Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα και είχαν μια κόρη που την αγαπούσαν πάρα πολύ. Μετά από λίγα χρόνια όμως, η βασίλισσα πέθανε.

Και ο βασιλιάς επειδή πήγαινε όλο ταξίδια και επειδή δεν ήθελε να το κορίτσ’ να μένει συνέχεια μόνο του, εξαναγκάστηκε να ξαναπαντρευτεί.

Όταν παντρεύτηκε και πήρε άλλη γυναίκα, άλλη βασίλισσα, αυτήν είχε κι άλλο δικό της παιδί, δικιά της κόρη!

Και την άλλη (την κόρη του βασιλιά δηλαδή), δεν την αγαπούσε και σκεφτόταν κάθε μέρα πως και πώς να την κάνουν κακό, να την κάνουν ζημιά.

Μια μέρα, λοιπόν , τη λέει η μητριά της: «να πάρεις το σταμνί και να πας να πάρεις νερό». Είχαν μια βρύση έξω απ’ το χωριό και πήγαιναν κι έπαιρναν νερό.

Στο δρόμο που γύριζε για το σπίτι, συνάντησε ένα δέντρο το οποίο μιλούσε. Το δέντρο αυτό που ήταν μηλιά της λέει:

«Μπράβο, να σε ρίξω»!

«ρίξε μου κορίτσι μου λίγο νερό»!

«Να γίνεις κόκκινην κόκκινην κι αφράτην σαν τα μήλα μ’»!

Πηγαίν’ πιο κάτω η κοπέλα, και βρήκε μια ελιά.

«Μπράβο, να σε ρίξω»!

«Ρίξε με κορίτσι μου κορίτσι μ λίγο νερό»

«Να φτιάξεις μαύρα μαλλιά, μαύρα μάτια και μαύρα φρύδια σαν τις ελιές μου»

«Μπράβο» λέει «να σε ρίξω»!

«Θα με ρίξεις κι έμενα λίγο νερό»;

«Να γίνεις ψιλή και λεπτή σαν εμένα»

Πηγαίνει πιο κάτω, βρήκε άλλο δέντρο, μια λεύκα, που είναι ψηλή!

Παίρν το σταμνί το κορίτσι, πάει ξαναγεμίζ και πήγε στο σπίτι της.

«Τι έκανες»;

«Τίποτα, συνάντησα τρία δέντρα και με μιλούσαν»!

Η μάνα της, η κακιά η μητριά της και η αδερφή της, τι να δουν;

Είδαν μια κοπέλα πεντάμορφη!

Μαύρα μαλλιά, κόκκινα μάγουλα, αφράτην, άσπρην, πολύ ωραία!

Λέει η βασίλισσα την κόρη της «εμπρός, να πας να πάρεις το σταμνί και να πας να πάρεις κι εσύ νερό»!

Παίρν’ κι αυτή το σταμνί, πηγαίν’ το γεμίζ’ νερό, και στο δρόμο που πήγαινε για το σπίτι συνάντησε τη μηλιά.

Παίρν’ κι αυτή το σταμνί, πηγαίν’ το γεμίζ’ νερό, και στο δρόμο που πήγαινε για το σπίτι συνάντησε τη μηλιά.

«Ρίξε με κορίτσι μ’ κι εμένα λίγο νερό»

«Δεν το πήρα για σένα το νερό»

«Να κοκκινίσεις και να σουφρώσεις σαν τα μήλα μ»!

Πηγαίν’ πιο πέρα, βρήκε την ελιά.

«Ρίξε με κορίτσι μου λίγο νερό»!

«Να μαυρίσεις, να μαυρίσεις σαν τις ελιές μου»!

«Δεν το πήρα εγώ για σένα το νερό, εγώ το πήρα για την μάνα μου»!

«Θα με ρίξεις κι εμένα λίγο νερό»;

«Όχι, δεν σε ρίχνω! Δεν το χω για σένα το νερό»!

«Να γίνεις ψηλή, ψηλή κι αδύνατη σαν εμένα»!

Πηγαίν’ πιο πέρα βρήκε τη λεύκα.

Γυρίζει η κοπέλα στο σπίτι, τι να δει η μάνα της;

Ψηλή, σουφρωμένην, μαύρην! Αλλαγμένην πολύ! Έσκασε απ' το κακό της!