Μια φορά και έναν καιρό στο Σχολείο των Πουλιών του Δάσους, όλα τα πουλιά προετοιμάζονταν για να πάνε στη γιορτή της Κυρίας Κουκουβάγιας, της αγαπημένης τους δασκάλας...

Θα πάμε στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας να της τραγουδήσουμε για τη γιορτή της., είπε το σπουργιτάκι...

Δεν υπάρχει περίπτωση να έρθεις εσυ να τραγουδήσεις μαζί μας! Σπουργιτάκι, είσαι πολύ παράφωνο... Καλύτερα να μείνεις στα δέντρα. Θα μας χαλάσεις την έκπληξη!, είπε το Αηδόνι."

Ένα τρανταχτό γέλιο ακούστηκε από την καρδερίνα, το καναρίνι και τον πελαργό... Τα τρία πουλιά έφυγαν για να κάνουν πρόβα το τραγούδι τους ενώ το σπουργιτάκι πέταξε γρήγορα στη φωλίτσα του πολύ στεναχωρημένο...

Είμαι άχρηστο και παράφωνο... Δε θέλω να πάω ξανά σχολείο..., μονολόγησε και έκλαιγε το σπουργιτάκι...

Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσουμε αυτή την αδικία να συμβεί , είπε ο Δρυοκολάπτης στο Ορτύκι. Το σπουργιτάκι μπορεί να μη τραγουδάει καλά, έχουμε όλοι όμως να πούμε πολλά για την καλοσύνη του... Πρέπει να μιλήσουμε στον Διευθυντή του Δάσους, τον περήφανο κύριο Αετό...