Aφιέρωση

Ο μικροσκοπικός Τζο πήρε το έλκηθρο του και πήγε στο κοντινό δάσος. Αν και φοβόταν λίγο, δεν μπορούσε να πάει πουθενά αλλού. Εκεί ήταν ό,τι έπρεπε για έλκηθρο.

Το δάσος ήταν σκοτεινό και τρομαχτικό. Η νύχτα ερχόταν. Ο μικροσκοπικός Τζο χάθηκε!

Ο μικροσκοπικός Τζο ήταν πολύ φοβισμένος, δεν ήξερε πού να πάει, δεν υπήρχε τρόπος να γυρίσει σπίτι. Άρχισε να κλαίει.

Ξαφνικά άκουσε μια ωραία φωνή:

-Ποιος είσαι; ρώτησε η φωνή.

-Είμαι ο Tiny Joe και χάθηκα σε αυτό το σκοτεινό δάσος. Ήταν να κάνω έλκηθρο αλλά δεν βρίσκω τον αγαπημένο μου λόφο και είναι αργά.

- Ω όχι - είπε η φωνή - άσε με να σε βοηθήσω!

Ο μικροσκοπικός Τζο ανακάλυψε ότι αυτή η ωραία φωνή ανήκε σε ένας λαγός του χιονιού. 

-Και εσύ ποιος είσαι;

-Είμαι ο Χιονολαγός.

-Που μένεις; ρώτησε ο Χιονολαγός.

-Δεν έχω ιδέα Χιονολαγέ, είμαι τόσο λυπημένος.

-Έχω μια μαγική μπάλα, μπορούμε να βρούμε το σπίτι σου. Μην ανησυχείς! του απάντησε ο Χιονολαγός.

-Ωχ όχι! Είμαι τόσο φοβισμένος!

- Μην είσαι! Είμαι μαζί σου! Μπορώ να σε βοηθήσω!!

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο Tiny Τζο τον δρόμο του πίσω στο σπίτι. ΄Ηταν σχεδόν παραμονή Χριστουγέννων.

Το Χιονολαγός έτριψε τη μαγική μπάλα. Σε ένα λεπτό παρατήρησαν μια μαγική πύλη γεμάτη φως και αστέρια.

-Πάμε Tiny Τζο - δεν έχουμε πολύ χρόνο να βρούμε το σπίτι σου!

Ο Tiny Joe και ο Χιονολαγός μπήκαν και εξαφανίστηκαν κάπου στη φωτεινή πύλη γεμάτη αστέρια.

Ο μικροσκοπικός Τζο και ο νέος του φίλος άκουσαν ξαφνικά μια ωραία μουσική, κοίταξαν τριγύρω και είδαν μια ομάδα ανδρών με περίεργα μουσικά όργανα που ονομάζονταν "ZAMPOGNE". Οι άντρες έμοιαζαν με βοσκούς, αλλά ο Tiny Tζo και ο Χιονολαγός δεν είδαν κανένα πρόβατο. Ο μικροσκοπικός Τζο ρώτησε έναν άντρα πού βρίσκονταν και είπε στην «Ιταλία» και εξήγησε ότι την παραμονή των Χριστουγέννων παίζουν παλιά παραδοσιακή μουσική στο δρόμο για να ευχηθούν καλά Χριστούγεννα. Ο Tiny Τζο και ο Χιονολαγός άκουσαν τη γλυκιά μουσική και χάρηκαν πολύ γι' αυτό, μετά έτριψαν τη μαγική μπάλα και έφυγαν.

Ο Tiny Τζο και ο χιονολαγός  κατέφθασαν στη Λιθουανία. 

Στα βάθη του δάσους οι φίλοι αντίκρισαν ένα χιονισμένο σπίτι. Ήταν 24 Δεκεμβρίου, παραμονή Χριστουγέννων. Χτύπησαν δειλά την πόρτα. Τους άνοιξε μια μικρή Λιθουανή, η Μάρτα, που τους προσκάλεσε να ζεσταθούν δίπλα στο τζάκι. Ήταν άνετα μέσα, μύριζε δάσος και μπισκότα. Η οικογένεια απλώς στόλιζε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, γιατί στη Λιθουανία αυτό γίνεται μόνο την παραμονή των Χριστουγέννων.

Η μαμά ετοίμαζε το τραπέζι. Θα πρέπει να υπάρχουν 12 πιάτα πάνω του. 

Εκείνη την ημέρα δεν τρώνε κρέας. Όταν το βραδινό αστέρι λάμπει, όλη η οικογένεια κάθεται στο τραπέζι για να φάει δείπνο. Ένα από τα πιο σημαντικά πιάτα είναι το "Kūčiukai". Μετά το δείπνο, η οικογένεια κάνει ξόρκια γιατί λέγεται ότι θαύματα συμβαίνουν εκείνη τη μαγική νύχτα: τα μεσάνυχτα ακόμη και τα ζώα αρχίζουν να μιλούν. Λοιπόν, τα Χριστούγεννα, η Kalėda έρχεται στα παιδιά στη Λιθουανία, φέρνοντας υπέροχα δώρα.

Ο Tiny Τζο και ο Χιονολαγός συνειδητοποίησαν ότι όσο διασκεδαστικό και άνετο κι αν είναι αυτό το σπίτι, έπρεπε να προχωρήσουν. Ευχαρίστησαν για τη φιλοξενία και αφού έτριψαν τη μαγική μπάλα, έφυγαν.

Ο μικροσκοπικός Τζο και ο Xιονολαγός προσγειώθηκαν μαγικά σε ένα νησί. Ήταν πολύ πεινασμένοι και κουρασμένοι. Ξαφνικά είδαν μια μέλισσα να φτιάχνει Χριστουγεννιάτικα γλυκά: μελομακάρονα και κουραμπιέδες.

- Γεια!!! Είμαι η Μαστίχα η μέλισσα. Ποιος είσαι; ρώτησε η μέλισσα.

-Είμαι ο Tiny Τζο και ο φίλος μου είναι το Χιονολαγός. Πεινάμε πολύ...

-Ορίστε!!! Μπορείτε να φάτε τα χριστουγεννιάτικα γλυκά μας. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες!!!!

-Που είμαστε; ρώτησε ο Tiny Τζο.

-Είστε σε ένα νησί της Ελλάδας που λέγεται Χίος. Είπε η μέλισσα.

- Χαθήκαμε και θέλουμε να πάμε σπίτι. Παρακαλώ μπορείτε να μας βοηθήσετε; ρώτησε ο Tiny Joe.

- Φυσικά και μπορώ. Έχω το τυχερό ρόδι. Αν το πάρεις μαζί σου, θα έχεις την τύχη με το μέρος σου. Είπε η μέλισσα.

Οι δύο φίλοι πήραν το τυχερό ρόδι και συνέχισαν το ταξίδι τους. Ως δια μαγείας είδαν ένα χριστουγεννιάτικο καράβι, που τους περίμενε να τους πάει όπου ήθελαν.

Μετά από καιρό, ο Tiny Τζο και ο Χιονολαγός βρέθηκαν ανάμεσα σε ένα πλήθος παιδιών και ηλικιωμένων ντυμένων με τη λαϊκή ενδυμασία της περιοχής Ρουμανίας. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ραβδί χρωματισμένο σε μαύρο και άσπρο που το έλεγαν Κάρολ. Αυτά ήταν κάλαντα. Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και εύχονταν υγεία και ευημερία στους οικοδεσπότες. Εκείνοι τους έδιναν  κουλούρια, μήλα, ξηρούς καρπούς και ψωμάκια.

Ο μικροσκοπικός Τζο και ο Χιονολαγός περπάτησαν και παρατήρησαν ένα παιδί ντυμένο με χρωματιστό χαρτί και μαλλί, που έμοιαζε με κατσίκα,