“ Karşı yoldan bir insan geliyor. Fakat ne süratli. Koşuyor mu? Hayır koşmuyor. Dur bakayım, bir şeye binmiş. Acaba o şeyin adı ne? Birazcık hızlanıp yetişeyim şuna. “

“ Hey, insan nasılsın? “

“ İyiyim, sağ ol fil. Sen nasılsın? “

“ Ben de iyiyim. Sen neyin üstündesin şimdi? “

“ Bu mu? Bisiklet canım. İki tekerlekli bisiklet. “

“ İki tekerlekli bisiklet mi? “

“ Evet. “

 Hayatımda ilk kez görüyorum böyle bir durum. Her her neyse. Ben sana ne soracaktım ya. Hah buldum. Canım oldukça sıkılıyor, ne yapayım? “

“ Canın mı sıkılıyor? O süre bisiklete bin, rahatlarsın. “

“ Bisiklete mi bineyim? Beni taşımaz ki bisiklet. “

“ Sen de taşıyanını bul. “

“ Nerden bulayım? “

“ Bul bir yerden. “

“ Bulamazsam. “

“ Bulamazsan, seni taşıyacak devasa bir bisiklet yap. İşim acil, haydi, bana müsaade.

Adam bisikletle giderken, fil de, koşar adım ters yöne gitmeye başladı. Fakat fil arada bir durup insanın arkasından baktı. Düşündü. “ İnsana canım sıkılıyor dedim, bisiklete bin dedi. Rahatlarmışım. Acaba canı sıkılmış olduğu için mi bisiklete biniyor? Tüh, keşke sorsaydım. Şuna bak, ne süratli gidiyor. Sahi iki tekerleğin üstünde iyi mi dengede duruyor, düşmüyor, şaşkınlık! ”

Fil bisikletli adama yetişti:

“ Şey, canın sıkılmış olduğu için mi bisiklete biniyorsun? “

“ Peşimden geleceğini anlamıştım. Sen oldukça meraklı bir filsin. Evet, canım sıkıldı, şu şekilde bir tur atayım dedim. Bisiklete binmek can sıkıntısına iyi gelir. Sana boşuna mı nasihat verdim? “

“ Peki, iki tekerleğin üstünde iyi mi dengede duruyorsun? “

“ Alışkanlık meselesi. Bine-ine alışıyor insan. Öğrenirken birazcık zorlandım fakat sonrasında alıştım. Şimdi rahat geliyor. ““ Ben de alışabilir miyim dersin bisiklete binmeye? “