Staś nie mogł sie skupić na lekcji języka polskiego, nie rozumiał nawet, co mówi nauczyciel. Zosia próbowała mu wytłumaczyć, na czym polega lekcja, lecz on nic nie zapamiętywał. Staś miał dysleksję, czyli przypadłość, która uniemożliwiała naukę języka polskiego, a szczególnie trudno było mu zapamiętać poprawną pisownię wyrazów.

Staś był typem marzyciela, a szczególnie marzył, by zostać pisarzem światowej sławy, ale niestety jego przypadłość nie pozwalała mu spełnić tego marzenia.

Należy też wspomnieć o tym, że Staszek był bardzo pilnym uczniem, ale inni ucznowie go nie lubili.

Jedyną jego przyjaciółką była Zosia, która pomogała mu, kiedy potrzebował tego, pożyczała mu notatki i wychodziła na dwór, tłumaczyła lekcję oraz odprowadzała do domu.

Pewnego dnia nauczycielka pochwaliła

Stasia za poprawnie napisane dyktando,

w tym momencie Zosia była bardzo dumna

ze Stasia.

Z językiem polskim Stasia było coraz lepiej, z roku na rok było coraz bardziej udawało mu się zapamiętywać pisownię wyrazów.

Po pewnym czasie Zosia wyjechała na stałe do Niemiec,

Staś został sam.

Po jej wyjeździe Staś wielokrotnie próbował dodzwonić się, ale z niewiadomych przyczyn Zosia nie odbierała.

Jednak pewnego dnia Stasiowi udało się napisać SMS-a do Zosi:

Cześć Zosiu, co tam u Ciebie?

Cześć, u mnie wszystko dobrze, ale nie mogę zbyt często rozmawiać, ponieważ mam dużo nauki.

Brakuje mi Ciebie, nie mam z kim rozmawiać na przerwach :(

Wiem, mi też jest ciężko, ale jeszcze kiedyś wrócę i wszystko się zmieni.

A jak twoja ortografia??

Już lepiej, ale nadal są małe problemy.

To super! Ale musze już pomału kończyć

Paaaaaa paaaaaa

Pa pa

Staś był już w liceum, na profilu humanistycznym.

Udało mu się pokonać dysleksję i był bardzo dobry w pisaniu przeróżnych opowiadań, charakterystyk, scenariuszy i różnych tego typu rzeczy.

Pewnego dnia Zosia zadzwoniła do niego :

-Nie uwierzysz! - krzyknęła Zosia.

-Masz rację, nie wierzę, ale gdybym wiedział o co chodzi może by mi się udało hahah - odpowiedział Staszek.