιόνια έλιωσαν και ένας λαμπρός ήλιος φάνηκε στον ουρανό. Τότε τα παιδιά βγήκαν στη αυλή για να αποχαιρετήσουν το σποράκι.

Το σποράκι ανεβασμένο στην πλάτη του πουλιού, χαρούμενο, ξεκίνησε το ταξίδι του.

Το σποράκι με το πουλί συνέχισαν το ταξίδι τους και δεν κρύωναν πια, γιατί τους ζέσταινε ο ήλιος.

Η μέρα ήταν υπέροχη και καθώς πετούσαν ψηλά στον ουρανό, συνάντησαν πολλά αποδημητικά πουλιά. Ανάμεσα τους ήταν αρκετά χελιδόνια και πελαργοί, που επέστρεφαν στις φωλιές τους.

Είχε μπει πια η Άνοιξη και το σποράκι ήταν πολύ χαρούμενο, που είχε γλιτώσει το κρύο του Χειμώνα.

- Γεια σου! φώναξε το σποράκι σ’ένα χελιδόνι την ώρα που περνούσε από δίπλα τους.

- Που πας;

- Τσίου! Χαιρέτησε το χελιδόνι,

- Πάω σε ένα πολύ όμορφο μέρος με πολλά δέντρα και λουλούδια, όπου έχω και τη φωλιά μου.

- Αλήθεια; Και που είναι αυτό το μέρος; ρώτησε γεμάτος αγωνία ο μικρός σπόρος.

- Κι εγώ ψάχνω πολύ καιρό να βρω ένα όμορφο μέρος για να φυτρώσω…

- Τότε δεν έχεις παρά να με ακολουθήσεις! είπε το χελιδόνι.Έτσι το πουλί με το σποράκι ακολούθησαν το χελιδόνι και έπειτα από αρκετή ώρα έφτασαν σ ’ ένα μικρό χωριό.

-Τσίου τσίου! Φτάσαμε! φώναξε το χελιδόνι στο πουλί.

- Εδώ είναι το μέρος που σας έλεγα! Δεν είναι όμορφο;

Το πουλί και το σποράκι είδαν σπίτια και καταπράσινα χωράφια με πολλά δέντρα και ανθισμένα λουλούδια, είδαν πεταλούδες, πασχαλίτσες και μέλισσες να ζουζουνίζουν παιχνιδιάρικα από λουλούδι σε λουλούδι.

- Δίκιο είχε το χελιδόνι, τσι τσι τσι!… είπε το πουλί.

- Είναι πράγματι τόσο όμορφα!

Το σποράκι ενθουσιάστηκε και αποφάσισε ότι αυτό θα είναι το κατάλληλο μέρος για να μπορέσει επιτέλους να φυτρώσει και να πραγματοποιήσει το όνειρο του.

- Σ’ευχαριστώ χελιδονάκι μου! Αντίο! το αποχαιρέτησε ο μικρός σπόρος.

- Αντίο και καλή τύχη! κελάηδησε το χελιδόνι.

Το πουλί και ο σπόρος συνέχισαν για λίγο ακόμη να παρατηρούν την όμορφη ανοιξιάτικη φύση, έως ότου πλησίασαν σ’ένα χωράφι και κάθησαν να ξεκουραστούν στα κλαδιά ενός μεγάλου ανθισμένου δέντρου.

- Τί όμορφο που είσαι! Δεν έχω ξαναδεί δέντρο σαν εσένα! είπε το σποράκι.

- Είμαι κερασιά! απάντησε το δέντρο όλο καμάρι.

- Την Άνοιξη βγάζω αυτά τα όμορφα ανθάκια και αργότερα τα κλαδιά μου θα γεμίσουν με κόκκινα, ζουμερά και πεντανόστιμα κεράσια. Και δεν είμαι μόνη μου εδώ. Όλα τα δέντρα στο χωράφι είναι κερασιές!

- Αχ.. αναστέναξε ο μικρός σπόρος

- Μακάρι να γίνομουν και’γω ένα τόσο όμορφο και μεγάλο δέντρο σαν εσένα. Αυτό είναι το όνειρο μου…Μπορείς σε παρακαλώ να με βοηθήσεις να φυτρώσω;

- Δυστυχώς εγώ δεν μπορώ, απάντησε η κερασιά.

You've previewed 34 of 53 pages.
To read more:

Benefits: