Mια φορά κι έναν καιρό, ένας ποντικός

ζούσε σ' ένα χωριό πολύ μικρό...

Ήταν ο Σάμης Σουσάμης!

Μόνος περπατούσε και στο δρόμο τραγουδούσε.

Ψάχνω ένα φίλο να βρωωωω...

που μαζί του να παίζω κι εγώωωω...

Να κάνουμε τρέλλες πολλές...

και να τρώμε τυρένιες λιχουδιές...

Oι μέρες του ήταν τόσο βαρετές!

Έτρωγε τυριά...έτρωγε τυριά,

ώσπου δεν του φαινόταν νόστιμα πια, αφού τα έτρωγε μόνος του...

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΦΙΛΟΥΣ!

Το σκοτάδι απλώθηκε...

Το μανάβικο στη γειτονιά είχε κλείσει. Ο κ. Χάρης, ο μανάβης, έβαλε λουκέτο στα ρολά του μαγαζιού.

Ένα βράδυ στο μικρό χωριό

O Σάμης σκαρφάλωσε στη σκεπή, από κει γλίστρισε πάνω στο καλώδιο της πρίζας και να!

Ένας ΠΟΝΤΙΚΟΣ μέσα στα φρούτα,τα λαχανικά και τα τυριά του κ.Χάρη!!!!

Mα πόσο θα ήθελε να είχε μια παρέα να διασκεδάζουν μαζί!

Κανένας όμως δεν τον ήθελε για φίλο του, γιατί ο Σάμης δεν έμπαινε στα σπίτια. Έμπαινε μόνο στα μαγαζιά. Βλέπετε, αγαπούσε πολύ τα παιδιά και δεν ήθελε να τα τρομάζει...

Εκείνο το βράδυ που ο Σάμης μπήκε στο μανάβικο, τα τυριά είχαν πάρτι!

Ο ανθότυρος χόρευε ταγκό με τη γραβιέρα και η φέτα, η μιζύθρα και το κίτρινο τυρί ξεφάντωναν με πεντοζάλη!

Ο Σάμης ζήλευε, αλλά ήταν μάταιο να τους εξηγήσει πως ήθε΄λε μόνο την παρέα τους...

Έτσι, κρύφτηκε πίσω από ένα βαρέλι και τους παρακολουθούσε...

Ονειρεύτηκε πως

χόρευε μαζί τους!

Δεν τον φοβόντουσαν...Έπαιζαν όλοι μαζί γύρω από το συντριβάνι της φιλίας. Ήταν τόσο χαρούμενος που βρήκε φίλους!