Günlerden çarşambaydı.Temmuz sıcağı ortalığı bunaltıyordu.Annem , babam , abim ve ben annemin köyüne gitmek için hazırlanıyorduk.İçimizde bir sevinç vardı. Çünkü anneannemi , dedemi ve dedemin geçen sene bana hediye ettiği çoban köpeği Şımarık’ı görecektik.Şımarık ismini vermemizin sebebi ,gerçekten çok şımarık olmasıydı. Elime aldığım ilk dakikadan itibaren Şımarık 'a kanım çok ısınmıştı. Kendini bana sevdirmek için türlü türlü numaralar yapıyordu. Valizlerimizi hazırlayıp arabamıza koyduk. Babam son kontrolleri yaptıktan sonra yola çıktık. 

Şehir yolundan çıkıp ağaçların arasından köy yoluna döndüğümüzde bir saatin geçtiğini fark ettim, on dakikalık yolculuktan sonra köyümüze vardık. Sanki bizim geleceğimizden haber alan Şımarık, evin kapısında bizi bekliyordu. 

Arabadan indiğimizde Şımarık ,kuyruğunu sallaya sallaya sevinçle üzerime atladı. Yerde biraz yuvarlandıktan sonra dedemin beni çağırdığını duydum. Dedemin yanında bir köpek ve 7 yavrusunun olduğunu gördüm. Heyecanlanmış ve çok sevinmiştim. Öyle sevinmiştimki dedemin hatırını sormadan ve sarılmadan yavru köpeklere koşmuştum. Öğrendim ki bizim Şımarık, 7 yavrulu bir baba olmuştu.