Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γιαγιά που μάζεψε τα εγγόνια της, για να τους διαβάσει ένα παραμύθι.

Κάθισαν όλα τα παιδιά γύρω

της και η γιαγιά ξεκίνησε. . .

"Κόκκινη κλώστη δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει...Κάποτε υπήρχε ένα δάσος με νεράιδες και ξωτικά.

Οι νεράιδες ήθελαν να βοήθουν τους

ανθρώπους και τα ξωτικά προσπαθούσαν να τους βλάψουν.

Οι νεράιδες πετούσαν σε όλο τον

κόσμο για να πείσουν τους ανθρώπους

να βοηθάνε ο ένας τον άλλο αλλά ήταν

αόρατες . Αυτές ακουμπούσαν με τα ραβδάκια τους έδιναν χαρίσματα ανάλογα με τα ονόματά τους.

Τα ονόματα τους ήταν: Αγάπη,Καλοσύνη,Αφοσίωση,Επιμονή,

Συνεργασία,Φροντίδα,Ειλικρίνεια,

Ελπίδα και Ειρήνη.

Από την άλλη τα ξωτικά όπου και να πήγαιναν έσπερναν δυστυχία...Τα λέγανε Λύπη,Πόνο,Πόλεμο ,Στεναχώρια, Οργή. Όπου πήγαιναν τα ξωτικά ακολουθούσαν οι νεράιδες για να τους εμποδίσουν να επικρατήσει το κακό στον κόσμο. Έτσι χάρη στις νεράιδες υπήρχε ανθρωπιά. Οι άνθρωποι αλληλοβοηθιόντουσαν,

μοίραζαν χρήματα στους φτωχούς, βοηθούσαν τους αρρώστους και τους πεινασμένους και γενικά όσους είχαν ανάγκη, συνεργάζονταν όλοι μαζί για να ζήσει ο πλανήτης. Τα ξωτικά μια μέρα κατάλαβαν ότι τους ακολουθούν οι νεράιδες και αποφάσισαν να στήσουν παγίδα. Έβαλαν σε ένα άνθρωπο τη σκέψη να κάψει το δάσος.

Όταν ο άνθρωπος έκαψε το δάσος και γύρισαν οι νεράιδες, το είδαν κατεστραμμένο. Δεν μπόρεσαν να αντέξουν ότι δεν υπήρχε ζωή στο δάσος, ότι τα φυτά, τα ζώα δεν υπήρχαν πια και τότε έπεσαν σε βαθύ ύπνο.

Όμως ένα ξωτικό που το λέγαν Θάρρος

ήταν το μοναδικό που ήταν καλό, αλλά το έκρυβε. Πήγε στο βασιλιά των νεράιδων, που τον λέγαν Εθελοντισμό,

που ζούσε σε ένα κάστρο πάνω στα σύννεφα, του είπε τι συμβαίνει και τον ρώτησε τι μπορεί να κάνει για να σώσει τις νεράιδες.

Τότε ο βασιλιάς συγκινήθηκε και είπε πως ο μόνος τρόπος για να σωθεί το δάσος είναι να βρεθούν άνθρωποι που θα ακολουθήσουν το όνομα του...

Τα ξωτικά όμως κατάλαβαν ότι το Θάρρος και ο βασιλιάς Εθελοντισμός συνεργάζονταν γι' αυτό ρώτησαν τη βασίλισσα τους την Απελπισία και αυτή είπε να τους φυλακίσουν.

Τότε η γιαγιά είπε στα παιδιά πως το παραμύθι είχε κακό τέλος γιατί τα ξωτικά έκλεψαν τις τελευταίες σελίδες.

Τα παιδιά ρώτησαν τη γιαγιά αν υπάρχει ακόμη αυτό το δάσος και εκείνη απάντησε πως υπάρχει αλλά είναι κατεστραμμένο.