Πέρασε ο καιρός κι ένα ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Απίστευτο μας φαίνεται!Μα είναι αλήθεια! Φτάνουμε στο τέλος ακόμα μιας σχολικής χρονιάς, της τελευταίας για μας, στο δημοτικό σχολείο.

Σαν χθες μας φαίνεται που ξεκινήσαμε τη σχολική μας ζωή,όταν μικρά παιδάκια ακόμα,τεσσάρων χρονών,περάσαμε για πρώτη φορά την πόρτα του Νηπιαγωγείου.Στην αρχή φοβόμασταν,αλλά μετά από λίγο καιρό συνηθίσαμε και δεν φοβόμασταν πια.Δύο ολόκληρα χρόνια πήγαμε στο Νηπιαγωγείο.Γίναμε 6 χρονών.

Θυμόμαστε όταν πριν από έξι χρόνια είχαμε πρωτοέρθει στο Δημοτικό Σχολείο. Μικρά παιδάκια τότε, φοβισμένα, θα πηγαίναμε στην πρώτη τάξη. Μπήκαμε δειλά - δειλά στην αίθουσα κρατώντας το χέρι της μανούλας μας. Η καρδιά μας χτυπούσε πολύ δυνατά! Φόβος, αγωνία,κι ένα σωρό ερωτηματικά...

 Όταν είδαμε όμως ότι είμαστε πάλι οι ίδιοι μαθητές,που είχαμε γίνει φίλοι μεταξύ μας στο Νηπιαγωγείο,χαρήκαμε.Μόνο ένα κοριτσάκι,η Σεϊδέ,ήταν καινούριο στην τάξη μας,αλλά δεν άργησε κι αυτή να γίνει φίλη μας.Πέρασε  η Α΄Τάξη δύσκολα,δεν μπορούσαμε να συνηθίσουμε το καινούριο σχολείο και επειδή δεν ξέραμε Ελληνικά,δεν καταλαβαίναμε και κοιτούσαμε το δάσκαλό μας με τα ματάκια μας γεμάτα απορίες και ερωτηματικά.

Στη Β΄Τάξη συνηθίσαμε πια,παίζαμε όλοι μαζί και περνούσαμε ωραία. Και στην Γ΄Τάξη,αφήσαμε το μικρό σχολείο για τα μικρά παιδιά και ήρθαμε στο μεγάλο σχολείο με τα μεγάλα παιδιά.Δύσκολο να συνηθίσουμε.Ήμασταν τα μικρότερα παιδιά και τα παιδιά των μεγάλων τάξεων μας πείραζαν κι εμείς παραπονιόμασταν συνέχεια στους δασκάλους μας.

  Έτσι γρήγορα πέρασαν και οι επόμενες τάξεις.Όλα αυτά τα χρόνια αποκτήσαμε γνώσεις,γίναμε μικροί ηθοποιοί παίζοντας σε ταινίες μικρού μήκους για τον σχολικό εκφοβισμό ή bullying ...

και τους πρόσφυγες...

...παίξαμε κουκλοθέατρο με καλτσόσκυλα για το περιβάλλον και την ανακύκλωση,φτιάξαμε e-books,