Nad morzem

Tłumy w kurorcie,

na Bałtyku sztorm.

Statki tkwią w porcie,

w morzu – wykwit form.

Na promenadzie

ludzi bierze ziąb.

Fale wiatr kładzie

w mokrej plaży głąb.

Wziął bezpowrotnie

drzewa, ziemię, dom.

Wali stukrotnie

masą setek ton.

Dawniej – wojenny

spadł na kurort grom

i sztorm plemienny:

każdy stracił dom.

Kobiety, dzieci –

sztorm nie dba o sąd,

wszystkich „jak leci”

powymiatał stąd.

A nim sztorm uszedł,

śpiewał piosnkę tę:

„Proletariusze

krajów, dzielcie się!”

Swornegace

Jeśliś nie w temacie

wioski Swornegacie,

myślisz, mój kamracie,

że chodzi o gacie.

Jakieś pantalonki

obszyte w koronki,

wiązane w postronki,

dobre na korzonki.

Lecz to błąd jest gruby,

bo tu są Kaszuby

i twoje rachuby

nie przetrwają próby.

Gacie są od gacić:

brzeg wzmacniać, nie tracić

nadbrzeżnych połaci,

gdzie chałupy braci.

Sworne to plecenia

ze sosny korzenia,

znane z przeznaczenia

do brzegów gacenia.

Dziś Kaszubi, panie,

mają za zadanie

języka wzmacnianie

przed brzegów zalaniem.

Wszystko płynie

Uczony Heraklit w Efezie

nie wiedział, na Olimp kto wlezie

lat później dwa i pół tysiąca,

lecz wiedział, że bogów postrąca

nurt dziejów, bo wszystko wciąż płynie,

na morzach i w każdej krainie.

Na darmo z Efezu wygnali

strażnicy religii wytrwali

śmiałego tej prawdy autora:

na bogów też miała przyjść pora,

choć nie tak od razu. Powoli

stał bajką się zwykłą ich Olimp.

Gdzie podział się Zeus na tronie?

Do kogo składają dziś dłonie

w świątyniach wierzący w mit boski?

Do kogo zanoszą swe troski?

Wzgardzony Apollo, Atena,

i reszty kompanii też nie ma.

Na wsi

Stoję na sarkofagu w dzień sierpniowy.

Ostre tu w beton wbite są kamienie.

Świadczą, że był masowy mord taśmowy,

Za samo złe, żydowskie pochodzenie.

Martwy jest beton, martwe tkwią kamienie,

Prochy też martwo leżą pod przykryciem,

Jednak gdy zejdziesz na żwir, łąk przestrzenie,

Łąka pod stopami aż tętni życiem.

Kłębią się polne skoczki pod nogami,

Kwiaty wciąż kwitną, trawy tak zielone...

Aż tu znów jestem sam na sam z głazami,

Idę w grób przeogromny pod betonem.

Wielki głaz czworoboczny zwłok ściśniętych

Ludzi tu uduszonych tkwi w pół drogi.

Blok pod nim z góry na dół jest pęknięty,

Wciąż drga w nim mordowanych jęk złowrogi.

Przy stajence

W kryjówce pod gnojem

Żył stwór wielogłowy,

Co uciekł przed gojem,

Na śmierć nie gotowy.

I spłodził dziecinę

Ten stwór wielogłowy,

I zabił niewinne,

Na śmierć nie gotowy.

Niech usta nie krzyczą,

Na ból gryź tampony,

Źli nic nie usłyszą,

Bo już uduszone.

A zwłoki dziecięce

Ten stwór wielogłowy

W ów gnój przy stajence

Na niby pochował.

Za granicą

Gablota na palach przy plaży

‒ Tu trzeba coś zjeść lub się napić,

Lecz można otrzymać tu azyl,

Za który nie musisz zapłacić.

Gablota za morską rubieżą,

Z widokiem na bezkres wód słonych,

Co dumną, wyniosłą jest wieżą,

Nad poziom bałwanów spienionych.

W wąwozie

Przechodziłem wąwozem zielonym

Pod ogromnym niebem rozświetlonym.

Depcząc trawę wysoką i kwiaty

Niczym robak w nowe lazłem światy,

Znaczone nieznanymi drzewami,

Zawieszonymi w ciszy nad nami.

Wtedy coś pękło i jękło w smutku,

W zaświaty odeszło po cichutku.

W pokoju

Zbudowałem pokój na wysokiej skale,

Kamienne ma ściany i takież sklepienie;

Stoję pod nim, niżej huczą morskie fale,

I światło ze wschodu wypełnia przestrzenie.

Zbudowałem pokój, gdzie fabryczne hale,

Z metalu w nim ramy, dokoła oszklenie;

W tym pokoju płynę przez podróżne dale,

We wnętrzu mam wszystkie jasności i cienie.

Zburzyłem, com stworzył, na zimno i w szale,

I nie ma pokoju, jest tylko szaleniec;

Bezdomność wędrowca nie wadzi mi wcale,

Ja w oczach mych chowam jasności i cienie.

Nad rzeką

Odnogą szosy krótką

Ulica Nadpiliczna

Wije się kostką gładką:

Na spacer trasa śliczna.

Z wysokich schodząc sosen,

Na dole, gdzie ogrody,

Przez łąkę brodzisz skosem

Nad rzeki wartkie wody.

Albo na most się wspinasz

Długaśny przez Pilicę.

Widoki stąd oglądasz

Na leśną okolicę.

Co rusz ty kreaturkę

Na drodze swej spotykasz:

To żabkę, to jaszczurkę

Lub polnego konika.

Żywe barwy maluje

Kwiatów paleta liczna,

Moc skarbów obiecuje

Ulica Nadpiliczna.

W autobusie

Ram, tam, tam,

ram, tam, tam,

w autobusie

sobie siedzą,

piją, jedzą, mniam, am, am!

Mniam, am, am,

mniam, am, am,

sera gouda

spróbujemy,

przywieziemy,

‒ ja też mam!

Ja też mam,

ja też mam,

miłą fotkę

pośród gości

w miejscowości

Amsterdam!