Δεν έχει σημασία

πόσο "μικρός" είσαι,

αλλά

πόσο "μεγάλος" αισθάνεσαι.

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα δάσος ήταν ένα μικρό χωριό που είχε πολλά μικρά σπιτάκια και οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί ήταν πολύ αγαπημένοι και εργατικοί. 

Αλλά λίγο πιο έξω από το χωριό σε ένα ξέφωτο ζούσε ένας γεράκος σε μια μικρή καλύβα που την είχε φτιάξει μονός του και την αγαπούσε πολύ τόσο που δεν την άφηνε λεπτό μονή της για να μη φοβάται. Την καθάριζε, την έφτιαχνε και την πρόσεχε...

σα τα μάτια του γιατί ήταν η μόνη που του είχε απομείνει στη ζωή του αλλά και η καλύβα τον αγάπαγε παρά πολύ και γι’αυτό τον ζέσταινε όταν είχε κρύο, τον δρόσιζε όταν είχε ζεστή και τον κράταγε στεγνό όταν έβρεχε.

Αλλά η καλύβα εκεί που βρισκόταν μπορούσε να δει το χωριό με τα άλλα σπιτάκια που ήταν πιο μεγάλα και είχαν παρέα το ένα το άλλο και ήθελε και εκείνη να μεγαλώσει και να έχει παρέα όπως και εκείνα τα σπίτια στο χωριό.

Έτσι, μια μέρα όταν ο γεράκος ήταν μπροστά από τη καλύβα και έφτιαχνε το μικρό του κήπο, η καλύβα τον ρώτησε : 

"Μπαμπά,εγώ γιατί δεν έχω φίλους όπως τα άλλα σπίτια στο χωριό; Επειδή είμαι πιο μικρή;"

Ο γεράκος της απάντησε:

“Μα καλυβούλα μου έχεις φίλους! Έχεις τα δέντρα γύρω σου που κάθε μέρα σου λένε ‘Καλημέρα’ και σου δείχνουν τα άνθη και τους καρπούς τους,

Έχεις τα πουλιά που σου τραγουδάνε γλυκά και κάνουν φωλιές στη σκεπή σου για να προστατεύεις τα πουλάκια τους, 

Έχεις τον άνεμο που σε φυσά γλυκά όταν ζεσταίνεσαι και τον ήλιο που όσο σε βλέπει να κρυώνεις, σε ζεσταίνει αλλά προσέχει κάθε φορά να μη σου κάψει τίποτα, 

Έχεις και το φεγγάρι που όταν το βραδύ φοβάσαι να κοιμηθείς από το σκοτάδι που υπάρχει γύρω σου φωτίζει περισσότερο για να μπορείς να κοιμηθείς χωρίς να τρομάζεις τόσο μες την ερημιά,

Και εκτός απ’ όλους αυτούς τους φίλους σου έχεις και εμένα εδώ που ότι και να χρειαστείς μου το ζητάς και σου το προσφέρω χωρίς να παραπονιέμαι! Όλοι αυτοί νομίζεις πως σε θεωρούν μικρή ή δε σε έχουν φίλη τους;"

Η μικρή καλύβα κάθισε και το σκέφτηκε. Ο μπαμπάς της είχε δίκιο! Γύρω της τόσο καιρό είχε όλους τους φίλους της και δε τους έβλεπε γιατί το μόνο όνειρο που είχε ήταν να γίνει και εκείνη μεγάλη σαν τα αλλά σπίτια στο χωριό. Μα τότε κατάλαβε πως τελικά δεν είναι τόσο μικρή για τους φίλους της. Τους φίλους της που την αγαπούσαν και την θέλανε έτσι όπως είναι!

"Είδες καλυβούλα μου και μόνη σου, πως για όλους αυτούς δεν είσαι τελικά και τόσο μικρή και βέβαια δε σε έχουν αφήσει ποτέ μόνη σου! Είναι εδώ πάντα για σένα κι'ας μην είναι και αυτοί καλύβες ή σπίτια! Γιατί έτσι είναι η πραγματική φιλία, χωρίς να βλέπεις αν ο άλλος έχει κάτι αρνητικό πάνω του αλλά να τον αγαπάς με ότι αρνητικό κι'αν έχει!"

"Ναι μπαμπά έχεις δίκιο! Δεν έχω ανάγκη άλλους φίλους. Έχω ήδη όλους τους φίλους μου εδώ! Ξέρω πια πως γι'αυτούς είμαι μεγάλη"

"Αχ καλυβούλα μου, για όλους θα είσαι μεγάλη αρκεί να το πιστεύεις εσύ η ίδια! Να τους δείχνεις πάντα αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι όπως κι'αν είσαι, ότι κι'αν είσαι!

Ποτέ μη νιώσεις ντροπή γι'αυτό που αισθάνεσαι,

ποτέ μη φανείς "μικρός" απέναντι στα συναισθήματα σου,

ποτέ μην απορρίπτεις τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν με αγάπη και 

ποτέ μην αφήσεις τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να τον εκμεταλλευτείς...

Πιάσε τη ζωή σου στα χέρια σου!

Κάνε ότι σου λέει η καρδιά σου!

Αγάπα όποιον Σ'αγαπά! Δική σου η επιλογή!

μήνυμα ελπίδας