Για τη ιστορία αυτή συνεργάστηκαν τα παιδιά των παρακάτω νηπιαγωγείων:

-29ο Νηπ/γείο Χαλκίδας

_1ο Νηπ/γείο Ιτέας

_1ο Νηπ/γείο Ηλιούπολης Αττικής

_1/θέσιο Νηπ/γείο Τούμπας Σερρών

-6ο Νηπ/γείο Αγ.Δημητρίου

-6ο Νηπ/γείο Ξάνθης

-18ο Νηπ/γείο Αγ.Δημητρίου

-33ο Νηπ/γείο Χαλκίδας

“Το κουκί και το ρεβύθι,δώστου κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει”

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα τελιτσοσχολείο-δηλαδή ένα σχολείο μόνο για τελείες-ήταν μια τελίτσα πολύχρωμη και λίγο ζωηρούλα.Αυτή.....

Της άρεσε όλη την ώρα στο σχολείο να πηγαίνει κάτω στο πάτωμα ,μετά ξαφνικά πηδούσε πάνω στο ταβάνι,γυρνούσε δεξιά κι αριστερά πάνω στην καρέκλα και έπεφτε κάτω από την καρέκλα.Της άρεσε να χοροπηδάει επάνω στα κεφαλάκια και τα δαχτυλάκια των φίλων της και να καταβροχθιζει τα παιχνιδάκια.

Χαιρόταν πολύ όταν έτρεχε έξω στην αυλή ανάμεσα από τα δέντρα και όταν έπαιζε “Γύρω γύρω όλοι”ήταν πολύ ενθουσιασμένη.Φυσικά το αγαπημένο της παιχνίδι ήταν να χοροπηδάει πάνω κάτω και να πειράζει την διπλανή της τελίτσα.

Ώσπου μια μέρα οι φίλοι της θύμωσαν πολύ και σταμάτησαν να παίζουν μαζί της. Η Τελίτσα λυπημένη κάθισε σε μια πέτρα και χόρευε καθιστή γιατί ακόμη κι όταν  στεναχωριόταν αυτή χόρευε. Άρχισε μετά να κατρακυλάει το μονοπάτι , να κατρακυλάει , να κατρακυλάει φτάνοντας στον πάτο ενός βουνού. Εκεί ,στον πάτο του βουνού ,ζούσε το ΚΟΝΤΑ, που ήταν κοντό και για κεφάλι είχε δύο κύκλους, ένα ροζ στη μέση και γύρω γύρω έναν κόκκινο κύκλο με καπέλο.Η τρελούτσικη τελίτσα ..σαν τρελούτσικη που ήταν .. πετάγεται και χραπ του βγάζει το καπέλο. Τότε πετάχτηκε από το κεφάλι του ένα τσουλούφι, τόσο μακρύ που έφτανε ως τα πόδια του. Η τρελοτελίτσα άρχισε να χοροπηδάει από τα γέλια. Γέλασε πολύ και το ΚΟΝΤΑ.

Το ΚΟΝΤΑ είχε κι έναν φίλο, το ΜΑΚΡΙΑ, που δεν τον είχε δει ποτέ από κοντά ..μόνο από μακριά τον έβλεπε. Το ΜΑΚΡΙΑ ήταν πορτοκαλί, είχε τα πόδια του στον πάτο του βουνού και το τριγωνικό του κεφάλι έφτανε ως την κορυφή του βουνού. Ήθελε πολύ να τον γνωρίσει και ζήτησε βοήθεια από την Τελίτσα .

Η Τελίτσα άρχισε να ανεβαίνει το βουνό για να φτάσει στο ΜΑΚΡΙΑ. Στη μέση του δρόμου βρήκε τρεις μπάλες κι άρχισε να χοροπηδάει και να κάνει το ζογκλέρ.. Παραπάτησε όμως, κουτρουβάλησε και έφτασε στον πάτο. Σταμάτησε δίπλα στο ΚΟΝΤΑ με ένα καρούμπαλο πάνω από το μάτι. Άρχισε να χοροπηδάει από τον πόνο και χοροπηδώντας άρχισε πάλι να ανεβαίνει. Βρήκε το ουράνιο τόξο, που ακουμπούσε στο βουνό, χοροπήδησε πάνω του και έφτασε στο ΜΑΚΡΙΑ. Στάθηκε στη μύτη του τριγωνικού κεφαλιού του και το χαιρέτησε. Το ΜΑΚΡΙΑ όμως ενοχλήθηκε , κούνησε θυμωμένα το κεφάλι του και η τελίτσα άρχισε πάλι να κουτρουβαλάει. Βρέθηκε για μια ακόμη φορά στα πόδια του ΚΟΝΤΑ

Η Τελίτσα λυπημένη σκέφτηκε τις πράξεις της κι αποφάσισε να μη ξανακάνει τρελίτσες. Θα τα καταφέρεις? Ρώτησε το ΚΟΝΤΑ. Η Τελίτσα απάντησε :θα τα καταφέρω.

Ανέβηκε στο ΜΑΚΡΥΑ να ζητήσει συγνώμη. Τού έδωσε κι ένα δωράκι, σε ένα μικρό κουτάκι. Είχε μέσα καραμελίτσες μαγικές. Το ΚΟΝΤΑ άνοιξε τις καραμέλες , έφαγε μιά και ξαφνικά ..χοπ και χοπ και χοπ και χοπ, άρχισε να πηδάει πίσω μπρος, πίσω - μπρος, πίσω μπρος, ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω , δύο βήματα μπρος, τρία βήματα πίσω τρία βήματα μπρος.. Η καραμέλα η μαγική δεν τον άφηνε στιγμή να σταματήσει το χορό, το χοροπηδηχτό το τρελλό.

Όσο όμως πηδούσε μαγεμένος, επειδή ήταν τεράστιος η γη κουνιόταν , τρανταζόταν το βουνό απο το χοροπηδηχτό

• Φτύσε τη καραμέλα , ή φάτηνε, κατάπιε την να σωθούμε ..φώναζε το βουνό που παραλίγο να γκρεμιστεί κι αυτό

Και τότε ...το ΚΟΝΤΑ έφτυσε τη μαγική καραμέλα από το στόμα του και σταμάτησε να πηγαίνει μπρος-πίσω και το βουνό έπαψε να τραντάζεται. Η Τελίτσα στεναχωρήθηκε που και πάλι προκάλεσε χάος και ζημιές και ζήτησε “Συγνώμη” από το ΚΟΝΤΑ και το βουνό.

Η Τελίτσα συνέχισε τη βόλτα της και βρέθηκε σ΄ένα δάσος. Το δάσος ήταν γεμάτο πανύψηλα έλατα και η Τελίτσα άρχισε να χοροπηδάει ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ στα δέντρα. Ανέβαινε ΠΑΝΩ στην κορυφή και αμέσως κατέβαινε ΚΑΤΩ στον κορμό. Κάλεσε και τον φίλο της τον Αέρα και ξεκίνησαν μαζί να κουνάνε ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ τα κλαδιά των δέντρων.

Οι κινήσεις της Τελίτσας και του Αέρα ήταν πολύ δυνατές και τα κλαδιά των δέντρων έσπασαν και πολλά έλατα έμειναν γυμνά. Η Τελίτσα κατάλαβε ότι πάλι έκανε ζημιά, ένιωσε λυπημένη και έβαλε τα κλάματα.

-“Πάλι έκανα ζημιά. Πότε θα βάλω μυαλό;”, σκέφτηκε από μέσα της. Ζήτησε “Συγνώμη” από τα δέντρα και συνέχισε το δρόμο της.

Η τελίτσα έφυγε από το δάσος και συνέχισε τη βόλτα της όταν ξαφνικά άκουσε κάτι. Ήταν νερά που έτρεχαν, τότε είδε μπροστά της ένα ποταμάκι. Το ποταμάκι ήταν μικρό και στενό. «Μπορώ να το περάσω» σκέφτηκε, «Εάν πηδήξω ψηλά, αλλά φοβάμαι λίγο.».

Τότε είδε απέναντι από το ποταμάκι μια παιδική χαρά με ψηλά και χαμηλά παιχνίδια και πολλές τελίτσες. Δοκίμασε να πηδήξει. Στην αρχή πήδηξε χαμηλά και δεν τα κατάφερε. Μετά έβαλε τα δυνατά της και πετάχτηκε πολύ ψηλά έφτασε στον ουρανό, ακούμπησε τα σύννεφα κι έτσι πέρασε το ποταμάκι και έφτασε στην παιδική χαρά.