Παραμύθι, μύθι, μύθι, το κουκί και το ρεβύθι...

Ε, τα γνωστά...Αλλά μια και το'φερε η κουβέντα πoιον λέτε ότι θυμήθηκα τώρα; Ποιον άλλο; Τον Κοντορεβυθούλη.

Λοιπόν, τι άτυχο αυτό το παιδί! Και κοντό και χοντρό σαν ρεβυθάκι και εγκαταλελειμμένο στο δάσος απ' τους γονείς του! Φρίκη!

Τέλος πάντων, καλά τέλειωσε η ιστορία του. Και στο σπίτι του ξαναγύρισε και τους γονείς του ξαναβρήκε κι όλα καλά.

Έτσι άρχισε να μεγαλώνει, να ψηλώνει, να ομορφαίνει, κοτζαμάν άντρας δηλαδή!

Βρήκε δουλειά, βρήκε την καλή του, βρήκε τον δρόμο του δηλαδή.Και χωρίς ψιχουλάκια στην τσέπη του...

Ώσπου άρχισε πάλι να χάνεται. 'Οχι σε σκοτεινά δαιδαλώδη δάση αλλά μέσα στις καθημερινές υποχρεώσεις και τα προβλήματα. Αυτά έχουν οι μεγάλοι. Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες, δεν λέει ο σοφός λαός μας;