Í litlum bæ í Frakklandi bjó stelpa að nafni Jasmín. Hún átti enga vini og labbði ein um götur bæjarins. Hún stökk á milli lína göngugötunnar og tíndi falleg blóm. En Jasmín leiddist og hún óskaði þess að hún finndi sér vin.

Einn dag þegar Jasmín var í göngutúr í gegnum skóginn sá hún eitthvað. Hvað skyldi þetta vera hugsaði hún. „Þetta er hestur“ kallaði Jasmín. Hún hafði aldrei séð hest áður. Hann var gullfallegur, brúnn á litinn með svart fax og tagl. Hesturinn virtist feiminn og hann vildi ekki koma til hennar. Jasmín sagði honum að hún væri góð og hann mætti alveg koma til hennar, þau gætu orðið vinir.

Það tók ekki langan tíma fyrir Jasmín og hestinn að vera vinir. Þótt þau gátu ekki talað saman fundu þau allskonar leiðir til þess að eiga samskipti. Þegar hesturinn kinkaði kollinum sagði hann já, en ef hann stappaði fótunum sagði hann nei. Þau fóru í allskonar leiki saman, eins og eltingarleiki og feluleik. Oftast vann hesturinn en Jasmín vildi ekki viðurkenna það. Þótt þau voru stundum ósammála þá leystu þau alltaf úr vandamálunum og höfðu gaman saman.

Einn daginn ákvaðu þau að fara saman í sjóinn og synda með fiskunum. Jasmín hoppaði á bakið á hestinum og hann synti með hana í sjónum. Jasmín hafði aldrei séð lifandi fiska áður. Þeir voru í allskonar litum og lögum. Jasmín og hesturinn dáðust af þessum lífverum. Fiskarnir töluðu ekki heldur en Jasmín sætti sig við það. Þeir kinnkuðu kolli þegar þeir sögðu já og sveifluðu sporðinum þegar þeir sögðu nei.