Kuzey adında bir çocuk tepedeki evde ailesiyle birlikte yaşarmış. Kuzey, çok yaramaz ve gizemli bir çocukmuş.Kuzey'in Mırmır adında da bir kedisi varmış.

Bir sabah okula gitmesi için annesi onu uyandırmış.

Hadi bakalım! Koca bebek okula gitme vakti.

Anneciğim 5 dakika daha, lütfen!

Kuzeyciğim vakit yok. Uyumaya devam edersen okula geç kalacaksın.

Kuzey annesini ikna edemeyeceğini anlayınca kalkıp hazırlanmaya başlamış. Hazırlanırken kalemini bir türlü bulamıyormuş. Kahvaltıdan sonra bakarım diye düşünüp odadan çıkmış.

Ah Mırmır! Her yerde aradım. Kalemim sende miydi?

Miyav miyav!

Bir de ne görsün! Kalem Mırmır'ın yanındaymış.

Kuzey, kalemini Mırmırdan alıp mutfağa gitmiş.

Günaydın anneciğim! Çok güzel şeyler hazırlamışsın, ellerine sağlık.

Günaydın oğlum! Afiyet olsun.

Anneciğim bugün okula tek başıma gitmek istiyorum.

Kuzeyciğim ben seni götürürüm. Evimizin yolları tehlikeli biliyorsun.

Annesi Kuzey'in bu isteğine çok şaşırmış.

Ben artık büyüdüm kendi başıma gidebilirim.

Tabi ki büyüdün ama çok tehlikeli, o yüzden olmaz Kuzeyciğim.

Kuzey bu duruma çok sinirlenmiş.

Ama anne Ahmet okula hep tek başına gidiyor. Ben de tek başıma gitmek istiyorum. Lütfen anneciğim.

Tamam olur. Ama çok dikkatli olucaksın.

Annesi Kuzey'in ısrarlarına dayanamamış.

Kuzey annesinin ona izin vermesine çok sevinmiş. Annesini öpmüş ve çantasını alıp evden çıkmış.

Annesi ise daha önce tek başına okula gitmediği için ona güvenmemiş, arkasından onu takip etmeye başlamış.