Ο βασιλιάς Παντόφλας

Μια φορά κι έναν καιρό, στο βασίλειο της Σαγιονάρας, στη μακρινή Χολολουλού, ζούσε ο βασιλιάς Παντόφλας. Οι κάτοικοι του νησιού τον έβγαλαν βασιλιά τον Αύγουστο του 2090, γιατί ήταν καλός τσαγκάρης και έφτιαχνε σε όλους παντόφλες. Είχε τρία παιδιά: τον Κορδόνη, τον Παπούτση και τον Μπότα. Ο βασιλιάς Παντόφλας φορούσε μαγικές παντόφλες. Μπορούσε και πετούσε και μοίραζε παντόφλες, παπούτσια και σαγιονάρες στους ανθρώπους.

Όμως μια μέρα ο βασιλιάς Μπουρμπουλήθρας του διπλανού νησιού και εχθρός του Παντόφλα έστειλε το σκύλο του το Βρωμίλο να του κλέψει τις μαγικές παντόφλες. Ο βασιλιάς Παντόφλας έχασε τις δυνάμεις του και για βδομάδες δεν μπορούσε να σηκωθεί από το θρόνο του και να πετάξει.

Αποφάσισε λοιπόν να χαρίσει ένα σεντούκι χρυσά φλουριά σε όποιον του έφερνε πίσω τις παντόφλες του. Ένα γενναίο αγόρι, ο Κάλτσας, αποφάσισε να βοηθήσει το βασιλιά του. Μια νύχτα μπήκε κρυφά στο παλάτι του Μπουρμπουλήθρα και τον βρήκε να κοιμάται με τις παντόφλες. Ο Κάλτσας έβγαλε από την τσέπη του μια μαγική σκόνη, που μύριζε απαίσια και την έριξε πάνω στις παντόφλες. Τότε ο Μπουρμπουλήθρας ξύπνησε, γιατί δεν μπορούσε να αναπνεύσει και πέταξε τις παντόφλες από το παράθυρο. Ο Κάλτσας άρπαξε τις παντόφλες και έφυγε τρέχοντας για να τις δώσει στον Παντόφλα. Εκείνος του έδωσε τα χρυσά φλουριά και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Αλέξανδρος Γαλυφιανάκης

Μια νεράιδα σώζει τη γη

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα πολύ μακρινό μέρος, ζούσε μια νεράιδα, η Τριανταφυλλένια. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά, που τα στόλιζε ένα στεφάνι από ροζ τριαντάφυλλα. Με το μαγικό ραβδάκι της είχε τη δυνατότητα να θεραπεύει τους ανθρώπους και τα ζώα όταν ήταν άρρωστοι. Ένα ανοιξιάτικο πρωί, ενώ η νεράιδα γυρνούσε ανέμελη στο δάσος αναστατώθηκε από την είδηση που της έφεραν τα χελιδόνια:

«Τριανταφυλλένια, στις μεγάλες πόλεις οι άνθρωποι αρρωσταίνουν σοβαρά και χρειάζονται τη βοήθειά σου!»

Χωρίς δεύτερη σκέψη η Τριανταφυλλένια πήγε στο δέντρο της ζωής και γέμισε το μαγικό της σακουλάκι με τους Καρπούς της Υγείας. Με τα φτερά της πέταξε πάνω από τη γη και σκόρπισε τους καρπούς σε κάθε πόλη και χωριό. Οι άνθρωποι, ο ένας μετά τον άλλο, έγιναν καλά!

Η αποστολή της Τριανταφυλλένιας ολοκληρώθηκε. Η νεράιδα κουρασμένη, αλλά πάνω από όλα ευτυχισμένη, ευχήθηκε ποτέ κανείς να μην αρρωστήσει τόσο σοβαρά! Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Ναλετάκη Δήμητρα

Το φίδι και το ξωτικό

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα σε ένα όμορφο δάσος, ζούσε ένα ξωτικό μαζί με τον καλύτερό του φίλο, που ήταν ένα φίδι. Το φίδι αυτό ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν ένα ήσυχο, γλυκό, καλό φιδάκι, με πολλά έντονα χρώματα που του άρεσε να παίζει με τις πεταλούδες και γι’ αυτό το ξωτικό το φώναζε Πεταλούδα.  Μια μέρα το σπίτι τους γέμισε ποντίκια. Το καημένο το ξωτικό δεν μπορούσε να τα διώξει και ο Πεταλούδας δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Τότε θυμήθηκε ότι θα μπορούσε να τα διώξει με τη μαγική φλογέρα του, που όμως την είχε δώσει στην καλή νεράιδα. Έτσι της έστειλε μια επιστολή με τον Πεταλούδα, που της εξηγούσε γιατί ήθελε πίσω την φλογέρα του. Η νεράιδα διάβασε το γράμμα και έδωσε τη φλογέρα πίσω στο φιδάκι.

Το ξωτικό την πήρε κι άρχισε να παίζει ένα όμορφο τραγούδι. Τα ποντίκια μόλις άκουσαν το τραγούδι έφυγαν από το σπίτι και δεν γύρισαν ποτέ ξανά. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 

Βασίλης Δημόπουλος

Τ ο ξ ω τ ι κ ό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ξωτικό, που το έλεγαν Ντιπ και ζούσε σε μια μαγεμένη χώρα, που την έλεγαν Παραμυθοχώρα. Ο Ντιπ είχε φίλο ένα ποντικάκι και μαζί έκαναν πολλές σκανταλιές. Μια μέρα μπήκαν σε μία αυλή και έκοψαν τα λουλούδια. Αυτό τους έγινε συνήθεια και το έκαναν πολύ συχνά. Το είχαν βρει παιχνίδι. Μια από τις πολλές φορές όμως τους έπιασε μια γιαγιούλα να κρατάνε τα λουλούδια της που εκείνη φύτεψε με πολλή αγάπη και δάκρυσε. Όταν την είδε ο Ντιπ στεναχωρήθηκε πάρα πολύ. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναπείραξε τίποτα.

Αλεξάνδρα Κιρκιμπολάκη

Η πεταλουδίτσα Φεγγαρούλα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια όμορφη πεταλουδίτσα που την έλεγαν Φεγγαρούλα. Ζούσε σε ένα μαγεμένο δάσος , δίπλα στο ποτάμι της Ονειρούπολης.

Η πριγκίπισσα που ζούσε σε ένα παλάτι του μαγεμένου δάσους τη συνάντησε κι αμέσως γοητεύτηκε από την ομορφιά της. Η πριγκίπισσα την πήρε στο παλάτι, γίνανε οι καλύτερες φίλες και της έμαθε να μιλάει. Όμως μια κακιά μάγισσα ζήλεψε τη φιλία τους και ήθελε να κλέψει τη Φεγγαρούλα και να μάθει τα μυστικά της πριγκίπισσας. Έτσι ένα βράδυ που η πριγκίπισσα κοιμόταν, η κακιά μάγισσα έκλεψε τη Φεγγαρούλα και την έβαλε σε ένα κλουβί.

Η πεταλούδα όμως από τη στεναχώρια της δεν έβγαζε λέξη και η μάγισσα τη λυπήθηκε που όλα τα βράδια έκλαιγε και την άφησε ελεύθερη, χωρίς να καταφέρει ποτέ να μάθει τα μυστικά της πριγκίπισσας. 

Χριστιάνα Τσιούλου

Ο γίγαντας και οι άνθρωποι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γίγαντας που τον έλεγαν Μπομπ. Είχε μια μαγική σφεντόνα και ένα αρκουδάκι που το αγαπούσε πολύ. Οι άνθρωποι δεν συμπαθούσα τον Μπομπ. Τον έλεγαν χοντρό και τον κορόιδευαν. Μια μέρα θύμωσε πολύ και με το λάστιχο της μαγικής σφεντόνας του πήρε από τον ουρανό τον ήλιο, το φεγγάρι, τα αστέρια και τα σύννεφα. Οι άνθρωποι έμειναν στο σκοτάδι και κατάλαβαν το λάθος τους. Επειδή ένιωσαν τύψεις ζήτησαν συγνώμη από τον Μπομπ. Αυτός τους συγχώρεσε και τα έριξε με τη σφεντόνα του πίσω στον ουρανό. Από τότε οι άνθρωποι έμαθαν ότι δεν είναι σωστό να κοροϊδεύουμε τους άλλους.

Κωστής Σπανάκης

Ο  Γαλάζιος  Ιππότης

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα κάστρο στα γαλάζια βουνά ζούσε ο Γαλάζιος Ιππότης. Τον έλεγαν έτσι γιατί δεν φορούσε πανοπλία αλλά ένα καπέλο με γαλάζια φτερά, μπότες και ένα γαλάζιο κοστούμι.

Μια μέρα ο Γαλάζιος Ιππότης πήρε το άλογό του και πήγε στο δάσος. Εκεί που προχωρούσε ξάφνου είδε ένα μπαουλάκι. Όμως το μπαουλάκι δεν είχε κλειδί. ‘Εψαξε στο δάσος, στην πόλη και το χωριό αλλά δεν το βρήκε πουθενά.

Είχε πια νυχτώσει κι έπρεπε να πάει στο χορό της βασίλισσας. Αφού ετοιμάστηκε ξεκίνησε για το παλάτι. Εκεί συνάντησε την όμορφη πριγκίπισσα. Μετά από λίγη ώρα της ζήτησε να χορέψουν. Καθώς χόρευαν ο ιππότης της είπε την ιστορία με το μπαουλάκι στο δάσος.

Τότε η πριγκίπισσα του είπε ότι ο μπαμπάς της, της είχε δώσει ένα κλειδί που με αυτό θα έβρισκε την ευτυχία στη ζωή. Αμέσως πήραν το δρόμο για το δάσος, άνοιξαν το μπαούλο και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 

Σταύρος Πετρομιχελάκης

Το παπαγαλάκι πειρατής

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα παπαγαλάκι και ο σύντροφός του ήταν ένα κορίτσι. Το κορίτσι του είχε δώσει το όνομα Πρασινούλης. Ταίριαζε με τα πράσινα πούπουλα του. Ο Πρασινούλης ζούσε σε ένα πειρατικό καράβι μαζί με το κορίτσι και τους άρεσε να εξερευνούν διάφορα μέρη. Σε ένα ταξίδι τους ανακάλυψαν ένα σεντούκι με κοσμήματα. Δώρισαν τα κοσμήματα σε ένα ορφανοτροφείο. Το ορφανοτροφείο έφτιαξε ένα τεράστιο πάρκο για όλα τα παιδιά. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.