Η Σελήνη παρατηρήθηκε από τα αρχαία χρόνια και συνοδεύει από εκείνες τις εποχές την σοφία και τις παραδόσεις των λαών. Ο σεληνιακός κύκλος είναι ένας ρυθμός συγκινήσεων και φυσικής ισορροπίας που αγγίζει τον καθένα μας. Ο μεταβολισμός μας, οι αντιδράσεις σε κάθε πλάσμα της φύσης, οι επιδράσεις στο ζωικό και φυτικό βασίλειο, έπλεξαν μία μυθοπλασία γύρω από τις φάσεις του φεγγαριού, αλλά κυρίως αυτή της Πανσελήνου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Στους Κέλτες, είναι αντίστοιχη θεότητα η Φρίγγα, σύζυγος του θεού Όντιν και το σύμβολό της είναι η ρόκα.

Στην Ινδία, είναι το νεογέννητο βρέφος που βιάζεται να αναπτυχθεί, η κούπα για το ελιξίριο της αθανασίας και σχετίζεται με το φυτό σώμα, του οποίου παίρνουν το απόσταγμα. Είναι το Μεγάλο Πνεύμα για πολλές φυλές Ινδιάνων.

ΘΑΝΟΣ

Ιερά ζώα της Σελήνης θεωρούνταν ο σκύλος, ο λέων (παράδοση του μύθου του λέοντος της Νεμέας), το βόδι και ο πετεινός, ακόλουθοι της Σελήνης στο πέρασμά της κατά τη νύχτα και το λυκαυγές. Είχε μεγάλα φτερά και πανέμορφα λαμπερά ρούχα.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ

Η Σελήνη είναι η κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας. Είναι αδελφή της Ηούς(Αυγής) και του Ήλιου ο οποίος την φωτίζει πάντα φανερώνοντας την αδελφική του αγάπη. Αναπαρίσταται συνήθως είτε να ιππεύει στο πλάι έναν ίππο είτε να οδηγεί ένα άρμα από ένα ζευγάρι δυνατών αλόγων (ή ταύρων). Η Σελήνια σφαίρα της ή η ημισέληνος της αναπαρίσταται συνήθως είτε ως στέμμα στο κεφάλι της είτε ως μια ανυψωμένη πτυχή της λαμπερής της κάπας. Αρκετοί μύθοι την θέλουν να οδηγεί ένα κοπάδι από ταύρους και γι’ αυτό και παρομοιάζουν την ημισέληνό της με τα κέρατα του ταύρου.

ΑΝΑΛΙΝΑ

Η Σελήνη είναι η θεά του Φεγγαριού, η θεά της Νύχτας και η θεά των Μηνών. Αρκετές φορές την συγχέουν είτε με την θεά Άρτεμη, είτε με την θεά Ήρα, είτε με την Πασιφάη, είτε με την Ειλειθυία, είτε με την Αριάδνη είτε τέλος με την Εκάτη. Οι αρχαίοι Έλληνες μετρούσαν τον χρόνο με τους κύκλους του φεγγαριού, με τον σεληνιακό μήνα, τον οποίο διαιρούσαν σε τρία δεκαήμερα ανάλογα με το πόσο γεμάτη ή άδεια ήταν η Σελήνη. Έτσι κατά το πρώτο δεκαήμερο το φεγγάρι γεμίζει, κατά το δεύτερο βρίσκεται στο μέγιστο της φωτεινότητάς του και κατά το τρίο αδειάζει γι’ αυτό και την θεωρούσαν θεά των Μηνών. Επίσης θεωρούσαν ότι την νύχτα που η θεά έβγαινε οδηγώντας το άρμα της έτρεφε την φύση και όταν είχε πανσέληνο η Σελήνη λουζόταν στα νερά του Ωκεανού, ο οποίος την έκανε ακόμη πιο λαμπερή. 

ΟΛΓΑ

Τσανγκ’ε: Υπάρχει ένας ευρέως γνωστός κινέζικος μύθος για μια γυναίκα που λέγεται πως ζει στο φεγγάρι. Η βασική ιστορία του μύθου είναι ότι αυτή και ο άντρας της ήταν κάποτε αθάνατοι, που έγιναν θνητοί εξαιτίας της αλαζονικής τους συμπεριφοράς. Θέλησαν να δημιουργήσουν μια θεραπεία προκειμένου να ξαναγίνουν αθάνατοι, αλλά η Τσανγκ’ε, στην πλεονεξία της, πήρε υπερβολική θεραπεία και κατέληξε να περιφέρεται στο φεγγάρι αιώνια. Οι Κινέζοι ποιητές εμπνέονται εδώ και πολλούς αιώνες από την ιστορία αυτή, η οποία είναι μια από τις γενεσιουργές αιτίες του φθινοπωρινού εορτασμού του κινέζικου φεγγαριού.

ΕΥΓΕΝΙΑ

Μάχου: Μια πολύ πιο ευχάριστη ιστορία για το φεγγάρι έρχεται από την Αφρική. Εκεί ο Μάχου είναι ένας θεός της σελήνης που είναι αιώνια ενωμένος με τη θεά του ήλιου, Λίζα. Πιστεύεται ότι οι εκλείψεις ηλίου και σελήνης είναι ουσιαστικά οι ερωτικές συνευρέσεις του ουράνιου ζευγαριού.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Τεξιστεκάτλ (ή Τεκιζτεκάτλ): Δεν είναι όλες οι θεότητες της σελήνης γυναίκες. Ο Τεξιστεκάτλ είναι ένας άνδρας θεός της Αζτεκικής μυθολογίας, ο οποίος μετασχηματίστηκε σε φεγγάρι αφότου προσφέρθηκε να θυσιαστεί στην πυρά. Κάτι που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι η σύνδεση της μυθολογίας του με άλλες, τελείως διαφορετικές κουλτούρες και πιο συγκεκριμένα με ασιατικές δοξασίες, μιας και οι Αζτέκοι θεωρούσαν πως το κουνέλι συνδέεται στενά με το φεγγάρι.

ΖΩΗ ΣΤΑΜΑΤΙΔΟΥ

Ρόνα: Αυτή είναι μια ιστορία που προέρχεται από τη φυλή των Μαορί της Νέας Ζηλανδίας. Ο μύθος μιλά για μια νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Ρόνα, η οποία δυσαρέστησε τόσο πολύ το φεγγάρι, που αυτό την τράβηξε και την πήγε μακριά. Στο μύθο, η Ρόνα προσπάθησε να κρατηθεί από ένα δέντρο, όμως αυτό δεν άντεξε, ξεριζώθηκε και πήγε μαζί της ως το φεγγάρι. Πιστεύεται ότι το δέντρο συμβολίζει τη γονιμότητα και πως ο μύθος το συνδέει με το συμβολισμό του φεγγαριού.

ΜΑΡΙΛΙΑ

Σεληνιακές θεές των Μάγιας: Οι Μάγιας έχουν διάφορες ιστορίες για διαφορετικές θεές του φεγγαριού. Μια θεά που συνδέεται συχνά με τη σελήνη είναι η Ίσελ, η οποία πιστεύεται ότι είναι ουσιαστικά η «γιαγιά του φεγγαριού» και αναπαριστά τη γήρανση και την απώλεια της γονιμότητας με το χρόνο. Αυτό την καθιστά σύμβολο των φάσεων της σελήνης και ειδικότερα της μείωσης του ορατού της μέρους κατά τη διάρκεια του μήνα.

ΜΙΧΑΛΗΣ

Λυκάνθρωποι: Ένα από τα πλάσματα που συναντούμε πολύ συχνά σε πολλούς ευρωπαϊκούς μύθους και θρύλους. Πιστευόταν ότι η κατάρα μεταδιδόταν με το δάγκωμα και ότι ο καταραμένος μεταμορφωνόταν σε λυκόμορφα είδη με βίαιη συμπεριφορά κάθε φορά που έλαμπε στον ουρανό η πανσέληνος. Ο θρύλος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής το μεσαίωνα και αναβίωσε με νέα, μεγαλύτερη ένταση στις μέρες μας, όχι σαν ιστορία που λέγεται ψιθυριστά κοντά στο τζάκι τα βράδια αλλά σαν μια από τις πάμπολλες ταινίες που γυρίστηκαν (και γυρίζονται ακόμη) γύρω από το θέμα.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ρ.

Στην Κινέζικη παράδοση, η Σελήνη κατέχει σημαντική θέση στο πάνθεον.

Είναι η Τσαγκ-Χο ή Χεγκ-Χο. Σαν θεά, λαμβάνει τις περισσότερες θυσίες. Η γιορτή της Σελήνης, είναι μία από τις τρεις μεγαλύτερες γιορτές του έτους στην Κίνα. Γίνεται την δεκάτη πέμπτη μέρα του ογδόου μηνός, κατά την πανσέληνο της φθινοπωρινής ισημερίας.

ΗΛΙΑΝΑ