Sevgili öğrenciler,

El sanatları bir ülkenin kültürel kişiliğinin en canlı, en anlamlı zenginliğidir. Anadolu'nun binlerce yıllık tarihinden gelen ve zengin bir mozaik oluşturan geleneksel el  sanatlarımız eşsiz bir kültürel mirastır. Bizler de bugün, uzun uğraşlar gerektiren bu zahmetli el emeği, göz nuru el sanatlarımız hakkında bilgi edinmeye başlayacağız. İlk durağımız, sevgili çocuklar, Osmanlı Tarihinden günümüze kalan en özel ve nadide miraslardan biri olan çini sanatı. Toprağın pişirilerek pek çok eşyanın yapılmasına dayanan bir el sanatı olan Türk çini sanatının temeli Karahanlılar'a dayanmaktadır. 

Çini süslemelerin birçok mimarî eserde kullanıldığı görülmektedir. Geleneksel Türk el sanatları arasında önemli bir yere sahip olan çini sanatının anavatanı Orta Asya olarak bilinmektedir. Türkler ilk olarak Orta Asya'da çini imal etmişlerdir. Orta Asya'da yapılan arkeolojik kazılarda bulunan çiniler, Türklerin M.Ö 8.y.y.'dan önce çiniyi bir sanat dalı olarak ele aldığını göstermektedir. Çini çeşitli maddelerin karıştırılmasıyla elde edilen hamurun önce şekil verilip, deseni çizilip, sırlanması ve pişirilmesi sonucu üretilmektedir.  Çini denince akla ilk gelen Kütahya çinileridir çocuklar. Kütahya çiniciliğinin kendine has desenleri mevcuttur. 

                                                Gördüğünüz bu fotoğraf karesinde Kütahya                                         Kütahya'lı Kültür ve Turizm Bakanlı

                                                  ğı Geleneksel El Sanatları sanatçısı 

                                                  Emin Çukurcalıoğlu'nun eserleri

                                                    yer almaktadır.

 Ressam, tabak ve karoları hazır alarak eşek yelesinden yapılan kıl fırça ile çalışmaktadır. Önce meşe kömürü ile iğnelenmiş deseni tabağa geçirip, siyah çini boyası ile tahrir denilen dış hatlarını çizdikten sonra motifin iç kısımlarını çeşitli renklerdeki boyalarla boyayıp, üzeri tamamen örtülen sırçalama işleminden sonra çini tabak, 900-910 derece arasındaki sıcaklıktaki fırında pişirilmektedir. Daha sonra eser, parlak ve beyaz bir renk halini almaktadır. 

                                            Bu sabır,sevgi,beceri isteyen göz nuru

                                            el emeği eserler sizce de muhteşem değil                                         değil mi? Ne dersiniz?



                                            GÜLSEREN SEVİ

                                            KILIÇARSLAN ANADOLU

                                            LİSESİ/KÜTAHYA

MERKEZEFENDİ BELEDİYESİ ANADOLU İMAM HATİP LİSESİ/ DENİZLİ

HAT SANATI

Osmanlıdan günümüze kadar gelen ve usta çırak ilişkisiyle gelişen, Hat sanatı, Arap harfleri çevresinde oluşmuş güzel yazı yazma sanatıdır. Bu sanat, yazı ve çizgilerle icra edilmektedir. Hat sanatı Arap harflerinin gelişme gösterdiği dönemden sonra,  6.yy ve 10.yy arasında ortaya çıkmıştır. Hat sanatıyla uğraşan kişiye verilen unvan ‘’hattat’’ ‘tır.

Hat Sanatında kullanılan malzemeler ;

Makas, yazı takımı, aharlı kağıt, mürekkep, kalemtraş, kalemdan (kalem kutusu), lika (mürekkebe katılan has ipek), hokka (içine mürekkep konulan küçük kap), mühre (kapıda düzlük vermekte kullanılan camdan araç), celi kalem (büyük boy yazılar için kalın kamıştan ya da tahtadan yapılan kalem)

HAT SANATININ ÇEŞİTLERİ;

Nesih Hat Sanatı Rika Hat Sanatı

Reyhani Hat Sanatı Sülüs Hat Sanatı

Tevki Hat Sanatı Kufi Hat Sanatı

GÜZEL YAZI YAZMA SANATI DA DİYEBİLİRİZ

HAT SANATINA

DİNAR YAVUZ SULTAN SELİM ANADOLU LİSESİ/RAZİYE ÇETİN

AHŞAP OYMA VE BOYAMA SANATI

Ahşap sanatları, dünyadaki pek çok kültürde çağlar boyunca sanatsal akımlarla şekillenen, gündelik kullanım eşyasından işlevsel yapılara kadar her alanda görülen bir sanat dalıdır. Geleneksel Türk sanatları açısından Orta Asya’daki Türklerle başlar; Selçuklular, Anadolu Beylikleri ve Osmanlı İmparatorluğu dönemlerindeki sanat anlayışları doğrultusunda gelişir. Günümüze ulaşan ahşap örnekler arasında dinî ve sivil mimaride kullanılan çok farklı yapı ve dekorasyon malzemeleri bulunur. Bunların başlıcaları minber, kürsü, rahle, Kur’an muhafazası, korkuluk, pencere-kapı kanadı, saçak, tavan kirişi, sütun, sütun başlığı, tavan göbeği, çerçeve, kavukluk, lambalık, paravan, sehpa, masa, sandalye, kutu, çekmece ve benzerleridir.

Ahşap işlerinde kullanılan ağaç türleri çeşitlilik göstermekle birlikte en yaygın olanlar dayanıklılık ve işleme kolaylığı bakımından abanoz, meşe, ceviz, elma, armut, şimşir, sedir, ıhlamur ve güldür. Ahşap sanatı örneklerinde kullanılan desenler ve motifler büyük zenginliğe sahiptir. İslam sanatının ilk evrelerinde genel anlamda derleyici bir ifade dikkati çekerken; Türklerin Anadolu’ya beraberlerinde getirdikleri teknik ve üslupların yerli bezeme kaynaklarıyla kaynaşmasından yeni bir sentez doğar. Ahşap bezemelerde bitkisel, geometrik, yazı (hat) ve az da olsa figür tasvirleri dikkat çeker. Osmanlı’da ağaç işi sanatkârlarına “neccar” denir.

Ahşap sanatında gerek desenlerle kurulan süsleme tasarımları gerek çeşitli tekniklerle oluşturulan bezemeler kullanılır. Osmanlı dünyasında “naht” olarak anılan ahşap oyma en sık kullanılan tekniktir. Ahşabın üzerine çizilen desenin aralarındaki bölümlerin özel kesici aletler yardımıyla kesilip oyulması şeklinde uygulanır. Alçak kabartma, yüksek kabartma, derin oyma, eğri (mâil) kesim, şebekeli oyma, kafes oyma, dekupe gibi türleri vardır. Aynı yüzeyde farklı oyma tekniklerinin bir arada kullanıldığının görüldüğü ahşap bezemede uygulanan yöntemlerden diğeri “kakma”dır. “Tarsi” olarak da adlandırılan bu teknikte, ahşabın üzerine çizilen desene göre açılan yuvalara, yine desene uygun hazırlanıp kesilen sedef, fil dişi, kemik, bağa (kaplumbağa kabuğu), abanoz veya altın-gümüş teller gömülür veya yapıştırılır. Farklı cins ve renkte ahşabın da kakma işlerinde kullanıldığına rastlanır. Ahşap üzerine boyama yapılması camilerin konsol, kiriş ve sütunları ile evlerdeki tavan göbeklerinde sıklıkla görülür. Mavi, sarı, kırmızı gibi renkler, çoğunlukla bitkisel motifler kullanılır. Ayrıca ahşap bezeme teknikleri arasında yakma da sayılmalıdır. Ahşabın yüzeyinin yakılarak koyu renkli alanlar elde edilmesi veya ısıtılmış demir kalemle desenlerin üzerinden gidilmesi şeklinde uygulanır.

KÜNDEKARİ

AHŞAP YAKMA

AHŞAP BEZEME

KAKMA TEKNİĞİ

LÜTFİ EGE ANADOLU LİSESİ

MY DEEP ART

DENİZLİ'DE SERAMİK SANATI

LÜTFİ EGE ANADOLU LİSESİ MY DEEP ART ETWİNNİNG PROJE ÖĞRENCİLERİ

SERAMİK SANATINDA TERRE-COTA USTASI NECİP SAVCI'NIN OĞLU H.HÜSEYİN İLE TADINA DOYULMAZ BİR SOHBET GERÇEKLEŞTİRDİ.

Toprağı toprakla boyayan, son derece ince, sırsız, hafif ve antik desenli seramikler üreten ve kullandığı hammadde, boya, torna, fırça ve benzerlerini de kendisi hazırlayan Necip Savcı'yı, Medet Köyü'ndeki evinin bitişiğinde yer alan atölyesinde ailesiyle birlikte çalışır bulduk.

Denizli'nin Tavas ilçesine 7 km mesafede olan Medet Köyü, Apollonia antik kentinin olduğu bölgede, yemyeşil bir ovanın bereketli toprakları üzerinde yer alan 400 nüfuslu küçük bir yerleşim.

1949 yılında Denizli'nin Tavas İlçesi Garip Köyü'nde doğan Necip usta özel bir toprağın yüksek ısılarda pişirilerek, toprak boyalarla renklendirilmesi esasına dayanan terre-cota figürler, çömlekler, tabaklar ve sikkelerin, antik dönemdeki orijinallerinden zor ayırt edilebilen benzerlerini yapmasıyla dikkatleri üzerine çekti.

DENİZLİ TAVAS MEDET KÖYÜ NECİP USTANIN TERRACOTA ATÖLYESİNDEYİZ.NECİP USTAMIZ VEFAT ETTİ AMA AİLE GELENEĞİNİ OĞLU VE GELİNİ SÜRDÜRÜYOR

Türkiye'nin terre-cota ustası olarak tanınan Savcı'nın, yeniden ölüp dirilmeye inandığını, önceki yaşamında da seramik ustası olduğunu, bilimsel adlarını bilmese de gördüğü antik seramikleri tanıyıp, kaç yıllık olduğunu bildiğini anlatırken, bir elinden sigarası, diğer elinden çay bardağı eksik olmadı hiç.

Öğrencilerimiz Necip Savcı'nın oğluna sorular sorarak bu sanatın inceliklerini öğrenmeye çalıştılar.

Sıla:Sırsız seramiğin tek özelliği, hafif olması mıdır?

Necip S.'nın oğlu H.Hüseyin:Hafif olması ayrı, her şeyin topraktan olmasıdır özelliği.. Kimyasal bir katkı yok. Mesela o sırlı kaplarda mutlaka kimyasal bir katkı vardır. Profesör olsa da onu bilemez, ilerde onun insan sağlığına zararlı olacağını, öyle bir tehlikesi olduğunu.

Halil İbrahim:Peki, boyayı nasıl yapıyorsunuz?

Boyaları kendimiz üretiyoruz. Değişik renkli topraklardan...

Halil İbrahim:Toprağı köy civarından mı alıyorsunuz?

Necip S.oğlu Hasan Hüseyin:Yüzde 50'sini bu köyden, bahçeden alıyoruz, yüzde 50'sini de yakın araziden. Beyaz toprak var. Üretiliyor o, maden olduğu için. Onu maden satan kişiler toprak sanayi haline getiriyor. Fakat kırmızıda siyahta boya yok.

Ecem :Seramikleri nerede fırınlıyorsunuz? İlk başta nasıl yapıyordunuz?

Fırın bahçede. Fırınlamayı ilk başta hep denedim böyle. Soba yaptırdım, hem ısınmak için hem seramik pişirmek için.

Biz de denemesek olmazdı!..

İbrahim Cinkaya Sosyal Bilimler Lisesi

My Deep Art Minyatür Sanatı Çalışması

Minyatür, çok ince işlenmiş ve küçük boyutlu resimlere ve bu tür resim sanatına verilen addır. Türkiye'de eskiden resme “nakış” ya da “tasvir” denirdi. Minyatür için daha çok nakış sözcüğü kullanılırdı. Minyatür sanatçısı için de “resim yapan, ressam” anlamına gelen nakkaş ya da musavvir denirdi. Minyatür daha çok kâğıt, fildişi ve benzeri maddeler üzerine yapılırdı. El yazması eserlerde konuya açıklık getirmek amacıyla metni desteklemek için uygulanan bir sanattır. Bilinen en eski minyatürler Mısır'da rastlanan ve MÖ 2. yüzyılda papirüs üzerine yapılan minyatürlerdir.

 Daha sonraki dönemlerde Yunan, Roma, Bizans ve Süryani elyazmaları'nın da minyatürlerle süslendiği görülür. Hristiyanlık yayılınca minyatür özellikle elyazması İncil'leri süslemeye başladı. Geçmişte minyatürler tarihî olayları, seferleri, kişileri, sosyal ve kültürel hayatı yansıtırdı. eskiden beri bilinen bir resim sanatı türüdür. Minyatürün ilk defa Doğu medeniyetlerinde ortaya çıktığı, daha sonra Batı medeniyetleri tarafından uygulanmaya başlandığı düşünülüyor.

Geçmişte kitap süsleme sanatı olarak uygulanan minyatür, günümüzde bağımsız bir sanat dalı olarak varlığını sürdürüyor. Aynı zamanda tezhip ve ebru gibi farklı süsleme sanatları ile birlikte de uygulanabiliyor. Günümüzde bilgisayar ortamında tasarlanan minyatürler de var. Bu tür minyatürlerde tasarımın bütün aşamaları bilgisayar aracılığıyla gerçekleştiriliyor.

Traditional Romanian Costumes



11th grade students coordinated by Izabela Kiss

Liceul Tehnologic Elisa Zamfirescu

Satu Mare, Romania

The Romanian folk costume has Dacian, Thracian and Getae origins. Historical sources point out that from ancient times, the Romanian folk clothes have been embroidered and adorned with the solar circle, the column of the sky, the hatch and various types of curved lines.

·        

The Main Ethnographic Regions:

Maramureș and Oaș

Apuseni

Banat

Transylvania

Oltenia

Muntenia

Dobrogea 

Moldavia and Bucovina

The specific elements for the Romanian folk costume

The basic garment for both men and women is a shirt or chemise, which is made from hemp, linen or woolen fabric. This was tide round the waist using a fabric belt, narrow for women and wide for men

Women always wear an apron over the chemise. This was initially a single piece of cloth wrapped round the lower part of their bodied and secured by a belt at the waist, as is still seen in the east and south est of Romania

Women Traditional Costume and Footwear

The shirt - called “ie”, is a very important element, especially for the women’s folk costume. This shirt is elegantly adorned with embroidery, usually representing geometrical and floral patterns. The cromatic used is very well balanced, the dominant colours being black, red, yellow, blue, green and even purple. Women used to make and not to buy their shirts. They used linen for shirts to be worn during holidays and hemp for shirts to be worn while working on the field. The traditional footwear is represented by the so-called peasant sandals, which were made of cow or pig skin. These sandals were tied to the legs with the help of some strings or cords, usually made or horse hair. They were worn with traditional socks called “colțuni”.

Men's traditional clothing

Men's traditional clothing throughout Romania comprises: a white shirt, white trousers, hat, belt, waistcoat and, or, overcoat.

Local differences are indicated by shirt lenght, type of embroidery, trousers cut, hat shape or waistcoat decoration.

In most areas shirts are worn outside trousers, which is the older style. This is the basic Balkan man's costume, largely uninfluenced by fashion from west or east. 

Women costume from Maramures county:

Chemise with yoke and square neck. Sleeves gathered at thee shoulders and wrists, with frilled cuffs on yoke and shoulders. They are decorated with white embroidery and open work. Sheepskin - edged with applied leather decoration and embroidery in red, blue and green wool and inserted with small pieces of mirrors and studs.

Striped aprons made of a single width of woven wool with horizontal red and black stripes. Printed headscarf. Leather peasant's sandals worn with knitted socks.

Man's folk costume:

Small straw hat decorated with rows of small coloured beads. Short white linen shirt with no collar, sleeves open at the wrists. Wide linen trousers, sheepskin edged with applied leather decoration and with embroidery in red, blue and green wool inserted with small pieces of mirrors and studs. Very wide leather belts and heavy black leather boots.

Women traditional folk costume from Oas (Satu Mare county)



Traditionally structured blouses, skirts and aprons made of brightly colored factory produced material

The white sleeves blouses are decorated with:

heavy black braid pipin wool embroidery around the yoke, wide cuffs with a horizontal band on the sleeves at elbow level.

The wide gathered skirt has:

a wide waistband black piping and embroidery on the wide waistband and around the helm.

A gathered apron made of a coordinating colored floral printed material is worn over the skirt. This again is edged with black braid. It has printed floral headscarves.

Male traditional folk costume from Oas

Male traditional folk costume from Oas:

Straw hat with narrow brim, decorated with colored beads and a single feather. Short waist linen shirt decorated with black, blue and maroon woolen embroidery on shoulders, cuffs and hem.

Traditional wide trousers each leg being made of at least 2 widths of linen cloth and decorated with rows of black braid on bottom of legs.

Shoulder bag decorated with colored woolen embroidery. Heavy black leather boots.

In Oaş and Maramureş even young girls often wear the local fashion costume on Sundays. This is normally made from brightly colored material, in Oaş a dress, in Maramureş a skirt. Added to the local costume is the latest fashion in blouses and footwear such as white lacy blouses in Maramureş and platform shoes in both regions. Men usually have trousers or jeans but may have a local shirt, or local shaped hat, although unfortunately the universal trilby is fast replacing these.