İki kaktüs çölde yaşardı. İkisinin de kendisine ait eşsiz şekilleri vardı. Uzun kaktüsün adı Han, kısa kaktüsün adı Mini'ydi.

Birgün bir mucize gerçekleşti ve kaktüslerin yanında bir dal yeşerdi. Kaktüsler çok şaşırdı ve bu dalın ne olduğunu çok merak ettiler.

Kaktüslerin içinde su doluydu ve bu dalın ihtiyacı olan suyu aylarca dala verdiler.

Aylar sonra dal muhteşem güzellikte kıpkırmızı bir güle dönüştü. Kaktüsler gülün güzelliği karşısında şaşıp kaldılar.

Çölde ancak kaktüsler yaşayabilirdi. Çünkü onlar gövdelerinde su depolardı. Ancak diğer canlılar bunu yapamazdı. O yüzden çölde yaşamaları imkansızdı.

Han: "Aramızda bir gül yetişmesi mucize. Neden adını Mucize koymuyoruz?" dedi. Mini: "Doğru söylüyorsun Han, onun adı Mucize olmalı!" dedi.

Han, Mini ve Mucize birbirini çok sevdiler. Birlikte oyunlar oynayıp şarkılar söylüyorlardı.

Aylar geçti ve sonunda çöle bir ziyaretçi geldi. Ziyaretçi gülü gördü ve: " Ne gül mü? Hemde çölde! Bu inanılmaz bir şey" dedi ve gülün yanına doğru gitti.

Turist Mucize'nin önüne bir tas su koydu ve: "Hmmm susamışsındır güzel çiçek beklede sana biraz su vereyim" dedi. Fakat Mucize onu dinlemiyordu bile, çünkü suda kendi yansımasını görüp büyülendi.

Mucize suda yansımasına bakakaldı ve: "Gerçekten dünyada ki en güzel çiçek benim, şu güzel yapraklara, çiçeğimin rengine bakın. Bu zamana kadar hep Han ve Miniğe ihtiyacım var sanıyordum onlara benzediğimi zannediyordum ama asıl onların bana ihtiyacı varmış!" dedi.

Turist kendi kendine düşündü; " Eğer ben bu gülü alır ve şehire götürürsem satıp çok para kazanabilirim" dedi. Mucize turistin dediğine karşılık; "Nee şehir mi oleyyy!" dedi.

Mucize şehire gideceği için çok mutluydu. Ancak ait olduğu yerden söküldüğü zaman hastalanacağını bilmiyordu. Fakat kaktüsler bunu çok iyi biliyordu. Ve şehirde çok uzaktı. Mucize bu yolculuğa dayanamazdı.