Kereviz, yine sıkıcı sıkıcı bekliyordu manav tezgâhında. Saplarındaki o güzel koku bile artık duyulmuyordu. Her dağıtımda manava gelir, bekler bekler ama maalesef hiç satılmazdı. Sonra çürür ve kompost olmak için arka bahçeye atılırdı. 

Yorulmuştu artık. O da diğer sebze ve meyveler gibi bir eve misafir olmak , bir çocuğun midesine girmek istiyordu. Ama artık umudu kalmamıştı.

Ama o gün ilginç bir şey oldu. Bir kız geldi tezgaha, küçük bir kız. Babasıyla manava

-         Kereviz var mı? dedi.

Kereviz kulaklarına inanamıyordu. Onu istiyorlardı. Hem de küçük bir kız istiyordu. Birlikte yola çıktılar. Ama o da ne !

Bir eve gitmiyorlardı. 

Bir sürü çocuğun olduğu kalabalık bir yere gelmişlerdi. Babası kıza kereviz poşetini verdi.

-İyi dersler Defne, dedi.

Defne ile baş başa kalmıştı bizim kereviz. Birlikte merdivenleri çıkıp bir odaya girdiler. Bir sürü çocuk vardı. Sınıftı burası anlamıştı.

 Tüm çocukların elinde başka sebze ve meyveler vardı. Pırasaya döndü kereviz,

-Biz niye buradayız? Dedi

-Bende bilmiyorum ama korkuyorum. Çünkü çocuklar bizi pek sevmiyor. Çöpe atılmaktan çok korkuyorum.

Sonra sınıfa çocukların öğretmenim dediği biri geldi. Bir masanın etrafına toplandılar. Çocuklar ellerindeki sebze ve meyveleri masaya bırakıp incelemeye başladılar.

Kereviz’e sıra gelmişti. Ellerine aldı çocuklar önce incelediler. Köklerine dokundular, kokladılar.

-Iyyyyy ne iğrenç görünüyor?

-Olur mu? Kereviz çok sağlıklı bir sebzedir.Faydaları saymakla bitmez.

-Kereviz yiyen kaç kişi var bakalım?

Sınıfta 4-5 çocuk parmak kaldırdı. Öğretmen şaşırdı, ben ise çok üzüldüm. Yine sevilmemiştim. Buradan bir çöp kovasına gideceğim kesindi.