Κάπου σε μια γειτονιά, ζούσε μια παρέα παιδιών. Μια μέρα εκεί που έπαιζαν, βρήκαν ένα μικρό ξύλινο μπαουλάκι. Το άνοιξαν και μέσα είχε ένα παλιό χαρτί που έγραφε:

«Η ευτυχία βρίσκεται στην άκρη του ονείρου».

Πέρασε ο καιρός, τα παιδιά μεγάλωσαν και αποφάσισαν να πάνε στην άκρη του ονείρου, για να βρουν την ευτυχία. Που ήταν όμως η άκρη του ονείρου;

Το πρώτο παιδί αποφάσισε να πάει προς τον Βορρά. Ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγούσε στο βουνό. 

Ανέβηκε ανηφόρες, κατέβηκε κατηφόρες, είδε λύκους, είδε άσπρες κουκουβάγιες, περπάτησε στο χιόνι, ώσπου έφτασε στην κορυφή του βουνού. 

Κοίταξε τον κόσμο από ψηλά. Στο χέρι του κρατούσε ένα λευκό φτερό, αλλά...

δεν είχε βρει την άκρη του ονείρου.

Το δεύτερο παιδί αποφάσισε να πάει προς τον Νότο. Ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγούσε στην έρημο. Φόρεσε το καπέλο του, περπάτησε πάνω στην άμμο κάτω από τον ζεστό ήλιο, ανέβηκε σε μια καμήλα, 

βρήκε μια όαση και κάθισε κάτω από έναν φοίνικα. Στο χέρι του κρατούσε μια χούφτα ζεστή άμμο, αλλά...

δεν είχε βρει την άκρη του ονείρου.

Το τρίτο παιδί αποφάσισε να πάει προς τη Δύση. Ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγούσε στη μεγάλη πολιτεία. Περπάτησε πάνω σε πεζοδρόμια ανάμεσα σε ψηλά κτίρια, μπήκε σε αυτοκίνητα, σε τραίνα και σε λεωφορεία.