Zawsze marzyłam o tym, aby wybrać się w odległe zakątki Europy i zobaczyć nieznane mi kraje, nawet te, które choćby w małej części leżą na moim kontynencie... Chciałam zwiedzić piękne Włochy, poopalać się w gorącej Portugalii, spróbować bułgarskich winogron, spotkać Hrabiego Draculę w Rumunii czy też zobaczyć meczet Sulejmana Wspaniałego i Hurrem w Turcji.

Zatopiona w swoich marzeniach próbowałam przenieść się w nieznane mi miejsca za pomocą marzeń, a czasami i literatury. Ostatnio częściej gościłam w murach naszej szkolnej biblioteki, szukając dla siebie odpowiedniej lektury. Tak było i tego słonecznego, grudniowego poranka.

Przemierzałam alejki biblioteki w poszukiwaniu kolejnego tomu, który przeniósłby moją wyobraźnię do tajemniczej krainy, kiedy to moich uszu dobiegły dziwne dźwięki dobiegające z okolic trzeciego regału. Bardzo się zdziwiłam, ponieważ zazwyczaj w bibliotece panuje niezmącona niczym cisza. Spojrzałam zdziwiona na panią bibliotekarkę, która siedziała przy swoim biurku  i wprowadzała jakieś dane do komputera.

- Czy pani także usłyszała ten niepokojący hałas? – zapytałam.

- Nie, nic nie słyszałam -  odparła zamyślona kobieta.

Postanowiłam sama podejść do miejsca, z którego dochodziły nietypowe odgłosy. Początkowo nie dostrzegłam nic niepokojącego. Nieco się przestraszyłam, gdy jedna z książek zaczęła się poruszać. Zerknęłam na tytuł. To było „120 przygód Koziołka Matołka” Kornela Makuszyńskiego. Ostrożnie wzięłam tom do ręki.

- No tak, głupiutki koziołku – westchnęłam – Ty to chociaż w poszukiwaniu Pacanowa zwiedziłeś cały świat.

I wtedy stało się coś niebywałego. Usłyszałam, że stukanie wydobywa się właśnie z wnętrza książki. 

- Rety, co tu się dzieje! – wykrzyknęłam przerażona, upuszczając egzemplarz na podłogę.

Książka otworzyła się i... ze środka wyskoczył... nie uwierzycie... sam Koziołek Matołek! Odruchowo odskoczyłam na bok.

- Dzień dobry – odezwał się koziołek – Czy ja jestem w Pacanowie?

- Nnniee Matołku – wyjąkałam z niedowierzaniem – Pacanów jest daleko stąd. Jesteś w Szkole Podstawowej nr 3 w Lesznie.

- Oj, oj – odparł zwierzak – a myślałem, że to jest Pacanów. W tej samej chwili koziołek spojrzał na mapę świata wiszącą na pobliskiej ścianie i poprosił:

- Pokaż mi, proszę, gdzie jest Pacanów?

- Ej, głuptasku, to nie jest ta mapa – odrzekłam – Nie musisz przecież błąkać się po całym świecie, żeby dotrzeć do Pacanowa. Spójrz! – i pokazałam mu mapę Polski wiszącą na przeciwległej ścianie – Trzeba szukać w Polsce!

- Ach tak- odpowiedział Matołek – Ale przecież ta mapa jest większa – pokazał na mapę świata – Moi koledzy z półki obiecali mi, że razem poszukamy Pacanowa.

- Jacy koledzy? – zapytałam zaciekawiona.

- Oj Marysiu, Marysiu tak rzadko zaglądasz do mnie, że było mi trochę smutno i postanowiłem powędrować trochę między książkami.

W tym momencie nieco się zawstydziłam i spuściłam głowę. Rzeczywiście, dawno nie brałam do ręki książki, której głównym bohaterem jest Matołek. A przecież kiedyś tak lubiłam tę opowieść.

- W taki sposób poznałem bohaterów innych książek dla dzieci, które stoją na tych półkach. One także czuły się samotnie. Już dawno dzieci przestały czytać ich historie. Rozmawialiśmy o tym i jesteśmy naprawdę zaniepokojeni - kontynuował swoją opowieść koziołek.

- Zaniepokojeni, a czym? – drążyłam.

- Myślę, że lepiej ode mnie wyjaśnią ci to oni sami.

I zanim zdążyłam się obejrzeć, wokół mnie zaczęły spadać z półek książki, a z nich wyskakiwały kolejno postacie, takie jak : Królowa Śniegu, Czerwony Kapturek, Pinokio, Harry Potter, Książę, Dziewczynka z zapałkami, Jaś i Małgosia, Pan Kleks, a nawet Kubuś Puchatek. Widząc przed sobą sympatycznego, grubiutkiego misia, od razu zrobiło mi się lżej na duszy.

Wyobraźcie sobie ten gwar, gdy wszystkie postacie zaczęły się przekrzykiwać, zastanawiając się :

- Co my tutaj robimy? Kto nas wezwał? To ty Matołku?! – rozlegało się zewsząd. Najgłośniej jednak krzyczał Pinokio.

- Spokojnie, spokojnie- zaczął uspokajać zgromadzonych koziołek – To ja was wezwałem Ale, ale, nie możemy tak tutaj hałasować, to przecież biblioteka. Musimy znaleźć na naszą naradę inne miejsce.

- My wiemy, gdzie się przeniesiemy! Znamy miejsce, w którym się naradzimy! – krzyknęło równocześnie rodzeństwo: Jaś i Małgosia – Chodźmy do chatki Baby Jagi! Tam jest pysznie! – zachichotały dzieciaki.

Wtedy krok do przodu zrobił Harry Potter i Pan Kleks.

- Przeniesiemy Was do chatki Baby Jagi raz, dwa, trzy – powiedział Harry wyciągając swoją różdżkę.

- No problemo z mojej strony – dodał Pan Kleks puszczając oczko do Czerwonego Kapturka i zjadając przy okazji parę piegów z własnego nosa.

Stanęli obok siebie i wypowiedzieli głośno słowa : „Wingardium leviosa do chaty Baby Jagi!”

Ani się obejrzeliśmy, tylko huknęło i błysnęło i już cała ferajna znalazła się w bajkowym lesie. Harry jednak coś źle obliczył i nigdzie nie było widać piernikowego domku.

- No ładnie, nie dość, że rozmawiam z postaciami z bajek, to jeszcze się zgubiłam z nimi w jakiejś ogromnej puszczy - szepnęłam.

Aż tu nagle zza drzewa ze śpiewem na ustach ( „Hej ho, hej ho, do pracy by się szło!”) wywędrowało siedmiu krasnoludków.

 Krasnoludki (maszerują, śpiewając na melodię " Gdzie strumyk płynie z wolna...")

Nas siedmiu krasnoludków,

Bierzemy ziemi złoto, 

Robimy to radośnie,

Robimy to z ochotą.

Robimy to radośnie,

Robimy wszyscy wraz.