KARDELEN VE KARBEYAZ

Bir varmış bir yokmuş çok uzak ülkelerin birinde bir köy varmış. Bu köyde bir kadın iki kızıyla beraber yaşarmış. Kızların isimleri Kardelen ve Karbeyazmış.

Karbeyaz, çekingen ve iyi kalpli; Kardelen ise enerji dolu ve çok yaramazmış. Her zaman yeni yaramazlıklar düşünürmüş

Yine bir gün Kardelen etrafta koşuştururken

Annesi:

Kardelen: Dedi.

Birden Kardelen'in ayağı kayıp yere düştü.

Kardelen: Dedi.

Kardelen dikkat et, acele etme!

Ben iyiyim anne, beni merak etme.

Ahhh!

Karbeyaz gülmeye başladı.

Karbeyaz:

Kardelen de düştüğü için kendi haline gülüyordu. Karbeyaz kardeşinin kalkmasına yardım etti ve annelerinin yanına gittiler.

Ahahaha! Sana söylemiştik değil mi?

Anneleri yemek yaparken ona yardım ettiler.

Anneleri onlara her akşam uyumadan önce masal anlatırdı. Yine bir kış gecesinde sıcacık evlerinde anneleri onlara masal anlatıyordu. Birden kapı çalmaya başladı.

Anne ve kızları irkildi. Bu saatte kim olabilirdi ki? Anne kızlarına bakarak:

Korkmayın çocuklarım. Ben şimdi bakarım kimmiş diye. Büyük ihtimalle yoldan geçen bir yolcudur.

Anne kapıya doğru gitti. Kızlarda annelerinin arkasından merakla bakıyorlardı. Anne kapıyı açar açmaz çığlığı bastı.

Aynı zamanda kızlar da bağırmaya başladı. Çünkü kapıda bir ayı vardı. Ayı da onların bağırmalarından irkilerek

Durun bağırmayın, size zarar vermiyeceğim. Ben çok yoruldum ve üşüyorum lütfen korkmayın.

Bu sözlerden sonra anne ve kızlar sakinleştiler.

Anne:

Kusura bakma bize zarar vereceğini sanıp korktuk. Lütfen içeri gel, ısın ve karnını doyur.

Ayı çok sevinerek içeri girdi. Isınıp, güzelce karnını doyurdu. Kızlar da ayıyı çok sevmişlerdi. Hatta onunla arkadaş bile olmuşlardı. Ayı artık her gün geliyor ve gelirken de yanında hediyeler getiriyordu.

Böylelikle kış ayı bitmiş, havalar ısınmaya başlamıştı.

Ayı: Demiş.

Karbeyaz: Demiş.

Ayı: Demiş ve gitmiş.

Kış bittiğine göre ben artık gitmeliyim.

Neden gidiyorsun? Biz seni çok sevmiştik.

Mecburum gitmeliyim, hem bana büyü yapıldı.

Kızlar büyü işini tam anlamasa da ayıya soramadan ayı gözden kaybolmuştu.

Birkaç gün sonra Karbeyaz ve Kardelen ormanda yürüyüş yaparken birdenbire ilerden garip çığlıklar duydular.

Sese doğru gittiler. Bir de ne görsünler: Bir cücenin sakalı, düşmüş bir ağacın altına sıkışmıştı. Öfke içinde zıplayıp duruyor, bağırıyordu.

Cüce:

Diye söyleniyordu. Birden kendisine bakan kızları farketti.

Cüce:

Dedi.

Hey siz ikiniz, bakıp durmayın! Hemen buraya gelin ve bana yardım edin

Ahh! Dandik sakal, lanet olası ağaç

Kızlar yardım etmek için birlikte ağacı kaldırmaya çalıştılar. Tüm güçleriyle çabaladılar ama başaramadılar. Sonra Kardelen'in aklına bir fikir geldi ve hınzırca gülümsedi. Cüce zıplayıp durmaya devam ediyordu. taa ki Kardelen'in elindeki makası görene kadar.

Cüce:

Diye bağırıyordu.

Hayır dur! Hey! Sen ne yapıyorsun öyle? Hayııırr! Benim güzel sakalım!

Cücenin hareketleri kızları çok eğlendirmişti. Ona yardım etmişlerdi ama cüce onlara kızıyordu. Ormanın derinliklerine doğru giderken onlara bağırmayı sürdürdü. Yardımları için teşekkür bile etmedi.

Kızlar cücenin arkasından bakarken birden arkalarından bir ses geldi. Hemen dönüp baktılar. Bu genç bir adamdı ve alnında bir yara vardı.

Karbeyaz: Dedi.

Genç adam: Dedi.

Ben bu ülkenin prensiyim. Erkek kardeşimi arıyorum. Kendisi kış mevsiminden beri kayıp.

Hey, sen de kimsin? Burada ne arıyorsun?