-Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να μπω στις καρδιές των ανθρώπων, να καταλάβω πώς νιώθουν...Μακάρι να μπορούσα να μπω μες στο μυαλό τους, να καταλάβω τις σκέψεις τους, μονολόγησε ο Οδυσσέας.

-Μα πώς; Εγώ δεν έχω αυτό το χάρισμα...πρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο...πρέπει να βρω τον τρόπο...σκέφτηκε και προβληματισμένος ξεκίνησε να περπατάει μέσα στην κατασκότεινη νύχτα...

Μα αλήθεια πώς να μπει κανείς μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του άλλου;

Υπάρχει μήπως κάποιο μαγικό ξόρκι ή κάποιο μαγικό κλειδί;

Υπάρχει κάποιος μάγος ή σοφός για να του πει το μυστικό;

Κι έτσι συνέχισε το ταξίδι του...και πήγε σε πόλεις και χωριά...πέρασε ποτάμια, λίμνες και θάλασσες...

Συνέχισε να βοηθά τους ανθρώπους και να τους δίνει το καλύτερο που μπορούσε, αλλά το μυστικό που ανοίγει την καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων δεν το ανακάλυψε...

Απογοητεύτηκε ο Οδυσσέας...και αποφάσισε να απομακρυνθεί από τους ανθρώπους, αφού δεν μπορούσε να τους νιώσει...

Έφτιαξε ένα σπίτι βαθιά μέσα στο δάσος και πήρε την απόφαση πως εκεί θα έμενε πια...τέρμα τα ταξίδια...τέρμα οι αναζητήσεις...

Όλα ήταν γκρίζα πια, όπως και η καρδιά του...

Ο Οδυσσέας, ο γενναίος ταξιδιώτης, δεν είχε πια κουράγιο. Σταμάτησε να γελάει, σταμάτησε να μιλάει, μόνο σκεφτόταν. Προσπαθούσε να θυμηθεί όλες τις περιπέτειές του μήπως και σε κάποια από αυτές κρυβόταν το μεγάλο μυστικό...και αυτό κράτησε πολύ καιρό...

Τόσο πολύ καιρό που τα ζώα του δάσους τον είχαν συνηθίσει πια...τον παρατηρούσαν από κοντά και είχαν μάθει τις κινήσεις, τις προτιμήσεις, τις παραξενιές του....Αλλά ο Οδυσσέας ήταν πολύ απασχολημένος με τις σκέψεις του για να τα προσέξει όλα αυτά...