Partnerom wspólnego projektu

autorzy:

Ala, Ada, Blanka, Emilka, Sara, Zosia, Zuzia, Zuzia,

Alek, Antek, Franek, Franek, Franek, Gucio, Janek, Jurek, Maks, Oskar, Staś, Tomek.

Warszawa 2018

Kinga urodziła się w 1234 roku na Węgrzech. Jej tata to węgierski król Bela IV. Księżniczka rosła, a ojciec szukał dla niej odpowiedniego męża.

W końcu zdecydowano, że Kinga zostanie żoną polskiego władcy Bolesława V, który nosił przydomek Wstydliwy.

Jak na prawdziwego króla przystało, Bela IV przyszykował spory posag dla swojej córki. Zamiat złota Kinga wolała jednak ... kopalnie soli. Król podarował jej więc najbogatszą kopalnię na Węgrzech. 

Legenda głosi, że Kinga wrzuciła do szybu węgierskiej kopalni swój zaręczynowy pierścień, zaś w drodze do kraju swego męża zabrała ze sobą doświadczonych górników węgierskich. W Polsce kazała im szukać soli. W pierwszej bryle, którą wykopano, znaleziono pierścień Kingi. 

Sól znano w Polsce już wczesniej, jednak za czasów Kingi rozwinęło się jej wydobycie w Bochni i w Wieliczce. Podobno sprowadziła do naszego kraju węgierskich górników.

Posag ostatecznie przyjęła. Złoto przeznaczała na pomoc biednym, naprawę zniszczeń po wojnach oraz na budowanie i utrzymanie kościołów.

Zatem księżna Kinga przyniosła w posagu swojemu mężowi Bolesławowi 40 tysięcy grzywien i sól węgierską.

Kinga została żoną Bolesława w wieku 12 lat.

Byli małżeństwem przez 33 lata.

Nie mieli dzieci.

Księżna Kinga była fundatorką wielu kościołów, m.in. w Bochni i w Nowym Korczynie. Sprowadziła liczne zgromadzenia zakonne, m.in. Kanoników Regularnych od Pokuty do Krakowa oraz siostry norbertanki do Krzyżanowic nad Nidą, fundując im przyklasztorne kościoły.

Przełomowym momentem w jej życiu była śmierć jej męża księcia Bolesława w 1279 roku. Wówczas podjęła decyzję o wstąpieniu do zakonu klarysek. Najpierw dokonała fundacji klasztoru klarysek w Starym Sączu, a następnie przywdziała habit zakonny stając się klaryską. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, tam zmarła w 1292 roku i została pochowana. Obecnie jej relikwie spoczywają na ołtarzu, na którym umieszczono jej pozłacaną figurę.

Już w 1329 roku założono księgę klasztorną, w której dokumentowano liczne cuda i łaski zdziałane za przyczyną Kingi. Siostry klaryski były przekonanane o świątobliwości jej życia i podjęły próbę wyniesienia jej na ołtarze. Świętą ogłoszono ją dopiero po 707 latach od jej śmierci. W 1999 roku, w czasie uroczystej mszy świętej w Starym Sączu, podczas swojej pielgrzymki do Polski, kanonizował ją papież Jan Paweł II. 

Jest patronką między innymi Starego Sącza, ludzi ubogich i górników solnych.