Η θάλασσα καλύπτει τα 3/4 του πλανήτη μας,τα πλάσματα που ζούνε εκεί απειλούνται από τα σκουπίδια και τις πλαστικές σακούλες που εμείς οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε και μετά πετάμε χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες. Ας προστατέψουμε τη θάλασσα και τις ακτές μας.

Η ιστορία μας έχει σκοπό, να αφυπνίσει την οικολογική μας συνείδηση. Ο πλανήτης μας, ανήκει σε όλους και είναι ευθύνη μας να τον προστατέψουμε!!!

                                        Οι μαθητές του Δ3           

Μια ηλιόλουστη μέρα τα παιδιά αποφάσισαν να πάνε στη παραλία.

Έπαιζαν και κολυμπούσαν στα καθαρά νερά. Η Μαρία ήταν περίεργη ήθελε να δει πώς είναι ο βυθός. Έβαλε τη μάσκα της και βούτηξε. Τι όμορφα που ήταν! Κάθε λογής ψάρια κολυμπούσαν χαρούμενα.

Κοράλλια και φύκια λικνίζονταν στο χορό των κυμάτων. Τι απίστευτη ομορφιά!!!

Ξαφνικά είδε ένα μικρό χελωνάκι

-Γεια σου, είμαι η Μαρία

-Εγώ είμαι ο Χελωνούλης

-Τι κάνεις; Tο ρώτησε η Μαρία.

-Πάω για φαγητό, εκεί πέρα είναι ένα κοπάδι μέδουσες. Μμμ....λαχταριστά μεζεδάκια!!!

Δεν μπορώ να αντισταθώ σε αυτές τις λιχουδιές!!!

Γρ΄ηγορα γρήγορα , άρπαξε μερικές και επέστρεψε προς τη Μαρία χαρούμενο και χορτάτο.

-Μα μοιάζουν σαν πλαστικές σακούλες μέσα στο νερό , είπε η Μαρία.

-Τι είναι οι πλαστικές σακο΄υλες; Ρώτησε ο Χελωνούλης.

-Άσε τι να σου εξηγώ τώρα...εσείς δεν έχετε τέτοιες, είπε η Μαρία.

Όμως το χελωνάκι άρχισε να πρασινίζει και να κιτρινίζει.

-Τι έχεις Χελωνούλη; Ρώτησε η Μαρία.

-Δεν αισθάνομαι καλά.Πονάει η κοιλίτσα μου,δεν μπoρώ να αναπνεύσω!!!

Τότε ένα κίτρινο παράξενο ψάρι πλησιάζει τη Μαρία και τον Χελωνούλη.

-Τι σύμβαίνει; Ρωτάει

-Ποιός είσαι εσύ; Ρώτησε και η Μαρία.

-Είμαι ο Σοφούλης ξέρω τι έχει πάθει το χελωνάκι δυστυχώς αυτό που έφαγε δεν ήταν μέδουσες.

Ελάτε μαζί μου.

Η Μαρία δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Ο βυθός ήταν γεμάτος σκουπίδια και πλαστικές σακούλες.

-Βλέπεις κορίτσι μου; Ο βυθός είναι γεμάτος σκουπίδια και πλαστικές σακούλες που μοιάζουν με μέδουσες. Τα χελωνάκια δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά. Μόνο που οι πλαστικές σακούλες είναι δηλητήριο για αυτά και αρρωσταίνουν.

Η Μαρία τότε θυμήθηκε ότι αυτή και η παρέα της δεν μάζευαν ποτέ τα σκουπίδια από την παραλία.Ο αέρας τα έπαιρνε και τα σκορπούσε στη θάλασσα. Άρα αυτή και οι φίλοι της ήταν η αιτία που τα χελωνάκια υπέφεραν! Έπρεπε να κάνει κάτι και γρήγορα.Είπε στο Σοφο΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄υλη ότι ήθελε να βοηθήσει τα χελωνάκια να απαλλαγούν από τα σκουπίδια και τις σακούλες. O Σοφούλης είπε, ότι η μόνη λύση ήταν, να σταματήσουν τα παιδιά να πετάνε σκουπίδια στη θάλασσα.

Το σοφό ψαράκι είχε ένα σχέδιο!!!

,

Θα έκανε για λίγες ώρες τα παιδιά ψάρια και τα ψάρια παιδιά. Είχε τη δύναμη! Έτσι τα παιδιά θα καταλάβαιναν πόσο δύσκολη κάνουν τη ζωή των ψαριών και ίσως να άλλαζαν τη συμπεριφορά τους.

Πράγματι ο Σοφούλης έδωσε ουρές ψαριών και βράγχια στα παιδιά και στα ψάρια πνευμόνια. Τα παιδιά χαρούμενα κολυμπούσαν στο νερό και τα ψάρια βγήκαν στη στεριά και έπαιζαν χαρούμενα με τα κουβαδάκια και τα φτυάρια των παιδιών.

Όμως τα σκουπίδια που είχαν αφήσει νωρίτερα τα παιδιά τα ενοχλούσαν.

Άρχισαν να τα πετούν στη θάλασσα,καθάρισαν την παραλία και συνέχισαν το παιχνίδι τους.

Όμως στο βυθό τα παιδιά ένιωσαν ότι κάτι έπεφτε στο κεφάλι τους.

-Μα τι είναι αυτά; Ο βυθός γέμισε σκουπίδια;

Τα δικά τους σκουπίδια!!!

Ξαφνικά αισθάνθηκαν ότι δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν. Ένιωθαν να πνίγονται, ήθελαν να γυρίσουν στη στεριά.