Yaz mevsimi bitmek üzereydi. Güneş tatlı tatlı gülümsüyordu. Bekdemir köyünün tarla ve bahçelerinde tatlı bir telaş vardı. Çünkü becerikli domatesler iş başındaydı.

Becerikli domatesler irili ufaklı, yeşilli kırmızılı, çeşit çeşitti. Kimisi tarlada kimisi bahçede yetişirdi. Bazıları ise seralarda büyümekten hoşlanırdı.

Becerikli domateslerin pek çoğu kızarmış, olgunlaşmıştı. Son hasat zamanı da yaklaşıyordu. Domateslerin en irisi Ayaşlı etrafı kontrol ediyor, işleri zamanında bitirmeleri için domateslere emirler veriyordu.

Ayaşlı, tarlanın bir köşesinde toplanmış domatesleri görünce:

-Hey! Siz, oradaki kırmızılar, benden habersiz nereye gidiyorsunuz? diye seslendi.

Becerikli domatesler hep bir ağızdan:

-Biz salça olmaya gidiyoruz, diyerek yuvarlana yuvarlana sepetlere doğru ilerlediler. Onları fabrikaya götürecek traktör de uzaktan göründü.

Ayaşlı salçalık domatesleri uğurlarken bir gürültü koptu. Dönüp baktığında minik ve sırık domatesleri gördü.

-Yine neyi paylaşamadılar acaba? diyerek yanlarına gitti.

Minik domatesler ile sırık domatesler su hortumunun üzerine oturmuş, kızgın gözlerle birbirlerine bakıyorlardı.

-Biz onlardan küçüğüz, önce suyu biz içmeliyiz, dedi minikler.

-Bizim de kocaman ve sulu domatesler olmamız için suya ihtiyacımız var, dedi sırıklar.