Γεια! Είμαι η Ελευθερία.

Και είμαι θυμωμένη. Πολύ θυμωμένη..

Θύμωσα με τον κορονοϊό...

Η μα΄μα είπε: "Δε θα έχεις σχολείο, γιατί πρέπει να προστατευτούμε και να προστατεύσουμε από τον κορονοϊό!

Αυτό κανονικά θα ήταν καλό πράγμα, σαν Χριστούγεννα ή Πάσχα! Αλλά...

ΟΧΙ!

Θα μείνουμε σπίτι, δε θα βλέπεις και δε θα παίζεις με τους φίλους σου, δεν θα πηγαίνεις στην γιαγιά να σου φτιάχνει λουκουμάδες και δε θα βλέπεις όλη μέρα παιδικά και τάμπλετ!

Και τί θα κάνω; Θα ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Και τώρα ΚΑΙ θύμωσα ΚΑΙ βαριέμαι!

Έβαλα τα γυαλιά του ΘΥΜΟΥ και της ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ! Η γιαγιά μου λέει ότι τα συναισθήματα μας φοράνε γυαλιά. Του θυμού είναι κόκκινα και της βαρεμάρας μαύρα.

Φόρεσα τα γυαλιά μου και έφτιαξα με το μυαλό μου μια σκάλα. Κι άρχισα να ανεβαίνω και να ανεβαίνω...

Ανέβηκα πάνω από το σπίτι και πάνω από τα πουλιά και πάνω απ' τα αεροπλάνα και... βρήκα τα αστέρια!

Ε, εκεί κουράστηκα και έβγαλα τα γυαλιά. Κοίταξα και ήμουν μόνη. Και πολύ μακριά απ' όλα... Και δεν ήταν ωραίο...

Και άρχισα να κατεβαίνω. Αλλά πρώτα κοίταξα τα αστεράκια, που ήταν πιο κοντά και έλαμπαν!

Σκέφτηκα όταν κατέβω να φτιάξω αστεράκια από χαρτί!

Είδα πολλά αεροπλάνα που χόρευαν στον ουρανό!

Και βγάζαν χρώμα από τις ουρές τους!

Σκέφτηκα όταν κατέβω να φτιάξω σᨨϊτες με ζωγραφιές και να στέλνω στους γείτονες!