Μια φορά κι έναν καιρό σε μια όμορφη χώρα έγινε μεγάλος πόλεμος. Άνθρωποι παγιδεύτηκαν και δεν μπορούσαν να φύγουν από τα σπίτια τους. Αν κάποιος προσπαθούσε να φύγει τότε ΄ήταν καταδικασμένος να φυλακιστεί ή να εκτελεστεί από τους εχθρούς.

Αρκετοί όμως ήταν αυτοί που βρήκαν την δύναμη και κατάφεραν να φύγουν από την πόλη. Το μέρος αυτό ήταν παν΄΄εμορφο, αλλά μετά τον πόλεμο όλα πια δεν ήταν το ίδιο.

Όλες οι περιουσίες και η κληρονομία τους είχαν πια χαθεί. Έπρεπε να ξεκινήσουν και πάλι από την αρχή.

Σε αυτή την πόλη που είχαν πάει βρήκαν ανθρώπους φιλόξενους που τους βοήθησαν πάρα πολύ, αλλά βρήκαν και άρνηση, κακία και απαξίωση από άλλους.

Οι άνθρωποι σιγά σιγά με ότι τους είχε απομείνει άρχισαν να κτίζουν την ζωή τους από την αρχή. Βρήκαν σπίτι, έκαναν φίλους, τα παιδιά πήγαν σχολείο. Όλα κυλούσαν όμορφα παρ' όλες τις δυσκολίες που είχαν αντιμετωπίσει.

Ένα από τα παιδιά του πολέμου έχασε τα ίχνη της οικογένειας του. Γυρνούσε στο δρόμο με την ελπίδα να τους βρεί. Μάταια όμως έψαχνε.

Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν χωρίς αποτέλεσμα. Δεν είχε που να μείνει και κοιμόταν σε ένα παγκάκι έξω στο κρύο. Η μόνη του συντροφιά ήταν η κιθάρα που του είχε χαρίσει ο παππούς του. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να διασκεδάζει τον κόσμο με την κιθάρα του και να τραγουδάει για να μαζέψει χρήματα.

Η τύχη του χτύπησε την πόρτα. Μια μέρα αλλιώτικη περίμενε τον Στυλιανό. Ένας πλούσιος άντρας που περνούσε κάθε πρωί από τον δρόμο αυτό για να πάει στη δουλειά του, αποφάσισε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι του. Του πρόσφερε φαγητό, ζεστασιά, αγάπη.

Ο Στυλιανός χάρηκε τόσο πολύ. Πότε δεν περίμενε ότι θα του συνέβαινε αυτό. Την επόμενη μέρα τον περίμενε ακόμα μια μεγαλύτερη έκπληξη. Ο πλούσιος άντρας και η γυναίκα του αποφάσισαν να κρατήσουν το παιδί κοντά τους, μιας και δεν μπορούσαν οι ίδιοι να κάνουν δικά τους παιδιά.