ÖNSÖZ

Beyazıt Baba 27/10/2009 yılında doğmuştur.Ha-yatını maceraperest biri olarak geçirmiştir.Yazarlığın çok önemli ve kaybedilmeyecek bir meslek olduğunu aklına koyarak bu kitabı yazmıştır.

BİR İNSAN

Bu zaman acıdan kıvranma zamanıyken acıdan kim kurtulabilir?Bu bir insanın zihinsel ve fiziksel olarak çektiği acının kitabıdır.

Ben,acıdan ölenlerin zamanında doğmuştum, İtalya 2. dünya savaşındayken doğmuşum. Ailemiz 8 kişilikti ve sefillik ile açlık içinde bir çukura çekiliyorduk. Babam zaten subaylık yaptığı savaştaydı ve annemin aldığı maaş dişimizin kovuğuna bile yetmiyordu.Kısacası ,hayatımızı yaşayamıyorduk.

dişin kovuğuna bile yetmemek (örnek: Karnının doyması için çok az, yetersiz olmak.)

Savaştan söz açılmışken,berbattı.O zaman neden savaş olduğunu anlamıyordum.Bana çok gereksizmiş gibi geliyordu.Ama neden olduğunu öğrenince,gözümü bir süre kapadım,sonra açtım.Ama hala aynı haberi görüyordum.Off,diyordum.Demek ki,savaş böyle birşeymiş.İçimden düşündüm:Çok şey düşündüm.Bir ülkeye saldıranların bencil olduğunu düşünüyordum,ama savunanları iyi kabul ediyordum.Bu konu biraz karışık aslında.

Ve savaşla ilgili son konum,babam.Övünmek için söylemiyorum,çok iyi bir adamdı.Hayattaki gördüğü herkese yardım ederdi.O yüzden herkes bizim eve gelmek için kuyruklara giriyordu.Ama savaş meselesi çıkınca,pot kırmışcgibi olduk.

Diğer 5 çocuktan en sevdiğim kardeşim Precossi'idi.Onunla her zaman konuşur,gülerdik. İçimizde hep bir neşe vardı. Ama birgün:

-Dolitte,kardeşin vuruldu(ağlamaklı bir sesle)çabuk hastaneye gitmeliyiz,çabuk!

Ve kardeşimi kurtaramadılar...TANRIM NEDEN,NEDEN BUNU YAPTIN?!!?

NEDEN?

Bu sondu,nasıl en sevdiğim kardeşimi vururlar?Ben onun canını kendimden bile üstün tutmuştum, bunu haketmedim ben! Dolıtte Pilovıch bunu mu haketmedi!Neden kardeşim,neden senin sesini duymuyordum,neden bana sarıldığını hissetmiyorum,Ha neden?

1.bölüm bitişi

2.bölüm(büyürken)

Gerçekten ailem dışında seveceğim kimsem kalmamıştı.Bir soru sormak istiyorum: Neden biz acı çekmek zorundayız? Neden doğru düzgün, yaşanılabilir bir hayatımız yok?Neden mutlu değiliz?

Annem; sadece ben, ablam Derossi ve abim Selotta'yı okula gönderebiliyordu. En azından üçümüz okula gidecektik.Demek ki bizim birazcık da olsa şansımız varmış. Okula gideceğim günü bekliyordum. Çünkü ben,derslerime çalışıp okulu bitirip doğru bir birey olacaktım. Kısacası, bu ilk mutlu olduğum zamandı.

Ritorno a scuola( okula dönmek)

Okula başlamıştım.Çok mutluydum çünkü yeni arkadaşlarım olmuştu . En sevdiğim arkadaşım Penta idi. Okulda keşfedilecek bir şey yoktu ama Penta yine bir şey buluyordu.Güzeldi, ama uzun sürmedi...

Evet.Yanlış duymadınız,çok uzun sürmedi.Bir gün annem okula geldi ve kayıtlarımızı aldı. Okula verecek paramız yokmuş. O yüzden o zamanlarda evde boş oturmak zorundaydım. Bütün kitaplarımı almışlardı. Ama ben yine boş durmadım tabii. Yeni bir uğraş buldum:Kitap okumak. Gerçekten hayatım kitaplarla renklenmişti. Bir kitaptan diğerine geçtikçe hem yeni şeyler tanıyıp hem öğreniyordum. Kitapların parasını nerden mi buluyordum?Ayakkabı boyacılığı yaparak.

Kitaplar sayesinde artık toplum arasında cahillikten kurtulmuş ve soylu biri olmuştum. İnsanlar:

-Dolıtte Pilovich'i duydun mu?O küçük çocuk bizden çok bilgiliymiş.Keşke zamanımız varken biz de okusaydık!

Evet,gerçekten de böyle diyorlarmış.

O zamanlar öyle bilgili olmaktan o kadar mutluydum ki kuş gibi özgür hissedip, havalarda uçacaktım. İnsanlar arasında hürmet ve sevgi görüyordum.Bir gün kasabanın valisi beni görmeye geldi ve benim kasa-baya faydalarımı söyleme başladı.Demek ki çok kitap okumamla kasabaya öğrenme isteği katmışım.Herkes benim gibi olmaya can atıyormuş. Bize 1000 ITL (İtalyan litresi)verip gitti.

(Bu zamanlarda euro kullanılmaktadır.)

KİTAPLAR!!

2.Bölüm bitişi

3.bölüm: Yetişkin Ben

insanlar zaman zaaman övülmek , konuşulmak ve saygı görmek ister.Bu bir günah değildir. Bu,sadece bitmesi istenilmeyen , kullanılmadığında kendini çöpe atılmış hissederek vicdan çöküşüne sebep olacak bir virüs gibidir.Buna benzer çok insan gördüm.Hepsi suçsuzken çöplüğe atılıyor.İnsan hayatını asla anlayamayacak cahil olmak istemeyen ama olanlara söylüyorum:UYANIN!

Ben...Özür dilerim.Gerçekten bir an kafam patlayacakmış gibi geldi.Dünya olarak tembel miyiz?Siz sözleyin tembel miyiz?Bu hayat böyle yaşanır diyen varmı?! Biz,kendimizi temsil ediyoruz.Ülkemizin ne olduğu önemli değil,çünkü biz kardeşiz.Hiç kimse dünyanın hakimi değil ki. Neden savaşıyoruz, kendimizi önde tutmak için bu çaba neyine? Ben 38 yaşında zor geçimini sağlayan bir insanım. Ama hala yazıyorum.Bu teknik olarak 5000 insanda birdir. Evet,Dünya'mız dediğin yerin ekonomisin özetini okudunuz.

DÜNYA!