Κάποτε, σε ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε ένας ιππότης με την οικογένειά του.

Έμεναν σε ένα υπέροχο κάστρο μέσα στο δάσος.

Το κάστρο είχε δύο ψηλούς πύργους και μια μαύρη σιδερένια πόρτα.

Ο ιππότης έλειπε συχνά σε εκστρατείες και στο κάστρο έμεναν μόνοι ο μικρός Κρίστοφερ, ο γιος του ιππότη και η γυναίκα του η Τζούλιετ.

Ένιωθαν απέραντη μοναξιά και ευτυχώς είχαν ο ένας τον άλλο.Τριγυρνούσαν στους κήπους του κάστρου και περίμεναν την επιστροφή του ιππότη.

Ο ιππότης, ήταν πάντα δίπλα στο βασιλιά γιατί ήταν ο αγαπημένος του.

Στις εκστρατείες, μπροστά πήγαινε ο βασιλιάς και δίπλα του ο ιππότης. Ήθελε να είναι ο πρώτος, ο καλύτερος! Να τον θαυμάζουν όλοι!

Και για να είναι έτοιμος δεν έβγαζε από πάνω του την πανοπλία του

Και η μεγάλη μέρα έφτασε. Ο ιππότης γύρισε πίσω στο κάστρο του. Τα πράγματα όμως ήταν διαφορετικά. Η γυναίκα του και ο γιος του ήταν πολύ στενοχωρημένοι αλλά αυτός δεν έβλεπε, δεν ήθελε να καταλάβει.

Έδωσε αμέσως οδηγίες να στηθεί μεγάλη γιορτή.

Πράγματι, τα αρνιά μοσχομύριζαν στις σούβλες, το κρασί γέμισε τα ψηλά ποτήρια. Όλη η οικογένεια κάθισε γύρω από το μεγάλο τραπέζι.Γιόρταζαν την επιστροφή του ιππότη.

Οι υπηρέτες πηγαινοέρχονταν με τα ψητά και γέμιζαν συνέχεια τα ποτήρια.

Οι γελωτοποιοί έκαναν τις τρέλες τους και η μουσική και τα γέλια δεν σταματούσαν.

Όμως, ο ιππότης ούτε τώρα δεν έβγαλε την πανοπλία του, ήθελε να είναι έτοιμος, αν τον φωνάξει ο βασιλιάς έπρεπε να είναι πρώτος και καλύτερος.

Πρώτος, αλλά ούτε να φάει δεν μπορούσε, η γυναίκα του τον τάιζε μπουκιά μπουκιά, όσο χωρούσε από την πανοπλία!

Όμως πριν καλά καλά μαζευτεί το τραπέζι, η γυναίκα του, που του ούτε μια στιγμή δεν έδειξε χαρούμενη, σηκώθηκε και με έντονο ύφος του είπε:

"Η υπομονή μας έχει τελειώσει, ο Κρίστοφερ χρειάζεται τον πατέρα του και εγώ το σύζυγό μου. Ήρθε η ώρα πια να βγάλεις από πάνω σου αυτήν την πανοπλία!"

Ο ιππότης τρομοκρατήθηκε, κατάλαβε πως δεν είχε άλλα περιθώρια. Προσπάθησε να βγάλει την πανοπλία του αλλά τα σίδερα είχαν σκουριάσει πια με τον καιρό και δεν έβγαιναν με τίποτα από πάνω του. Ένιωσε φόβο, ανασφάλεια, δεν θύμιζε πια τον "καλύτερο ιππότη του βασιλιά". Ένας άνθρωπος τρομαγμένος βρισκόταν έξω από το κάστρο. Τώρα, δεν είχαν σημασία τα πλούτη και οι εκστρατείες. Όλοι έφυγαν και τον άφησαν μόνο. Και τη φοβόταν τη μοναξιά!

Σκέφτηκε και βρήκε τη λύση, θα παέι να βρεί το βασιλιά, θα του ζητήσει βοήθεια.

Ανέβηκε γρήγορα στο άλογο και πήγε στο παλάτι.

Οι φρουροί όμως του είπαν πως ο βασιλιάς έφυγε. "Έφυγε μόνος; Χωρίς εμένα; Μα είμαι ο καλύτερος! " .

"Ψάξε να βρεις ποιος είσαι, ψάξε τον πραγματικό σου εαυτό" του είπαν και ο ιππότης έμεινε άφωνος.

"Θα υπάρχει κι άλλη λύση, δεν γίνεται να μην μπορώ να τη βγάλω από πάνω μου".

Και τη βρήκε τη λύση. Πήγε στον πιο δυνατό άνθρωπο του βασιλείου, στο σιδερά.

Και αντί να του βγάλει την πανοπλία, κόντεψε να τον σκοτώσει, χτύπα από εδώ, χτύπα από κει.

Ο ιππότης ανεβαίνει στο άλογο και ξεκινάει για ένα δύσκολο ταξίδι. Μετά από πολλές μέρες κούρασης και ταλαιπωρίας συναντά καποιον που του μοιάζει γνωστός. Δεν μπορεί να είναι αυτός ο μάγος Μέρλιν, αυτός ζούσε παλιά, με το βασιλιά Αρθούρο. Και όμως, αυτός ήταν.

Ο Μέρλιν τον βοήθησε, του έδωσε να πιει,με καλαμάκι ένα πολύ δυναμωτικό ποτό, γεμάτο δύναμη, κουράγιο και μια μεγάλη δόση αυτογνωσίας.

Πραγματικά κατάφερε να σταθεί και πάλι στα πόδια του και να συνεχίσει στο άγνωστο γιατί ο Μέρλιν του είπε ότι από δω και πέρα είναι μόνος του.

Συνέχισε το δρόμο του και σε λίγο καιρό συνάντησε ένα μικρό κάστρο, το κάστρο της σιωπής. Έπρεπε να μπει, αλλά να μη μιλάει, να μη λέει "είμαι ο καλύτερος ιππότης" και άλλα τέτοια. Έπρεπε να σωπάσει. Να σωπάσει και να ακούσει επιτέλους και τους άλλους.

Κι άλλο κάστρο της αλήθειας και αυτός που είναι εκεί, ποιος είναι;

Όλο δύσκολα πράγματα, να ακούει τους άλλους, να λέει αλήθειες! Τι άλλο;

"Να αγαπήσεις τον εαυτό σου, να νοιάζεσαι για τους άλλους, να γίνεις ένας πραγματικός άνθρωπος."

Όλα αυτά φαίνονται δύσκολα, αλλά όχι ακατόρθωτα. Θα τα καταφέρει. Το θέλει πολύ. Και αν προσπαθείς, όλα γίνονται. Και η πανοπλία άρχισε να διαλύεται και να πέφτει από πάνω του. Επιτέλους μετά από τόσο καιρό δεν τη χρειάζεται, είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που δεν χρειάζεται να κρύβεται πίσω από τα σίδερα.

Και θέλει να γυρίσει στο σπίτι του, στους ανθρώπους που αγαπάει για να τους το δείξει.

Είναι έξω από το κάστρο.

Θέλει να δει τον μικρό Κρίστοφερ, να τον αγκαλιάσει, να του δώσει το χρόνο που του στέρησε.

"Κρίστοφερ, Κρίστοφερ, έλα αγόρι μου, τώρα μπορώ να σε αγκαλιάσω, γύρισα"

Αυτή είναι η πραγματική ευτυχία!

Και η γυναίκa του δεν το πιστεύει, φοβάται λίγο μήπως ξαναβάλει καμιά πανοπλία αλλά βλέπει στα μάτια του την αγάπη, βλέπει τον πραγματικό του εαυτό!