Çok uzak bir diyarda hayvanların ve iyi kalpli insanların yaşadığı tatlı mı tatlı bir kasaba varmış.

Bu şirin kasabada Ayşe de ailesiyle yaşarmış.

Merhaba! Benim adım Ayşe. Ben Anadolu'nun Güllüce köyünde yaşıyorum. 8 yaşındayım. Bu sabah erkenden uyandım. Bugün hava çok güzel. Çiçek toplamaya ormana gidiyorum.

Çok güzel çiçekler var. Annem çiçek çok sever. Onun için toplayacağım.

Ayşe ormanda rengarenk bir sepet dolusu çiçek topladı ve sevinçle eve doğru giderken bir şey gördü...

Aaa! O da ne? Bir köpeğe benziyor.

Ayşe yoldaki yalnız köpeği gördü, çok şaşırdı ve hemen yanına gitti.

Köpeğin yanına yaklaşınca onun Johnny'nin yavrusu olduğunu fark etti. Johnny, Ali amcanın köpeğiydi.

Ah, minik köpekçik ne kadar da acıkmış ve bitkin görünüyordu.Ayşe hemen sepetindeki yemekleri köpekle paylaşmak istedi.

Gel bakalım minik köpek anneni bulmaya gidelim

Ardından Ayşe önde minik köpekcik arkada köye doğru yola koyuldular.

Bir süre minik dostu ile ilerleyen Ayşe kuzularını otlatmaya çıkan arkadaşı Ahmet ile karşılaştı.Kendisi gibi beyaz tüylü kuzuları gören zavallı yavru köpek onları annesi sandı. Heyecanla yaklaştığında ise onların annesi olmadığını anladı.

Ahmet baksana ormanda kimi buldum!

Johnny'nin yavrusu bu!Kim bilir Johnny ne kadar üzülmüştür...

Ayşe hava kararmadan yavru köpeğin annesini bulmak istiyordu.Ahmet ile vedalaşıp yola devam ettiler.

Bu kez de minik köpek kocaman bir inekle karşılaştı ve onu annesi sandı.Fakat annesi küçüktü ve onun gibi ses çıkarmıyordu. Üstelik kokusu da annesinin kokusuna benzemiyordu.

Gel bakalım seni yaramaz! O bir inek senin annen değil.

Çok yorgun düşen Ayşe onun gibi üzgün minik köpeği kucağına almış ve öpmüş. Yavaş yavaş ilerlerken bu kez de yolda kömür gibi kara eşekciğe rastlamışlar.

Onları gören eşek bağırmaya başlayınca köpeğimiz yine hayal kırıklığına uğramış.