Οι μεγάλες παλιές αγάπες είτε ανακυκλώνονται μετά μανίας (και βουλιμίας) είτε κυριολεκτικά εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Πολλούς συμβολικούς αλλά και κυριολεκτικούς θανάτους είχε το 2016, αλλά κάτι πραγματικά νέο και πρωτοπόρο δεν φαίνεται ακόμα να γεννιέται στο κινηματογραφικό ορίζοντα. 

Πέντε, δέκα ή δεκαπέντε διαμαντάκια από ανεξάρτητες ή εκτός ΗΠΑ παραγωγές θα συνεχίσουν φυσικά να πλαισιώνουν την ασταμάτητη παραγωγή, η τηλεόραση θα συνεχίσει να είναι ένα ανερχόμενο μέσο για την ανάπτυξη νέων μύθων, αλλά η ανάγκη για νέα κινηματογραφικά παραμύθια παραμένει ακόμα το μεγάλο ζητούμενο.

Καλή χρονιά!

Βραβείο «Αν δεν το είδες δες το»

Εξ’ ημισείας σε δυο αναπάντεχα φρέσκες ταινίες. Το γερμανικό Toni Erdmann και το Captain Fantastic. Οικογένεια, πατρότητα, κοινωνική ένταξη είναι θέματα που απασχολούν δυο εντελώς διαφορετικές ταινίες, που αξίζουν και με το παραπάνω τον χρόνο τους.

Βραβείο «Κινηματογραφικής συγκίνησης»

Θα μπορούσε να είναι και το βραβείο της καλύτερης ταινίας. Στο I, Daniel Blake o Ken Loach αντλεί την κινηματογραφική συγκίνηση από την ίδια τη ζωή, με όρους ατόφιου ρεαλισμού. Από τις πιο θαρραλέες και δυνατές στιγμές στο σινεμά για την χρονιά που μας πέρασε.