Μια φορά κι έναν καιρό, στα βάθη του ωκεανού ζούσε ένα κοπάδι από πολλά μικρά ψαράκια.

Όλα έμοιαζαν μετάξύ τους, αλλά υπήρχε κι ένα ψαράκι που ήταν διαφορετικό.

Δεν έμοιαζε μόνο διαφορετικό, συμπεριφερόταν και διαφορετικά. Δεν του άρεσαν τα παιχνίδια που έπαιζαν οι φίλοι του, βαριόταν. Απαιτούσε όλα να γίνονται με το δικό του τρόπο κι έτσι κάποιες φορές εκείνοι θ΄ύμωναν και δεν ήθελαν να παίζουν μαζί του. Και κάποιες άλλες πάλι, δεν τους έπαιζε αυτό.

Όπως κι αν είχαν τα πράγματα, στο τέλος έμενε πάντα μόνο του, να κολυμπά στη γαλάζια απεραντοσύνη.

Τότε ήταν που το μικρό ψαράκι ανακάλυψε ένα καινούριο παιχνίδι, τον ηλεκτρονικό υπολογιστή της μαμάς.

Ήταν πολύ διασκεδαστικό, γιατί εκεί μπορούσε να παίζει μόνο του όποιο παιχνίδι του άρεσε και για όσο ήθελε.

Κι έγινε ακόμα καλύτερο όταν βρήκε έναν καινούριο φίλο, ο οποίος όχι μόνο του έμοιαζε, μα συμφωνούσε πάντα μαζί του. Τους άρεσαν τα ίδια παιχνίδια και τα ίδια παραμύθια.

Μιλούσαν με τις ώρες, έπαιζαν κι ονειρεύονταν τη μέρα που θα συναντιόνταν από κοντά και θα κολυμπούσαν πλάι πλάι στον ωκεανό.

Και αυτή η μέρα έφτασε! Συμφώνησαν να συναντηθούν στο μπλε βραχάκι, την ώρα που ο ήλιος έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του. Λίγο πριν πέσει το σκοτάδι!

Το ψαράκι έφτασε πρώτο στο ραντεβού και περίμενε. Είχε μεγάλη αγωνία να γνωρίσει το φίλο του.

Περίμενε πολλή ώρα και η αγωνία του όλο και μεγάλωνε.

Ώσπου επιτέλους φάνηκε να έρχεται κάποιος! Το μικρό ψαράκι είχε μια ιδέα! Γιατί να μην κρυφτεί πίσω απ' το βραχάκι και να κάνει έκπληξη στον νέο του φίλο;