Ο Γιώργος ξύπνησε ανήσυχος . Νόμιζε πως άργησε για το σχολείο. Πάλι ξέχασε ότι δεν έχει σχολείο. Αυτό το παθαίνει όλο και λιγότερο τελευταία Άρχισε να συνηθίζει την καινούρια κατάσταση.

-Ουφφφφ!! θα ξανακοιμηθώ δεν έχω όρεξη για τίποτα.

Είπε, αλλά δεν πρόλαβε να κουκουλωθεί με την απαλή του κουβερτούλα γιατί στο ανοιχτό παράθυρο είδε να κάθεται το πιο παράξενο πουλί του κόσμου.

Είχε κόκκινο μεγάλο κεφάλι και γαλάζια φτερά.

Το σώμα του ήταν πορτοκαλί και είχε τρία πόδια.

Στο κεφάλι φορούσε μια κίτρινη ξύλινη κορώνα.

Γούρλωσε τα μάτια του και σταμάτησε να αναπνέει

(για λίγο).

Τότε ήταν που το πουλί άρχισε να σιγοτραγουδά με μια γλυκιά φωνή:   

   Καλημέρα να είναι για σένα

ελπίζω μέσα από την καρδιά!

Για μένα πάντως είναι

   στενάχωρη βαθιά!

-Μα πώς μιλάς δεν είναι δυνατόν! Είπε ο Γιώργος.

-Τα πουλάκια δεν μιλάνε μόνο κελαηδάνε!

-Και γιατί είσαι λυπημένο? Τι έπαθες?

Και είπε το πουλάκι:

-Αχ! Το κεφάλι μου πονάει! Είχα ένα ατύχημα στο μεγάλο ταξίδι. Χτύπησα στο κεφάλι και για λίγο τα ξέχασα όλα. Τώρα όμως θυμάμαι.

-Ζούσα κάποτε στην Κίνα και ήμουν άντρακλας μεγάλος. Το όνομά μου είναι ΤΣΙΝ ΤΣΑΝ. Μια μέρα είδα έναν βασιλιά που φορούσε μία τέλεια κορώνα. Ζήλεψα πολύ και του την έκλεψα γιατί ήταν τέλεια. Μόλις όμως την φόρεσα έγινα πουλί παράξενο. Από τότε ταξιδεύω σ' όλο τον κόσμο και ψάχνω κάποιον να με βοηθήσει.

Σε παρακαλώ θα με βοηθήσεις?

-Αχ όχι! Δε μπορώ γιατί κοιμάμαι. Κι έκανε να κουκουλωθεί. Αλλά το πουλάκι επέμενε

-Σε παρακαλώ Γιώργο θα με βοηθήσεις?

-Εντάξει λοιπόν. Πες μου τι να κάνω.

Και το πουλάκι απάντησε.

-Θέλω να με βοηθήσεις να γυρίσω στην Κίνα. Εκεί υπάρχει ένα μαγικό δέντρο που θα με ξανακάνει άντρακλα.

- Ουφφ! Βαριέμαι! Κι αν ανοίξει το σχολείο και δεν είμαι εδώ?

-Έχεις δίκιο! Άσε που είσαι ένα μικρό παιδάκι. Πώς θα με βοηθήσεις εσύ? Ένα μικρό αγόρι που φοράει πιτζάμες. Άντε γεια σου! Χάρηκα που σε γνώρισα!

-Στάσου μην φεύγεις! Σε λυπάμαι γιατί κι εγώ δεν είμαι όπως ήμουν πριν. Άκου λοιπόν. Όταν στεναχωριέμαι πολύ ταξιδεύω με το κόκκινο κρεβάτι μου που γίνεται αεροπλάνο. Οι καφέ παντόφλες είναι τα φτερά και η μπλε κουβερτούλα μου η ουρά.

-Τι λες λοιπόν με εμπιστεύεσαι?

Και έτσι άρχισε η μεγάλη τους περιπέτεια.

 Επιβιβάστηκαν στο κρεβατοαεροπλάνο και αρχίσαν το ταξίδι τους. Πέρασαν κάμπους και βουνά και μέσα στην τρελή χαρά ξεχάστηκαν και ξαφνικά ακούμπησαν την κορυφή ενός βουνού με χιόνια. Τότε  το κρεβατοαεροπλάνο άρχισε να πέφτει και έτσι πήδηξαν με αλεξίπτωτο.

Ευτυχώς δεν έπαθαν τίποτα. Βρέθηκαν δίπλα σε ένα ορμητικό ποτάμι που φύλακας ήταν ένας δεινόσαυρος. Ύστερα από διαπραγμάτευση τους πέρασε απέναντι για να φτάσουν στον προορισμό τους το μαγικό δέντρο.