– Kolibry Bobry, Obry Wojobry,

Stacja marsjańska Bolesław Chrobry!

– Tak przedstawiali się dwaj Marsjanie,

Zgłaszając Ziemi swe lądowanie.

Milczała jednak Ziemia w eterze:

Kontrola lotów się nie nabierze

Na ufoludków. Wy też powiecie,

Że nie ma życia na tej planecie.

Mimo, że była Marsjan wizyta,

Żaden dziennikarz o nią nie pyta,

Żadna gazeta o niej nie pisze.

Sam pomyślałem – pierwszy raz słyszę,

Gdy pewien kelner, co miał dług u mnie,

Zamiast go oddać – sto złotych w sumie,

Dał mi rozmowy Marsjan nagranie,

Bo miał do nagrań zamiłowanie.

Tego nagrania piszę streszczenie,

Gdyż wiarygodność kelnera cenię.

Zatem, gdy ścichły silnika jęki,

W eter radiowy pobiegły dźwięki:

– Stawiamy nogi na Matce Ziemi!

– Więc się przedstawmy, co im powiemy?

– Kolibry Bobry, Obry Wojobry,

Stacja marsjańska Bolesław Chrobry!

Lecz jak wynika z treści nagrania,

Nikt nie urządził im powitania.

Wyłażą goście, śnieg pod butami,

Jeden z nich mówi tymi słowami:

– Cisza, nikogo – z przodu i w tyle

Schrony piętrowe, słupobadyle.

– Na nich coś białe, symbol hadwao,

Zobacz, zrobiłem z tego kakao!

Może przez okno gości zawianych

Ujrzał ktoś w parku między drzewami,

Nie wiedząc, że tu trzeba tłumacza,

Bo słupobadyl drzewo oznacza,

Bo blok, gdzie mieszka, to schron piętrowy?

Czy mu kosmici przyszli do głowy?

Z rozmowy Marsjan widać nagrania,

Że gaz tam mają do rozśmieszania:

– W nowym skafandrze – z gazem do śmiechu,

Chodzi się lekko i bez pośpiechu.

– No to obejdźmy schron trzypiętrowy.

– Dobra, ruszajmy, jestem gotowy.

– Małe kratery po lewej stronie.

– To są podróbki, nie martw się o nie.

– Siatka na ramie, już przeskoczyłem.

– A ja wylazłem na siatkę tyłem!

Szli dziarsko, śmiało przełażąc płoty,

Widać nie mieli nic do roboty.

Szukali jednak tutaj kraterów,

Bo to wynika z ich charakteru

– Zmieniają oni okrągłe doły

Na lądowiska płaskie jak stoły.

Wreszcie zobaczył ich człek miejscowy,

Kosmici mu nie przyszli do głowy:

– Dwunożnik ziemski idzie w tę stronę!

Zostań na ramie, przemów z ukłonem.

– Hi, hi, to Obry, a ja Kolibry

Ze stacji Chrobry. Halo – dzińdybry!

– Od halowinu już miesiąc z górką,

Do zabaw macie swoje podwórko!

– Weszła do schronu stwora dwunożna!

– Cisza, nikogo – dalej iść można.

Na koniec doszli na plac budowy,

Gdzie dzisiaj namiot jest koncertowy:

– Jest krater dobry do lądowania!

– Ma osiem słupów do cumowania.

Obok pustostan, no... schron bezpański.

– Toż to gotowy obóz marsjański!

– No to wracajmy – nasz wóz za schronem.

– Idźmy śpiewając, idźmy z fasonem!

Bardzo wesoło szli tak, ze śpiewem,

Aż odnaleźli spodek za drzewem.

Swojska piosenki była melodia,

W kraju nad Wisłą słychać ją co dnia:

– Koliiibry, czy ci nie żal,

Zostaaawiać tych białych hal?

– Mój Ooobry, wcale nie żal,

Odleeećmy w kosmiczną dal!

Nic się nie dzieje po ich odlocie:

Latem koncerty w białym w namiocie,

Pustostan jak stał, tak stoi pusty,

Zamknięty wiecznie na cztery spusty,

Niektóre okna z dyktą na wierzchu.

– Raz tylko, zimą, idąc o zmierzchu,

Ujrzałem w oknie światło czerwone,

A nad drzewami ptactwo spłoszone!