Λαούτο

Αρχιλαούτο

Θεόρβη

Στο γένος του λαούτου, ανήκουν τα σύνθετα χορδόφωνα, στα οποία το επίπεδο των χορδών είναι παράλληλο προς το καπάκι του αντηχείου και διαθέτουν βραχίονα, σταθερά προσαρμοσμένο στο αντηχείο (κοιλιά), πάνω από το οποίο περνούν οι χορδές πριν δεθούν στα κλειδιά. Οι χορδές των οργάνων αυτών, είναι συνήθως διπλές (ζεύγη χορδών) και τοποθετημένες πολύ κοντά η μια στην άλλη, ώστε να τίθενται και οι δύο σε παλμική κίνηση με ένα κτύπημα. 

Τα νυκτά χορδόφωνα που ανήκουν στο γένος του λαούτου και εμφανίζονται μέσα από τη Ζωγραφική της Αναγέννησης , είναι το λαούτο. η θεόρβη και το αρχιλαούτο.

Woman playing a Lute (1520) Bartolomeo Veneto

The Lute player (1596) - Caravaggio

The Musicians (1595)-Caravaggio

Λαούτο

Το λαούτο της αναγέννησης προέρχεται από το αραβικό όργανο με το όνομα al ud (το ξύλο). Το αναγεννησιακό λαούτο είχε μεγάλο και καμπύλο αντηχείο και κοντό βραχίονα με μετακινούμενους δεσμούς. Οι χορδές έδεναν στα κλειδιά της κεφαλής, η οποία ήταν κεκλιμένη σε σχέση με τον άξονα του οργάνου και συνήθως η άκρη της διακοσμούταν με ξυλόγλυπτες προτομές ζώων ή μυθικών τεράτων.

Το λαούτο του 16ου αιώνα είχε συνήθως 11 χορδές, πέντε σε ζεύγη και μια μονή. Η μουσική για λαούτο γραφόταν αρχικά σε ένα σύστημα παράλληλων γραμμών (ταμπλατούρα), μία για κάθε χορδή, στις οποίες σημειώνονταν με γράμματα ή αριθμούς οι θέσεις στον βραχίονα (τάστα) και η χρονική διάρκεια των φθόγγων του κομματιού. 

The lute player (detail) - Rijksmuseum, Amsterdam

Hendrik Martensz Sorgh (1611 -1670)

Lady playing the Lute (1648) - Johannes Mijtens

Portrait of Jacques Gaultier, Court lutenist in England, holding a two-headed lute. Etching by Ioannes Livius (Jan Lievens) fecit et excudit, c.1630-33.