Ήταν άνοιξη και η φύση είχε ντυθεί τα γιορτινά της. Τα λουλούδια άνθιζαν, τα πουλιά κελαηδούσαν και τα μελισσάκια εργάζονταν σκληρά για να φτιάξουν το πολύτιμο μέλι τους!

'Ομως, μία μοναχική μαργαρίτα, δε συμμεριζόταν τη χαρά των υπολοίπων.

Τι ύφος είναι αυτό¨? Τι έχεις εσύ και είσαι έτσι?

Θέλω να μείνω μόνη. Δεν έχω όρεξη για κουβέντα.

Και γιατί παρακαλώ κυρία μου? Θα πρεπε να είσαι στα καλύτερα σου. Έφτασε επιτέλους η εποχή που ανθίζεις εσύ, τ'αδέρφια σου και τα ξαδέρφια σου και κάνουμε χαρά κι εμείς οι μελισσούλες!!!

Μα πως να είμαι χαρούμενη. Εγώ είμαι ένα ταπεινό αγριολούλουδο. Φυτρώνω μόνη μου. Κανείς δεν επιλέγει να με φυτέψει.

Ε και τι έγινε. Θα έπρεπε να χαίρεσαι. Δεν έχεις την ανάγκη των ανθρώπων!

Πω Πω γκρίνια!!!

Όσοι με πλησιάζουν θέλουν κάτι απο μένα

Τι εννοείς?

Εσείς οι μ΄ελισσες με πλησιάζετε μόνο για να πάρετε το νέκταρ και τη γύρη μου και οι άνθρωποι με κόβουν μόνο για να μαδήσουν τα πέταλά μου!

Μα χωρίς τη βοήθεια σου, δε θα μπορούσα να φτιάξω το πολύτιμο μέλι μου!!!

Και σκέψου πόσα τραγούδια έχουν γράψει για σένα οι άνθρωποι!!!

Την ίδια στιγμή ο Ευτύχης και η Σέβη, 2 καλοί φίλοι, ξεκινούσαν για περίπατο στο δάσος.