Twee jaar en 120 dagen geleden plantte Irena voor het eerst 27 rozenbottels. Ze plantte ze netjes op een rij in de plantenbak aan het raam. Enkele weken later had ze plantjes die het zicht door het raam onttrokken en verstrengelden in elkaar.

Ze beloofde haar plantjes dat ze nooit een snoeischaar zou gebruiken.

Half juni, binnen twee dagen zal Irena haar woonkamer volledig overwoekerd zijn door hondsroos.

Plots hoorde ze gerommel tegen de buitenmuur.

Irena zag een schaduw achter haar hondsrozen, de vlek kreeg een menselijk lichaam. Ze zag een donkere haardos en een groene t-shirt. Het was een jongen van nauwelijks zestien jaar. De jonge indringer zat vast in haar hondsrozen en Irena wist dat het niet eenvoudig is om een hondsroos te overwinnen. Ze kon de politie bellen, maar dat deed ze niet.

Een uur waaide voorbij en af en toe probeerde hij opnieuw los te komen. Alle blaadjes van de bloemen rond hem lagen op de grond.

Irena bracht de jongen wat rozenbottel jam. De jongen weigerde ervan te eten en zei dat hij haar wel nog te pakken zal krijgen. Ondanks het stoere gedrag van de jongen was hij zeer kwetsbaar, want zijn plan was mislukt.

Nadat de lantaarns aangingen begon hij te spreken. Hij denkt een vriendinnetje te hebben, hij weet alleen niet of het wederkerig is. Doet de wederkerigheid ertoe? Hij vindt dat een relatie van beide kanten moet komen, maar is het dan per se liefde?

Irena kende liefde alleen terloops, dus wat kon zij hem leren over liefde?

Irena bleef gluren naar de jongen, ze zullen hem nu toch komen zoeken. Ze had niet alleen de jongen maar ook de hele bevolking in haar rozen gevangen.

De jongen is verliefd op Marie, ze zit een jaar hoger bij hem op school.

Op school spreekt iedereen over Irena, ze noemen haar Doornroosje.