20.08.2019

Piękna noc w estońskim mieście. Czułam radość i szczęście, że znam i otaczam się takimi ludźmi. Aż tu nagle trach. Cios w samo serce. Nasza, zawsze ukochana, trenerka poinformowała o decyzji rozwiązania zespołu. Tego dnia ja i moje przyjaciółki zrozumiałyśmy czym dla nas jest taniec. W oczach dziewczyn widziałam tylko smutek i żal. Sama też czułam się paskudnie. W sercu cierń i uraza, a w głowie ogromna pustka. Same znaki zapytania, bez odpowiedzi. I właściwie do dzisiaj nie wiem co takiego się stało. Co było przyczyną tego okrutnego zajścia. Na nowo zrozumiałam, że taniec to część mojego życia. Postanowiłam odkryć nowe horyzonty. Kilka dni później znalazłam się w nowym zespole, w którym teraz jestem kapitanem. 

24. 02. 2020

To był najgorszy dzień w moim życiu. Kiedy pan Andrzej czytał wyniki sprawdzianu, chciałam zapaść się pod ziemię. Zawiodłam swojego nauczyciela. Sprawiłam mu wielki smutek i zawód. Ale to jeszcze nie koniec. Co powiedzieć rodzicom, kiedy wrócę do domu? Pewnie już wiedzą, sprawdzają dziennik kilka razy dziennie. Lękałam się wrócić do domu. Pewnie będę miała szlaban na wyjścia z koleżankami. Chciałam rozpłynąć się w powietrzu. A wszystko przez to, że miałam za dużo sprawdzianów, nauki i w ogóle. A właściwie to postanowiłam nie uczyć się na sprawdzian z historii i liczyłam na fart. Niestety poległam.

,

04.03.2020

Był to szczególny dzień dla całej naszej drużyny. Pan Artur, nasz nauczyciel, bardzo na nas liczył. Miałyśmy bronić tytułu mistrza Białegostoku. Wszystkie uważałyśmy, że nie możemy zawieść naszego trenera. Pracował z nami  zaledwie od września, ale dzięki niemu dużo zdołałyśmy się nauczyć. Byłyśmy to winne również Pani Ani, która odkryła nasze siatkarskie ambicje. I w końcu chciałyśmy sprawić przyjemność wszystkim, którzy nam kibicowali: nauczycielom z naszej szkoły, uczniom, koleżankom i kolegom, rodzicom. W tym dniu dopisywało nam szczęście. Piłka nam nie przeszkadzała, gra była wyjątkowo łatwa i przyjemna. To był wspaniały triumf, wielka, bezkresna radość. Euforia wlała się w moje serce i umysł. Czułam się jakbym na nowo się urodziła. Mam nadzieję, że nie raz jeszcze będziemy wygrywać i odczuwać całą sobą to wspaniałe zwycięstwo.

11.03.2020

Odbywała się wtedy lekcja polskiego. Pani Leonik zawzięcie przekazywała nam wiedzę. Nagle, jakby rycerz na białym koniu, do sali wtargnęła pani dyrektor. Poinformowała nas, że od dnia jutrzejszego nikt nie przychodzi do szkoły. Stanowcza pani Cecylia nie pozwoliła odezwać się choćby na słówko. Ciężko było wytrzymać w ciszy do dzwonka na przerwę. Twarze moich kolegów i koleżanek rozpromieniały. Po lekcji wszyscy rozmawiali tylko o tym, co będą robić w domu. Byłam w euforii. Moja radość sięgnęła zenitu, kiedy uświadomiłam sobie ile testów zostanie przesuniętych na inny termin. Mimo tej całej radości na początku chciałabym już wrócić do szkoły i uczyć się normalnie.