CIRTDAN

Bir varmış bir yokmuş, yüksek bir dağın eteğinde bir köy varmış. Bu köyde yaşlı bir kadın kendi torunu ile yaşıyormuş. Bu kadının torunu o kadar küçükmüş ki ona köyde Cırtdan (küçük afacan) derlermiş. Bir gün Cırtdan komşu çocuklarını odun toplamaya gittiğini gördü ve gelip ninesine dedi ki:

-       Çocuklar ormana odun toplamaya gidiyorlar, ben de gitsem olur mu?

Ninesi:

-       Olur yavrum, ama önce size tereyağlı ekmek vereyim ormanda acıkırsanız yersiniz,

dedi ve her birine bir dilim tereyağlı ekmek verdi.

 Çocuklar ormana doğru yol aldılar.

Biraz ilerledikten sonra Cırtdan yere oturdu ve ağlamaya başladı. Arkadaşları onun ağladığını görünce sordular:

-      Cırtdan ne oldu sana? Neden gelmiyorsun? Neden ağlıyorsun?

Cırtdan:

-      Ninem beni size emanet etti, yağlı ekmek verdi, ama ben yoruldum yürüyemiyorum beni sırtınıza alın taşıyın, dedi.

Çocuklar Cırtdanı yolda bırakmamak için onu sırayla sırtlarına alarak ormana kadar taşıdılar.

Ormana varınca çocuklar odun toplamaya başladılar. Bir baktılar ki Cırtdan bir yere oturmuş odun toplamıyor, ağlıyor. Çocuklar sordular:

-      Cırtdan sen neden odun toplamıyorsun? Neden ağlıyorsun?

Cırtdan:

-      Ninem beni size emanet etti. Ben odun toplamak istemiyorum. Benim için de odun toplayın, dedi.

Çocuklar Cırtdanı kırmadılar ve onun yerine de odun topladılar

Odun topladıktan sonra herkes kendi odun yığınını sırtına aldı ve taşımaya başladı. Bir de baktılar ki Cırtdan yine oturmuş ağlıyor. Sordular:

-       Yine ne oldu Cırtdan?

Cırtdan:

-       Ninem beni size emanet etti. Benim odunlarımı da taşıyın, dedi.

Çocuklar çaresiz, Cırtdanın odunlarını da taşıdılar.

Biraz ilerledikten sonra bir baktılar Cırtdan geride kalmış yine ağlıyor.      

-Cırtdan ne oldu yine? Neden ağlıyorsun?

Diye sordular. Cırtdan ağlayarak:

-      Ninem beni size emanet etti. Beni de taşıyın, dedi.

 Çocuklardan biri ona:

-      Sen de çok abarttın, kendin yürü. O kadarını da yapamayız.

Cırtdan çaresiz, çocukların arkasından yürümeye başladı. Çocuklar bir süre ilerledikten sonra akşam oldu, hava karardı ve çocuklar ormanda yollarını kaybettiler. Ormandan çıkınca bir baktılar ki iki yol var. Bir yoldan ışık geliyor, diğer yoldan köpek havlaması geliyor. Çocuklar hangi yoldan gideceklerini şaşırdılar. Cırtdanın aklına güvenerek ona hangi yoldan gideceklerini sordular. O da:

-      Köpek sesi gelen yoldan gidersek köpekler saldırabilir, ışık gelen taraf daha güvenli olur, dedi.

Çocuklar Cırtdanın sözünü dinleyerek ışık gelen yoldan gittiler.

Az gittiler, uz gittiler, dere tepe düz gittiler ve gelip ışık gelen bir evin önüne çıktılar. Bu ev bir devin eviymiş. Dev, çocukları görünce çok sevindi. Ve kendi kendine mırıldandı:

-      Çok güzel oldu. Gece bunları birer birer yerim.

Dev, çocuklara çok iyi davrandı ve biraz yemek verdi. Sonra uyumalarına izin verdi. Bir süre sonra dev, çocukların uyuyup uyumadıklarını kontrol etmek istedi. Ve şöyle seslendi:

-      Kim uyumuş, kim uyumamış?

Cırtdan:

-      Herkes uyumuş, Cırtdan uyumamış.