Günlerden birgün Ali’yle Ayşe okula gitmek için hazırlanmışlardı. Ali Ayşelerin ziline bastı

 -Okula gitmek için acele et Ayşe,hem yağmur yağıyor şemsiyeni almayı unutma dedi.

  Ali’yle Ayşe aynı sınıfta okula giden komşulardı. 

Yola koyulduklarında Ayşe yol kenarında birşey farketti. 

-Ali bak birşey buldum .

-Ayşe bu bir salyangoz . Bu yağmurlu havada neden dışarıya çıkmış acaba?

Pelin DEMİRTAŞ OKAY

 O sırada çok ince bir ses duydular 

-Benim en sevdiğim hava yağmurlu  havalardır.

-AA o da ne. Bu salyangoz konuşuyor Ayşe.

-Evet Ali Peki salyangoz kardeş niye bu soğuk hava dışarıya çıktın?

- Çünkü çimenler yağmurdan sonra çok taze oluyorlar.Dedi ve salyangoz  yoluna devam etti.

Ali ve Ayşe salyangozun arkasından bakakaldılar.

Okula varmadan yağmur durdu.

Ayşe :

-Aaaa çok kısa sürdü yağmur, dedi.

Ali de ''Evet bahar yağmuru kısa sürer. '' diye cevapladı.

Ayşe ''Ohh hava mis gibi toprak kokuyor. '' deyip derin bir nefes aldı. Sonra heyecanla '' Benim gördüğümü sende görüyor musun? Şu buluta bak nasıl da dinozora benziyor.'' dedi

Ali gökyüzüne bakınca Ayşenin hangi buluttan bahsettiğini anladı. '' Evet gördüm sanki bize doğru yaklaşıyor, galiba bize bir şey söyleyecek.

-Çocuklar ne bakıyorsunuz öyle. Şaşırdınız mı

beni burda görünce. Biliyorsunuz neslim

tükendi, beni göremezsiniz her yerde.

Bilim merkezlerinde, müzelerde varım sadece. Çocuklar beni unutmasın diye bulutlarda da gezmeye karar verdim.'' O sırada bir rüzgar esti. Dinozor bulut

'' Gitme vakti geldi çocuklar. Beni unutmamaları için görünmem gereken başka çocuklar da var. Hoşçakalın beni unutmayın, arkadaşlarınıza da anlatın '' derken rüzgar hızla esip dinozor bulutu uzaklara doğru sürükledi.

Ali Ayşe'ye dönüp'' Nereden çıktı bu rüzgar? Hiçbir şey soramadan gitti.'' dedi.

Ayşede '' Dinozor çok üzgündü sanki, Ali bakalım bugün karşımıza daha neler çıkacak. '' diye cevaplayıp

yollarına devam ettiler.

HEDİYE ÇETİNKAYA

Biraz yol aldıklarında güneş yüzünü göstermeye başladı. Evlerin çatısından yükselen gökkuşağı adeta Ali ve Ayşe'ye gülümsüyordu.

Ayşe::

-Ali bak gökkuşağı, ne kadar da güzel.

-Evet Ayşe, çok güzel ışıl ışıl.

Derken bir ses duyuldu, ikisi de sesin geldiği yöne doğru baktılar. Ali:

-Sanki ses şu ağacın ordan geliyor.

-Evet Ali, hadi gidip bakalım

Ağaca yaklaştıklarında bir kedinin miyavlama sesi olduğunu anladılar.

-Ayşe bak kedinin kuyruğu ağaç dallarına sıkışmış.

Ayşe: -Ah canıım hadi ona yardım edelim.

Ali ve Ayşe ağaç dallarını birbirinden ayırarak kedinin sıkışan kuyruğunu çıkardılar. Sevimli kedi ağaçtan aşağı indi ve onlara teşekkür edercesine miyavladı. Ayşe kedinin başını okşadı.

-Bir daha daha dikkatli ol tamam mı sevimli kedicik...

Vakit epey geçmişti. Ali:

-Hadi Ayşe, ilk derse geç kalmak istemem, hazırladığım koala projemi sunmak için sabırsızlanıyorum.

Ali ve Ayşe hızlı adımlarla okul yolunda ilerlemeye devam ettiler.

ÜLKER BOLAT DEMİRKILIÇ

Ders başlamak üzereydi. Ali:

-Ayşe haydi koşalım, yoksa derse geç kalacağız.

Ayşe:

-Hayırrr! Dur Ali sakın ayağını yere basma.

O an Ali, öylece kalakaldı. Ne olduğunu anlayamamıştı. Ayşe:

-Ali şuraya bak! Bir sürü karınca...Sanırım yuvalarına yiyecek taşıyorlar. Görmeseydim karıncalara basabilirdin.

İkisi de o an, okula yetişmek zorunda olduklarını unutup karıncaları izlemeye başladılar. Minicik karıncalar, ufacık yiyecek parçalarını yuvalarına götürüyorlardı. İkisi de karıncaların çalışkanlığına hayran kalmıştı. Karıncalar yuvalarına ulaştığında derin bir "ohhh" çektiler.

Ali saatine baktı ve telaşla:

-Eyvah! Ders başlamış bile, geç kaldık. O kadar da çalışmıştım koala sunumum için. Şimdi ne yapacağım? diye sordu. Ayşe:

-Üzülme, öğretmenimize olanları anlatırız. Hem yolda gelirken hayvan dostlarımıza yardım ettiğimiz için öğretmenimiz mutlu olur.

Az sonra çocuklar okula vardılar; fakat dersin yarısı bitmişti bile. Sınıfın kapısını yavaşça tıklatıp içeri girdiler. Sınıf arkadaşları Mine, Avustralya'da çıkan orman yangınlarını ve bu yangınlardan zarar gören koala ve kangurular hakkında araştırdıklarını arkadaşlarına anlatıyordu.

SELDA ERDAĞI

SELDA ERDAĞI

Ali ve Ayşe koala-kanguru sunumunu dinlediler. Kendileride

araştırdıkları koala sunumunu yaptılar.

O gün Türkçe dersinin konusu '' Atasözleri '' idi. Öğretmenleri hepsine ikişer atasözü verip yarın okulda anlatmalarını istedi. Ayşe'nin atasözü ''Aslan Yattığı Yerden Belli Olur'' du. Okul dönüşü bu atasözünü düşünerek evlerine döndüler.

Atasözü çok ilginçti, aslanın yattığı yerle ne alakası olabilirdi? Ayşe hayvanları çok seviyor ve onlarla ilgili yeni bilgiler öğrenmek için sürekli araştırmalar yapıyordu.İçinde aslan ile ilgili bir merak duygusu uyandı ve vakit kaybetmeden aslanı araştırmaya karar verdi.

Araştırmasında aslanın aslında büyük kedi ailesinden olduğu, ormanların kralı olduğu gibi ilginç bir çok bilgiye ulaştı.

Ertesi gün Ayşe Okulda atasözünü açıklarken aslan ile ilgili bulduğu ilginç bilgileri arkadaşlarıyla da paylaştı.

HAVVA NUR DERNEK

Günün son dersiydi.Neşe öğretmen öğrencilerine grup ödevi vermişti.Her grup nesli tükenmekte olan bir hayvanı seçip araştıracak ve gruptaki arkadaşlarıyla bir sunum hazırlayacaklardı.Neşe öğretmen öğrencilere grubunu ve araştıracakları hayvanı ayarlamaları için 1o dakika süre verdi.Ayşe ve Ali sınıf arkadaşları Özge ve Orhan ile bir grup oluşturdular. Ortak karar vererek Kutup ayısını araştırmaya karar verdiler.Okul çıkışı araştırma ödevlerini yapmak için Okul kütüphanesine çıktılar.Orhan dergilerin olduğu kısımdan birkaç tane dergi getirdi.

Kutup ayıları ile ilgili bölümü açıp sesli bir şekilde

okumaya başladı.

-Kutup ayılarının derileri siyah ve tüyleri renk pigmentine sahip değil yani şeffaftır.Bu tüyler ışığı yansıtarak beyaz görünmelerini sağlar.Ayşe ben de daha önce bir belgesel izlemiştim ve şunları öğrenmiştim dedi:

-Kutup ayıları tehdit altında çünkü iklim değişikliklerinden dolayı buzullar eriyor ve yiyecek bulamıyorlar.

Özge araştırma için 1 hafta sürelerinin olduğunu ve detaylı bir araştırma yapmalarını önerdi çünkü şu an yeni şeyler öğrenmişti ve kutup ayıları hakkında daha fazla araştırma yapmak istiyordu.

Özge'nin önerisini kabul eden arkadaşlar bugünlük araştırmayı bitirip evlerinin yolunu tuttular.

Kadriye ŞİMŞEK

Akşam eve giden grup üyeleri çok ilginç bilgiler bulmuştu.

Özge kutup ayılarının su içmediklerini yağ yakımı sırasında bu ihtiyaçlarını giderdiklerini, Ayşe balktığı resimlerden kutup ayılarının dillerinin mavi olduğunu öğrenmişti. Ali ise kutup ayılarının çift katlı kürklerinden dolayı ıslanmadıklarını söylemiş ve son olarak Orhan ise beyaz kalın kürklerinden ve buzların arasında yaşadıklarından dolayı gece görüş gözlükleri ile görünmediğini eklemişti.

Sunumu çok beğenen ve ilginç bulan Neşe öğretmen gayretlerinden dolayı öğrencilerine teşekkür edip tam puan verdi.

Neşe öğretmen tahtaya geçer ve uzun okları olan bir kirpi resmi çizer sonrasında çocuklara sorar.

-Bu havyanı tanıyan var mı?

Ayşe parmak kaldırarak bu hayvanın bir kirpi olduğunu söyler.

Neşe öğretmen bu kirpinin tanıdığımız bir kirpi olmadığını nesli tükenmekte olan bir oklu kirpi olduğunu anlatır.Sınıftan Batuhan, Emre, Merve ve Zeynep'i görevlendirerek bir sonraki hafta bu hayvanı anlatmalarını ister.

Hülya AKGÜN

Dört arkadaş kendilerine verilen bu görev için çok mutlu oldular. Böylece yeni bir hayvan hakkında bilgi sahibi olacaklardı . Hemen görev paylaşımı yapıp , araştırmaya koyuldular . Batuhan ve Emre oklu kirpi hakkında bilgiler edinirken , Merve ve Zeynep de resimler getireceklerdi.

Ertesi gün Ali Ve Ayşe onların yanına gelerek :

_Çalışmanız nasıl gidiyor arkadaşlar? diye sordular.

Merve:

_Hazırlıklarımız bitmek üzere hepimiz çok heye-

canlıyız . dedi.

Ali :

_Biz de merakla bekliyoruz kolay gelsin hepinize.

diyerek yerine geçti.

Bir hafta sonra Neşe öğretmen araştırmalarını sunmaları için Emre,

Batuhan , Merve ve Zeynep ' i tahtaya davet etti. Emre grup başkanı olarak söze başladı:

_Yaptığımız araştırma ile oklu kirpilerin nesillerinin tükenmekte olduğunu ve bu nedenle onlara zarar verenlere ceza verildiğini öğrendik.

Merve ve Zeynep Oklu kirpiye ait resimleri tahtaya astılar.Batuhan:

_Kemirici olan bu hayvanların adında kirpi kelimesi bulunmasına rağmen kirpilerle akrabalıkları bulunmamaktadır.Sırtlarında bulunan ve sertleşerek keskin birer ok haline gelen diken biçimindeki yapılarıyla diğer kemirgenlerden ayrılıyorlar.

Zeynep :''20-30 yıl arasında yaşayan kirpiler ülkemizde Akdeniz ve Ege Bölgelerinde de görülmektedir. '' dedi.

HİLAL YILMAZLAR

Neşe öğretmen sunum yapan öğrencilerine teşekkür etti.

Daha sonra tüm öğrencilere:

-Niçin hayvanları tanımalıyız? diyerek soru sordu.

Ayşe hemen parmağını havaya kaldırdı. Ayşe'den cesaret alan sınıf arkadaşarı da parmaklarını kaldırmaya başladı.

Neşe Öğretmen:

-Ayşe söyle bakalım niçin hayvanları tanımalıyız?

Ayşe:

-Onlarda bizim gibi canlı. Onlar da nefes alıyor,kalpleri atıyor öğretmenim.

Neşe öğretmen:

-Aferin Ayşe. Tüm canlıların yaşam hakkı vardır. Onlara ilk önce saygı duymalıyız. Ali sen ne söylemek istersin?

Ali :: Her hayvanın yaşam alanı çok farklı. Bazıları uçarken bazıları toprağın altında. Su altında,sıcak yerlerde,buzullarda,çöllerde daha aklıma gelmeyen bir çok yerde yaşıyrlar. Biz onların yaşam alanlarını korumaya çalışmalıyız öğretmenim.

Neşe Öğretmen:

-Çok doğru söyledin Ali. Malesef bizler hayvanların yaşam alanlarını azaltıyoruz. Bunu bazıları farkında olmadan yapıyor. Örneğin zehirli gazlar buzulların erimesine neden oluyor. Buzullarda yaşayan hayvanların yaşam alanı böylece azalıyor ve o hayvanlar tehlike altında olmuş oluyor. Plastik atıklar deniz canlılarına, tarım ilaçları toprakta yaşayan hayvanlara zarar veriyor.

Bizim görevimiz hayvanları daha yakından tanımak ve onların da birer canlı olduğunu hiçbir zaman unutmamak. Dünyamız sadece insanların değil tüm canlılarındır.

SON...

Ahmet OKAY

Kitapta yazan öğretmenler:

Sayfa 2-3 : Pelin DEMİRTAŞ OKAY

Sayfa 4-5 : Hediye ÇETİNKAYA

Sayfa 6-7 : Ülker BOLAT DEMİRKILIÇ

Sayfa 8-9 : Selda ERDAĞI

Sayfa 10-11 : Havva Nur DERNEK

Sayfa 12-13 : Kadriye ŞİMŞEK

Sayfa 14-15 : Hülya AKGÜN

Sayfa 16-17 : Hilal YILMAZLAR

Sayfa 18-19 : Ahmet OKAY

Bu kitap Hayvanları Tanıyorum eTwinning projesinin ortak ürünüdür.

Hikaye kitabımızın adını öğrencilerimiz belirledi. En çok HAYVANLAR HER YERDE yazıldığı için bu başlık seçilmiştir.