Μια φορά και ένα καιρό σ᾿ ένα πεζοδρόμιο μιάς πολύβουης πολιτείας ήταν κάποτε ένα άσχημο παραμελημένο δέντρο. Κανεὶς δεν τὸ πρόσεχε. Κανεὶς δεν το φρόντιζε. Κανεὶς δεν του έδινε την παραμικρὴ σημασία.

Εκείνο τὸ χριστουγεννιάτικο βράδυ το δέντρο αἰσθανόταν πιὸ παραπονεμένο απο ποτέ. Στα ὁλοφωτα παράθυρα γύρω του έβλεπε χριστουγεννιάτικα ἔλατα, τὰ στόλιζαν μικρά παιδιά με καμπανούλες, αγγελάκια, κόκκινα στολίδια καιγιορτινὲς κορδέλες καὶ ζήλευε. Ήθελε να είναι έτσι κι αυτό Χριστουγεννιάτικο έλατο σε ένα σπίτι να το στολίζουν και να φροντίζουν.

Υπήρχε ένα φτωχό αγοράκι που έκανε δουλειὲς του δρόμου. Τα βράδια κοιμόταν στο πάτωμα στην αυλὴ ενός ἐγκαταλελειμμένου σπιτιού. Κανεὶς δεν το πρόσεχε. Κανεὶς δεν το φρόντιζε. Κανεὶς δεν του έδινε την παραμικρὴ σημασία. Εκείνο το κρύο χριστουγεννιάτικο βράδυ το αγοράκι αισθανόταν , πιὸ παραπονεμένο απο ποτέ. Κοιτούσε τα φωτισμένα παράθυρα και ήθε΄λε και εκείνο να στολίσει ένα έλατο.

Εκείνο το βράδυ συναντήθηκε με το δέντρο

-Ὄμορφα δεν ειναι; Ακούει τότε μια φωνή.

Ήταν το δέντρο του δρόμου.

- Πολύ. Απάντησε το παιδί, χωρὶς να παραξενευτεί καθόλου που ένα δέντρο μιλούσε, του άρεσε που του είχε μιλήσει κάποιος

- Στόλισε με! - ψιθύρισε τὸ δέντρο - Στόλισε με και εμένα ετσι!

- Μακάρι να μπορούσα! είπε το παιδί.

- Στόλισε με! Παρακάλεσε αλλη μια φορὰ το δέντρο.

- Μὲ τί; Ἀπόρησε.

- Ὅ,τι νά ῾ναι κάτι θὰ βρεις εσύ

- Καλά αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτι θὰ βρω να σε στολίσω..

Και έτσι το αγοράκι άρχισε να ψάχνει για στολίδια και με ότι βρήκε στόλισε το δέντρο και απο ένα άσχημο δέντρο έγεινε το πιο λαμπερό δέντρο και έλαμψε.

Και έτσι το αγοράκι άρχισε να ψάχνει για στολίδια και με οτι βρήκε πήγε στόλισε το δέντρο. Και απο ένα άσχημο δέντρο έγεινε το πιο όμορφο και έλαμψε σε όλη την πόλη.

Το αγοράκι πραγματοποιήσε και αυτό την δικιά του επιθυμία να στολίσει ένα δέντρο. Και έτσι έκανα και οι δύο τα πιο γλυκά και ευτιχησμένα τους χριστούγεννα