"Kelebekler kadar bir ömre sığınıyorum." dedi Benekli. Uğurunu unutmuşcasına... İnsanlardan sıkılmıştı. Hamam böceğini yalnız bırakan bu dünyaya öfkeliydi. Aslında bu öfke, böceklerden iğrenen insanoğlunaydı. Aynı insan Benekli'yi gördüğündeyse bunu bir alâmet sayıyordu. Hele bir de "Uççççç uçççç böceğim..." diye türkü tutturmuyorlar mıydı! Daha bir kızıyordu onlara. Kendi dilekleri uğruna onu kelebeklerden daha kısa ömre hapsettiklerinin farkında değillerdi. Yürüdü, yürüdü... Çiçekleri bile görmeden, güneşi farketmeden.

Halbuki her böceğin, ağaçtaki her yaprağın, daldaki her çiçeğin, aynı renkteki, aynı büyüklükteki her kelebeğin bir kişiliği vardı. Bundan habersiz oluşlarınaydı Benek'linin sitemi. "Sevimliyim diye sitemli olamaz mıyım? Böceğim diye içim karmakarışık olamaz mı?" dedi. "Dış görünüş yanıltıcıdır. Yüreğimizdeki güç, yalnızca yüzlerimize ya da bedenimizin çevikliğine bakılarak değerlendirilemez." diye de ekledi. Görünüş neydi ki?